Imbir jest uprawiany w Indiach od ponad 3000 lat. Już 500 lat przed Chrystusem wzmianki o imbirze pojawiają się w dziełach Konfucjusza. Rzymianie i Grecy poznali imbir dzięki arabskim handlarzom.
Prawdopodobnie w trakcie wypraw Rzymianie sprowadzili imbir do Wielkiej Brytanii. Dzięki łatwemu transportowi bardzo szybko się rozprzestrzenił. W Koranie jest wzmianka o imbirze – źródło imbiru – jako jedna z przyjemności w raju. Od IX w. jest znany na obszarze niemieckojęzycznym. W XIV w był drugą po pieprzu najczęściej używaną przyprawą. Stosuje się go również jako środek przeciwko chorobie lokomocyjnej. Dzisiaj główne tereny upraw to Chiny i Indie oraz Indonezja, Wietnam, Australia, Jamajka i Zachodnia Afryka.
W zależności od pochodzenia smak imbiru nieco się różni, od gryzącego i piekąco-ostrego po aromatyczny, korzenny, lekko gorzki z orzeźwiającą, cytrynową nutą. Zawiera do 3 % olejku eterycznego.
Imbir w kuchni
- jako przyprawa uniwersalna do nadania aromatu i ostrości
- świeży do południowo-azjatyckigo curry – past curry, zup, potraw z woka i dipów
- razem z czosnkiem i cebulą jako podstawa wielu potraw kuchni chińskiej i indyjskiej
- do potraw z dyni, marchwi i zup
- do pierników, ciast i keksów
- kandyzowany jako słodycze
- marynowany do sushi
- suszony do mieszanki curry, jako składnik mieszanki francuskiej quatre-epices, do marynaty i sosów
- do kaszy kuskus i tajines, jako składnik marokańskiej mieszanki ras el-hanout
- do marynowanych warzyw np. dyni i ogórków i do chutneys
- do sałatek owocowych, kompotów i marmolad
- do lemoniady (np. dinger ale), piwa, likieru i herbaty
