Wiecznie zielone drzewo goździkowca pochodzi z indonezyjskich wysp Moluka, gdzie jest uprawiane od 2000 lat. Do XVIII w. był uprawiany wyłącznie w Indonezji, dopiero później w Zanzibarze.
Ze względu na dużą wartość goździków starano się za wszelka cenę utrzymać na nie monopol. Każdy, kto został przyłapany na eksporcie nasion lub całych drzew musiał liczyć się nawet z karą śmierci. Już w Średniowieczu goździki były stosowane jako środek dezynfekujący w leczeniu zębów. Znaczna część goździków pochodząca z upraw w Indonezji jest stosowana do produkcji papierosów tzw. „kretek”. Dzisiaj goździki są uprawiane na Molukach, Zanzibarze, ale również na wyspach Pemba, Java, w Sri Lance i na Madagaskarze.
Nazwa przyprawy pochodzi od słowa „gwóźdź” ze względu na jej kształt.
Goździki charakteryzują się bardzo mocnym smakiem: słodkim, palącym, lekko gorzkim i intensywnym aromatem. Zawierają do 15% olejku eterycznego, główny składnik to eugenol.
Goździki w kuchni
- do potraw mięsnych, z dziczyzny i z ryb
- do wyprawiania dziczyzny
- do białej i czerwonej kapusty
- do słodkich i pikantnych potraw z ryżu
- jako składnik mieszanek przypraw np. francuska quatre- epice (do ragout z dziczyzny, pasztetów i kiełbas), arabska bakarat, chińska przyprawa 5 smaków (do drobiu), indyjska garam masala, etiopska berbere czy curry
- jako składnik sosu Worcester
- jako składnik przyprawy do piernika
- do pieczywa i keksów
- do kompotów
- do marynowanych owoców i warzyw, chutney
- do wina grzanego, kawy i likieru
Goździki należy stosować z umiarem, ponieważ ich smak i zapach są dominujące w potrawie i w trakcie gotowania niewiele tracą na intensywności.
Nie je się ich z potrawą, ale najczęściej wcześniej usuwa z dania.
