To już 10 lat bez niego…

Kiedy 10 lat temu radiowa Trójka podała te informację, nikt nie mógł w nią uwierzyć. Bo jak uwierzyć w to, że już nigdy nie stanie na scenie, nie zaśpiewa, nie wyda nowej płyty? Był na polskiej scenie muzycznej postacią wyjątkową, nietuzinkową. Można było za nim nie przepadać, ale nie można było go nie podziwiać. Grzegorz Ciechowski zmarł nagle 22 grudnia 2001 roku.

Pamiętam dokładnie ten moment, kiedy usłyszałam tę wiadomość. Byłam w drodze na święta. Słuchałam jak zawsze radiowej Trójki. Zatrzymałam się jeszcze na moment pod cukiernią, żeby odebrać makowiec. I wtedy Marek Niedźwiedzki powiedział o tym… W pierwszej chwili nie zrozumiałam tego, ale po chwili dotarło do mnie, że nigdy już nie spotkam człowieka, który przez wiele lat dostarczał mi wielu wzruszeń, dawał radość, dobrą energię poprzez swoją muzykę i teksty. Kilka dni wcześniej słyszałam, że jest w trakcie nagrywania nowej płyty. I jak to? Już jej nie dokończy? A co się stanie z tym materiałem? Czy kiedyś go usłyszymy?

Grzegorz Ciechowski był w trakcie przygotowywania z Wojciechem Kościelniakiem koncertu finałowego na Przegląd Piosenki Aktorskiej – Kombinat. Zastanawiałam się, czy ten koncert się odbędzie. Ale na szczęście udało się. Nie udało mi się dostać na niego biletu – rozeszły się w 3 minuty. Nic dziwnego każdy chciał być na ostatnim koncercie Republiki. Moja determinacja przebiła się jednak przez kordon ochroniarzy przy wejściu do Centrum Sztuki Impart we Wrocławiu i udało mi się przekonać kogoś z pracowników, że ja po prostu muszę tam być. I byłam. Siedziałam na podłodze pod samą sceną. Jakże wymowne było puste miejsce przy klawiszach, na których zawsze grał… Aż coś ściskało za gardło. A kiedy rozbrzmiały nuty piosenki “Moja krew” – ostatniej tego wieczoru – a punktowe światło oświetliło to puste miejsce, wszyscy na widowni wstali. Trudno było opanować łzy. Płakali dorośli mężczyźni w charakterystycznych czarnych marynarkach z biało-czarnymi flagami w klapie, aktorzy na scenie, kobiety, dla których był poetą tak trafnie opisującym naszą rzeczywistość… Wszyscy śpiewali, chociaż łzy płynęły po twarzy, a wzruszenie ściskało gardło. Nigdy nie zapomnę tego wieczoru. I chyba nigdy do końca nie uwierzę w to, że go nie ma.

 Drukuj artykuł