Często osoby, które noszą okulary korekcyjne, bądź powinny je nosić,  nie wiedzą lub nie zdają sobie sprawy, że można zastąpić je soczewkami kontaktowymi. Wada wzroku ogranicza, a nawet czasami uniemożliwia wykonywanie wielu czynności bez użycia okularów. Jednak są sytuacje, kiedy okulary przeszkadzają i nie czujemy się w nich komfortowo, np. podczas pływania, wspinaczek górskich, jazdy na nartach i wielu innych sytuacji z życia codziennego. Warto wówczas skorzystać z możliwości korekcji swojej wady wzroku za pomocą soczewek kontaktowych.

Wybór szkieł kontaktowych jest bardzo duży i niemal każdy może znaleźć dobry produkt, który zapewni mu komfort i wygodę z użytkowania. Przede wszystkim soczewki dzielą się ze względu na okres użytkowania ich.I tak mamy soczewki jednodniowe, dwutygodniowe, miesięczne, kwartalne, a nawet roczne.

Najlepsze dla oka są soczewki jednodniowe, gdyż każdego dnia zakładamy nową, soczewkę. Inne należy czyścić i pielęgnować najlepiej codziennie. Soczewki należy używać w systemie dziennym, ale są i takie, których nie trzeba ściągać na noc ani na dzień.

Wiele osób boryka się z problemem skomplikowanej wady wzroku, np. duże moce cylindryczne lub potrzeba noszenie okularów do patrzenia w dal i drugich to czytania. Dla takich pacjentów, również istnieją dobre rozwiązania, a ich wada wzroku nie wyklucza dobrej jakości widzenia w soczewkach kontaktowych. Niekiedy jednak może się zdążyć, że jakość widzenia w okularach jest lepsza, ale nie oznacza to, że nie można wtedy korzystania z soczewek kontaktowych w szczególnych sytuacjach. Zawsze warto zasięgnąć porady i konsultacji specjalisty.

Z soczewek kontaktowych może skorzystać niemal każdy, jednak należy pamiętać o zachowanie restrykcyjnych warunków higienicznych. Brak wysokiej higieny osobistej jest jednym z podstawowych przeciwwskazań do noszenia soczewek kontaktowych. Inne przeciwwskazania to np.: zespół suchego oka, blizny na rogówce, ścięty nabłonek rogówki po aplanacji, uczulenie na materiał, z którego wykonane są soczewki kontaktowe lub na składnik płynów pielęgnujących je.  Przy zapaleniu spojówek i przewlekłych podrażnieniach oczu spowodowane np. innymi alergiami, powinno przerwać się stosowanie tego typu korekcji do czasu ich całkowitego wyleczenia.

Każdy kto jest zainteresowany rozpoczęciem przygody z soczewkami kontaktowymi powinien przede wszystkim udać się do specjalisty (kontaktolog, optometrysta, okulista), gdzie wykonane zostanie badanie wzroku pod kątem doboru soczewek kontaktowych. Dobry specjalista dzięki analizie potrzeb każdego pacjenta indywidualnie pomoże dobrać najlepsze soczewki kontaktowe. Podczas pierwszej wizyty w gabinecie, pacjent nie tylko ma dobierane moce soczewek i rodzaj, ale również badanie obejmuje sprawdzenie oka pod specjalistycznym biomikroskopem (lampa szczelinowa), w celu wykluczenia nieprawidłowość, które mogłyby uniemożliwić aplikację soczewek kontaktowych. Podczas takiej wizyty optometrysta uczy jak zakładać, ściągać i pielęgnować soczewki oraz sprawdza również przy pomocy lampy szczelinowej czy jej ułożenie na oku jest prawidłowe. Każdy, kto decyduje się na użytkowanie szkieł kontaktowych powinien znajdować się pod stałą opieka specjalisty i regularnie kontrolować swój wzrok.

Zawarte w popularnej yerba mate substancje wywołują obumieranie komórek raka jelita grubego – informuje pismo “Molecular Nutrition & Food Research”.

Yerba mate to wysuszone, zmielone liście ostrokrzewu paragwajskiego(Ilex paraguariensis), stosowane do robienia naparu popularnego głównie w krajach Ameryki Południowej (Argentynie, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii) a także w niektórych krajach Bliskiego Wschodu, głównie w Syrii i Libanie. Dostępna jest także w Polsce.

Naukowcy z University of Illinois (USA) wykazali, że zmienione nowotworowo komórki ludzkiego jelita grubego obumierają pod wpływem bioaktywnych składników zawartych w naparze z yerba mate. Chodzi głównie o pochodne kwasu kawoilochinowego(CQA), które nie tylko zwalczały komórki raka, ale i łagodziły procesy zapalne.

Obumieranie komórek raka wynikało z uaktywnienia w nich procesu apoptozy – zaprogramowanej śmierci, która w normalnych warunkach nie dopuszcza do zbyt dużego rozrostu tkanek. Kluczowe znaczenie miała w tym przypadku niszcząca działalność dwóch enzymów – kaspazy-3 i kaspazy-8.

Jak się wydaje, pochodne kofeiny mogą odegrać ważną rolę w zwalczaniu nowotworów oraz leczeniu chorób, których istotną rolę odgrywa proces zapalny, jednak ze względu na odgrywana przez jelito i jego mikroflorę rolę szczególnie korzystne może to być w przypadku nowotworów jelita grubego.

Wkrótce opublikowane mają zostać wyniki badań porównujących grupę szczurów, które piły wodę z grupą dostająca do picia tylko yerba mate.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Do otyłości nie doprowadza spożywanie zbyt dużej ilości białka. Po raz kolejny się potwierdza, że głównym winowajcą jest nadmierna ilość pochłanianych kalorii – wykazały badania opublikowane przez styczniowe wydanie “Journal of the American Medical Association”.

Eksperyment przeprowadzono z udziałem 25 osób, które przez dwa miesiące objadały się pożywieniem zawierającym o 945 kalorii dziennie więcej niż przeciętnie. Wszyscy byli jednocześnie na dietach o różnej zawartości białka. Spożywali pokarmy, które w 5, 15 lub 25 proc. składały się białka. Tymczasem zaleca się, by z białek pochodziło 15 proc. codzienne dostarczonych wraz z pożywienie kalorii.

Po 8 tygodniach masa ciała najmniej zwiększyła się u osób, które spożywały mało białka (czyli 5 proc. codziennej diety). Przytyły one 3,16 kg, czyli dwukrotnie mniej niż ochotnicy w pozostałych dwóch grupach. Osoby, których dieta w 15 proc. składała się z białka, przybrały na wadze 6,05 kg, natomiast ci, którzy byli na diecie wysokobiałkowej – 6,51 kg.

Kłopot polega na tym, że u osób na diecie niskobiałkowej wzrost masy ciała w aż 90 proc. był związany z odkładaniem się tłuszczu. W pozostałych dwóch grupach był on za to odpowiedzialny jedynie w połowie (w pozostałych 50 proc. wzrost masy ciała był związanych z przyrostem mięśni).

Białko ma zatem istotne znaczenie, ale tylko wtedy gdy jest go w diecie mało, a pożywienie jest jednocześnie wysokokaloryczne. Duża zawartość w diecie białka może dziać natomiast odchudzająco, dlatego tak skuteczne są popularne również w Polsce diety Atkinsa i Dukana.

Obojętnie jednak jak dużo spożywamy białka o tym jak tyjemy decyduje ilość spożywanych kalorii – twierdzi główny autor badania prof. George Bray z Pennington Biomedical Research Center w Baton Rouge, w stanie Luizjana.

Prof. Connie Diekman z Washington University w St Louis podkreśla, że ilość spożywanych kalorii jest ważniejsze niż to z czego one pochodzą, np. z potraw lub słodyczy. Dieta Atkinsa i Dukana działa odchudzająco, gdyż szybko daje uczucie sytości, co zmniejsza ilość spożywanych kalorii.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Choć sprawienie dziecku kota może ochronić je przed alergią w przyszłości, w przypadku dorosłych futrzany domownik może nawet podwoić ryzyko rozwoju reakcji immunologicznej – informuje Journal of Allergy and Clinical Immunology.

Wnioski te płyną z analizy przeprowadzonej wśród ponad 6 tys. dorosłych Europejczyków, z których na początku nikt nie był uczulony na kocią sierść. W krwi osób, które w ciągu dziewięciu lat trwania obserwacji sprawiły sobie kota, częściej obserwowano wystąpienie przeciwciał wskazujących na rozwój reakcji alergicznej. Odsetek uczuleń wciąż pozostawał jednak mały.

Cztery na dziesięć osób, u których pojawiły się przeciwciała, przyznały, że zaczęły odczuwać objawy alergii, gdy w pobliżu znajdowały się zwierzęta – zwraca uwagę prowadzący badania dr Mario Olivieri ze Szpitala Uniwersyteckiego w Weronie.

Potwierdzono ponadto, że osoby, które w dzieciństwie miały w domu kota, były w znacznie mniejszym stopniu narażone na alergię w porównaniu z osobami, u których zwierzęta te zagościły po raz pierwszy.

Naukowcy podkreślają, że jeżeli w wieku dorosłym mamy astmę i/lub alergię, powinniśmy dobrze zastanowić się zanim nabędziemy kota, a zwłaszcza zanim wpuścimy go do pomieszczenia, w którym śpimy. Okazało się bowiem, że do rozwoju reakcji alergicznej dochodziło jedynie wtedy, gdy kot miał dostęp do sypialni.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Odchudzenie się jest najczęstszym postanowieniem noworocznym, jednak tylko 20 proc. osób udaje się w nim wytrwać przez cały rok – wynika z danych przytoczonych przez U.S. Centers for Disease Control and Prevention w Atlancie.

Dr Jessica Bartfield z Gottlieb Memorial Hospital twierdzi, że aby coś zmienić w swym życiu potrzebna jest silna motywacja, a początek roku jest dobra do tego okazją. W przypadku odchudzania się motywacja może być jednak nie wystarczająca. Jej zdaniem, konieczna jest trwała zmiana stylu życia. I nie należy się zniechęcać niepowodzeniami.

W wypowiedzi dla “HealthDay News” amerykańska dietetyczna wyjaśnia, że z odchudzaniem jest tak jak z jazdą na rowerze: upadki, szczególnie na początku, są konieczne, żeby nauczyć się jeździć.

Jak zatem z początkiem nowego roku należy zabrać się do odchudzania?

Dr Jessica Bartfield twierdzi, że przede wszystkim należy postawiać sobie realistyczne cele. Na początek wystarczy, że postanowimy schudnąć o 10 proc.

Aby to osiągnąć nie warto rezygnować ze śniadania. Jeśli zjemy je w ciągu godziny po wstaniu z łóżka, na cały dzień zwiększymy metabolizm naszego organizmu o 20 proc. W ogóle podczas odchudzania się lepiej jest jeść choćby niewiele niż się głodzić.

Należy zatem jeść codziennie, przez siedem dniu w tygodniu, najlepiej w jednakowych odstępach czasu. Nie poświęcamy ani jednego dnia na głodówkę. Ale też nie może być tak, ze ograniczamy się w jedzeniu w dni powszechnie, a w weekend dajemy sobie wolne.

Na wysiłek fizyczny codziennie trzeba poświęcić godzinę. Nie musi być to intensywny sport, wystarczy choćby spacer. I nie musimy ćwiczyć w jednym ciągu, możemy podzielić wysiłek na kilka etapów w całym dniu.

Dobrze jest być aktywnym w ciągu dnia: warto parkować samochód nieco dalej niż zwykle albo korzystać z miejskiej komunikacji, by więcej chodzić; zamiast używać windy, lepiej chodzić po schować, jeśli tylko to możliwe.

Oglądanie telewizji warto ograniczyć do maksymalnie 10 godzin tygodniowo. Dlaczego? “Wiele osób tłumaczy, że nie ma czasu na wysiłek fizyczny. Dopiero kiedy uzmysłowią jak długp ślęczą przed ekranem telewizora lub komputera, zaczynają więcej ćwiczyć” – twierdzi dr Bartfield.

Codziennie trzeba liczyć kalorie. Większość osób nie zdaje sobie sprawy jak dużo zjada w ciągu całego dnia. Podobnie należy liczyć ile ćwiczyliśmy w ciągu dnia.

Przynajmniej raz w tygodniu warto stanąć na wadze i sprawdzić jakie czynimy postępy w odchudzaniu, potem kontrolujemy jedynie, czy znowu nie zaczynamy tyć. Dzięki temu szybciej możemy zareagować, gdyby się okazało, że znowu ważymy coraz więcej.

Dr Bartfield uważa, że w nauce jeżdżenia na rowerze czy samochodem dobrze jest mieć do pomocy instruktora. Najlepiej, żeby był nim doświadczony dietetyk, ale warto choćby polegać ma kimś bliskim w rodzinie lub wśród przyjaciół. Na osobie, do której mamy zaufanie, i która gotowa jest poświęcić nam trochę czasu.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Kanadyjscy naukowcy zaobserwowali, że dwa receptory melatoniny w mózgu mają kluczowe znaczenie dla głębokiego regenerującego snu. Opracowany przez nich lek jest w stanie aktywować selektywnie odpowiedni receptor – informuje Journal of Neuroscience.

Dotychczas stosowane leki na bezsenność, np. leki benzodiazepinowe o właściwościach uspokajających i nasennych, nie działają selektywnie i mogą prowadzić do uzależnienia, a nawet zaburzeń kognitywnych.

Naukowcy z Uniwersytetu McGill zainteresowali się melatoniną ze względu na jej wpływ na aktywność mózgu, sen, depresję i zaburzenia lękowe. Melatonina, nazywana hormonem snu, jest syntezowana w pinealocytach szyszynki przy braku stymulacji świetlnej. U ssaków koordynuje ona rytm snu i czuwania.

“Poświęciliśmy wiele lat na opracowanie leku, który oddziaływałby selektywnie na receptor melatoniny, wspomagając głęboki sen. Uważamy, że ma to kluczowe znaczenie w leczeniu bezsenności – mówi dr Gabriella Gobbi, autorka badań. – Głęboki sen jest ważny dla regeneracji organizmu. Poprawia także zdolność zapamiętywania i metabolizm, obniża ciśnienie tętnicze i spowalnia tętno”.

Naukowcy zaobserwowali, że dwa główne receptory melatoniny odgrywają przeciwstawną rolę w regulacji snu. Receptor MT1 wpływa na fazę REM, podczas której występują szybkie ruchy gałki ocznej, blokując jednocześnie sen głęboki (faza NREM). Odwrotne działanie wykazuje receptor MT2.

Aplikując lek o nazwie UCM765 (stworzony we współpracy z włoskimi chemikami z Uniwersytetów w Parmie i Urbino), który wiąże się jedynie z receptorem MT2, naukowcom udało się wydłużyć fazy głębokiego snu u myszy i szczurów laboratoryjnych, nie skracając jednocześnie fazy REM.

Określenie roli receptora MT2 jest dużym krokiem naprzód w badaniach naukowych i nadzieją na skuteczniejszą pomoc milionom osób na świecie dotkniętym bezsennością – podsumowują Kanadyjczycy.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Produkowany przez nadnercza hormon o nazwie dehydroepiandrosteron, w skrócie DHEA, który nie tylko łagodzi objawy menopauzy, ale także poprawia libido, może pewnego dnia stać się alternatywą dla hormonalnej terapii zastępczej (HTZ) – informują włoscy naukowcy w piśmie Climacteric.

Naukowcy rekrutowali do badań 48 kobiet, które odczuwały uciążliwe objawy menopauzy (m.in. uderzenia gorąca, nadmierną potliwość, zmiany nastrojów i spadek libido). Panie zostały podzielone na cztery grupy, z których pierwsza przez rok przyjmowała DHEA, druga stosowała standardową hormonalną terapię zastępczą, trzecia – tibolon, syntetyczny steroid przepisywany w celu łagodzenia objawów menopauzy, a czwarta (grupa kontrolna) – witaminę D i wapno.

Po upływie 12 miesięcy wszystkie kobiety z wyjątkiem grupy kontrolnej przyznały w kwestionariuszach, że objawy menopauzy stały się mniej uciążliwe. Wśród kobiet stosujących hormonalną terapię zastępczą oraz przyjmujących dehydroepiandrosteron nastąpiła również wyraźna poprawa w zakresie popędu i aktywności seksualnej.

Prowadząca badania Andrea Genazzani z Uniwersytetu w Pizie uważa, że DHEA może być potencjalnym substytutem hormonalnej terapii zastępczej. Od 20002 roku, gdy badania zaczęły wskazywać na związek HTZ z ryzykiem udaru oraz rozwoju raka piersi i jajników, trwają poszukiwania bezpieczniejszych rozwiązań alternatywnych.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Wystarczy pół godziny intensywnego wysiłku tygodniowo, aby poprawiły się wskaźniki związane z cukrzyca i wzrosła fizyczna wydolność pacjenta – informuje Journal of Applied Physiology.

Naukowcy z McMaster University przeprowadzili badania na ośmiu pacjentach z cukrzycą typu II. Badano u nich poziom cukru we krwi, oceniano poziom aktywności oraz wykonano biopsję mięśnia z uda (przed i po zakończeniu badań). W ciągu dwóch tygodni badanych poddano sześciu sesjom treningowym. Podczas każdej z nich musieli pedałować na rowerze stacjonarnym po 10 razy przez minutę, osiągając 90 proc. swojego maksymalnego tętna. Wysiłek, przerywany minutowymi okresami odpoczynku, rozpoczynał się rozgrzewką, a na końcu był dodatkowy czas na odpoczynek. Każda sesja trwała 25 minut, z czego wysiłek – 10 minut.

Jak się okazało, wystarczyło 30 minut intensywnego wysiłku w ciągu tygodnia, by obniżyć poziom cukru we krwi, ograniczyć występowanie nagłych podwyższeń poziomu cukru po posiłku oraz wzmóc wydolność mitochondriów mięśni szkieletowych (która jest miarą zdrowego metabolizmu). Ćwiczący nie stracili, co prawda, na wadze, za to stali się bardziej wydolni fizycznie. Wynika z tego, że krótszy, ale intensywniejszy wysiłek może pod niektórymi względami zastąpić wysiłek dłuższy, o umiarkowanej intensywności.

Brak czasu jest częstą przyczyną, dla której wielu pacjentów zniechęca się do poprawiających stan zdrowia ćwiczeń.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Osoby z wysokim poziomem glukozy we krwi wyglądają starzej – informuje New Scientist.

Zespół Diany van Heemst z uniwersytetu w Lejdzie (Holandia) podzielił 569 zdrowych ochotników na trzy grupy – z wysokim, średnim i niskim poziomem glukozy we krwi po posiłku. Do badań włączono także 33 osoby chore na cukrzycę – w ich przypadku poziom glukozy był szczególnie wysoki.60 niezależnym oceniającym pokazywano zdjęcia badanych i proszono, aby ocenili, w jakim są wieku. Okazało się, że wysoki poziom cukru postarza wygląd, nawet jeśli brać pod uwagę takie czynniki, jak rzeczywisty wiek, palenie czy opalanie się.

Największa różnica w ocenie wieku dotyczyła grup z cukrzycą oraz z najniższym poziomem glukozy (rok i siedem miesięcy), ale także w przypadku zdrowych osób te z najwyższym poziomem glukozy wyglądały o rok starzej, niż te z najniższym. Każde podwyższenie poziomu glukozy we krwi o 0,18 grama przekładało się na wygląd starszy o 5 miesięcy.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Przejadanie się przyspiesza starzenie się mózgu, natomiast ograniczenie jedzenia aktywuje cząsteczkę, która może pomóc zachować jego młodość – wynika z badań, które publikuje pismo Proceedings of the National Academy of Sciences.

Jak przypominają autorzy pracy, wiele dotychczasowych badań sugerowało, że objadanie się oraz związane z nim choroby metaboliczne (w tym otyłość i cukrzyca typu 2) niekorzystnie wpływają na mózg – spowalniają jego funkcjonowanie, przyspieszają starzenie, zwiększają podatność na choroby degeneracyjne mózgu typowe dla starszego wieku, jak choroba Alzheimera czy Parkinsona. Natomiast ograniczenie kaloryczności diety pomaga spowolnić procesy starzenia się organizmu, w tym mózgu, i ograniczyć obumieranie neuronów. Jednak precyzyjny mechanizm odpowiedzialny za to na poziomie cząsteczek nie jest dobrze poznany.

Naukowcy z Katolickiego Uniwersytetu Najświętszego Serca w Rzymie we współpracy z kolegami z Niemiec, Kanady i Wielkiej Brytanii wykazali teraz w doświadczeniach na myszach, że za korzystny wpływ mniej kalorycznej diety na mózg odpowiada białko o nazwie CREB1. Zalicza się je do tzw. czynników transkrypcyjnych, regulujących aktywność innych genów poprzez wiązanie się z DNA. CREB1 aktywuje m.in. geny mające wpływ na długowieczność oraz na prawidłowe funkcjonowanie mózgu w zakresie zapamiętywania, uczenia się oraz kontroli reakcji lękowych.

Prowadzący badania dr Giovambattista Pani liczy, że w przyszłości uda się znaleźć taki sposób aktywacji CREB1, na przykład poprzez nowe leki, by można było zachować młodość mózgu bez potrzeby stosowania restrykcyjnej diety.

Badacz i jego koledzy porównywali konsekwencje ograniczenia kalorii w diecie u zmodyfikowanych myszy, które nie produkowały białka CREB1 oraz ich niezmienionych rówieśniczek. Przez pięć tygodni zwierzętom bądź pozwalano jeść do woli, bądź przestawiono je na dietę o 30 procent mniej kaloryczną.

Taka zmiana w odżywianiu – jak wynika z wcześniejszych badań – przedłuża życie gryzoniom i innym zwierzętom. Myszy na mniej odżywczej diecie nie stają się otyłe, nie chorują na cukrzycę, są też bardziej sprawne pod względem poznawczym i lepiej zapamiętują oraz są mniej agresywne. Ponadto, nie rozwija się u nich choroba Alzheimera – albo dochodzi do tego znacznie później niż u przekarmionych gryzoni – a jej objawy są łagodniejsze.

Co ciekawe, wpływ ograniczenia jedzenia na masę ciała był podobny w obu grupach myszy. Ale choć mniej kaloryczna dieta wpływała na poprawę zdolności pamięciowych u myszy niezmodyfikowanych, to nie powodowała podobnych zmian u myszy, które nie produkowały CREB1. Gryzonie te wypadały gorzej w testach pamięciowych niż ich niezmienione rówieśniczki.

„Nasze badania pozwoliły po raz pierwszy zidentyfikować białko odpowiadające za wpływ diety na mózg” – komentuje dr Pani.

Badacz wraz z kolegami dowiódł też, że zmniejszenie ilości pożywienia nie wpływa na całkowity poziom białka CREB1, natomiast zwiększa jego aktywność w korze mózgu i hipokampie, strukturze regulującej m.in. procesy zapamiętywania.

Aktywacja białka CREB1 nasila z kolei produkcję innego białka powiązanego z długowiecznością, tj. sirtuiny-1 oraz białek, od których zależy przeżycie neuronów, ich plastyczność i odporność na stres.

„To odkrycie może w istotny sposób pomóc opracować przyszłe terapie pozwalające zachować młodość mózgu, zapobiegające jego degeneracji i starzeniu się. Ponadto, rzuca ono światło na związek zachodzący między schorzeniami metabolicznymi, takimi jak otyłość i cukrzyca, a spadkiem sprawności umysłowej” – podsumowuje dr Pani.

źródło: PAP – Nauka w Polsce