Zawarte w popularnej yerba mate substancje wywołują obumieranie komórek raka jelita grubego – informuje pismo “Molecular Nutrition & Food Research”.

Yerba mate to wysuszone, zmielone liście ostrokrzewu paragwajskiego(Ilex paraguariensis), stosowane do robienia naparu popularnego głównie w krajach Ameryki Południowej (Argentynie, Paragwaju, Urugwaju, Brazylii) a także w niektórych krajach Bliskiego Wschodu, głównie w Syrii i Libanie. Dostępna jest także w Polsce.

Naukowcy z University of Illinois (USA) wykazali, że zmienione nowotworowo komórki ludzkiego jelita grubego obumierają pod wpływem bioaktywnych składników zawartych w naparze z yerba mate. Chodzi głównie o pochodne kwasu kawoilochinowego(CQA), które nie tylko zwalczały komórki raka, ale i łagodziły procesy zapalne.

Obumieranie komórek raka wynikało z uaktywnienia w nich procesu apoptozy – zaprogramowanej śmierci, która w normalnych warunkach nie dopuszcza do zbyt dużego rozrostu tkanek. Kluczowe znaczenie miała w tym przypadku niszcząca działalność dwóch enzymów – kaspazy-3 i kaspazy-8.

Jak się wydaje, pochodne kofeiny mogą odegrać ważną rolę w zwalczaniu nowotworów oraz leczeniu chorób, których istotną rolę odgrywa proces zapalny, jednak ze względu na odgrywana przez jelito i jego mikroflorę rolę szczególnie korzystne może to być w przypadku nowotworów jelita grubego.

Wkrótce opublikowane mają zostać wyniki badań porównujących grupę szczurów, które piły wodę z grupą dostająca do picia tylko yerba mate.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Do otyłości nie doprowadza spożywanie zbyt dużej ilości białka. Po raz kolejny się potwierdza, że głównym winowajcą jest nadmierna ilość pochłanianych kalorii – wykazały badania opublikowane przez styczniowe wydanie “Journal of the American Medical Association”.

Eksperyment przeprowadzono z udziałem 25 osób, które przez dwa miesiące objadały się pożywieniem zawierającym o 945 kalorii dziennie więcej niż przeciętnie. Wszyscy byli jednocześnie na dietach o różnej zawartości białka. Spożywali pokarmy, które w 5, 15 lub 25 proc. składały się białka. Tymczasem zaleca się, by z białek pochodziło 15 proc. codzienne dostarczonych wraz z pożywienie kalorii.

Po 8 tygodniach masa ciała najmniej zwiększyła się u osób, które spożywały mało białka (czyli 5 proc. codziennej diety). Przytyły one 3,16 kg, czyli dwukrotnie mniej niż ochotnicy w pozostałych dwóch grupach. Osoby, których dieta w 15 proc. składała się z białka, przybrały na wadze 6,05 kg, natomiast ci, którzy byli na diecie wysokobiałkowej – 6,51 kg.

Kłopot polega na tym, że u osób na diecie niskobiałkowej wzrost masy ciała w aż 90 proc. był związany z odkładaniem się tłuszczu. W pozostałych dwóch grupach był on za to odpowiedzialny jedynie w połowie (w pozostałych 50 proc. wzrost masy ciała był związanych z przyrostem mięśni).

Białko ma zatem istotne znaczenie, ale tylko wtedy gdy jest go w diecie mało, a pożywienie jest jednocześnie wysokokaloryczne. Duża zawartość w diecie białka może dziać natomiast odchudzająco, dlatego tak skuteczne są popularne również w Polsce diety Atkinsa i Dukana.

Obojętnie jednak jak dużo spożywamy białka o tym jak tyjemy decyduje ilość spożywanych kalorii – twierdzi główny autor badania prof. George Bray z Pennington Biomedical Research Center w Baton Rouge, w stanie Luizjana.

Prof. Connie Diekman z Washington University w St Louis podkreśla, że ilość spożywanych kalorii jest ważniejsze niż to z czego one pochodzą, np. z potraw lub słodyczy. Dieta Atkinsa i Dukana działa odchudzająco, gdyż szybko daje uczucie sytości, co zmniejsza ilość spożywanych kalorii.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Odchudzenie się jest najczęstszym postanowieniem noworocznym, jednak tylko 20 proc. osób udaje się w nim wytrwać przez cały rok – wynika z danych przytoczonych przez U.S. Centers for Disease Control and Prevention w Atlancie.

Dr Jessica Bartfield z Gottlieb Memorial Hospital twierdzi, że aby coś zmienić w swym życiu potrzebna jest silna motywacja, a początek roku jest dobra do tego okazją. W przypadku odchudzania się motywacja może być jednak nie wystarczająca. Jej zdaniem, konieczna jest trwała zmiana stylu życia. I nie należy się zniechęcać niepowodzeniami.

W wypowiedzi dla “HealthDay News” amerykańska dietetyczna wyjaśnia, że z odchudzaniem jest tak jak z jazdą na rowerze: upadki, szczególnie na początku, są konieczne, żeby nauczyć się jeździć.

Jak zatem z początkiem nowego roku należy zabrać się do odchudzania?

Dr Jessica Bartfield twierdzi, że przede wszystkim należy postawiać sobie realistyczne cele. Na początek wystarczy, że postanowimy schudnąć o 10 proc.

Aby to osiągnąć nie warto rezygnować ze śniadania. Jeśli zjemy je w ciągu godziny po wstaniu z łóżka, na cały dzień zwiększymy metabolizm naszego organizmu o 20 proc. W ogóle podczas odchudzania się lepiej jest jeść choćby niewiele niż się głodzić.

Należy zatem jeść codziennie, przez siedem dniu w tygodniu, najlepiej w jednakowych odstępach czasu. Nie poświęcamy ani jednego dnia na głodówkę. Ale też nie może być tak, ze ograniczamy się w jedzeniu w dni powszechnie, a w weekend dajemy sobie wolne.

Na wysiłek fizyczny codziennie trzeba poświęcić godzinę. Nie musi być to intensywny sport, wystarczy choćby spacer. I nie musimy ćwiczyć w jednym ciągu, możemy podzielić wysiłek na kilka etapów w całym dniu.

Dobrze jest być aktywnym w ciągu dnia: warto parkować samochód nieco dalej niż zwykle albo korzystać z miejskiej komunikacji, by więcej chodzić; zamiast używać windy, lepiej chodzić po schować, jeśli tylko to możliwe.

Oglądanie telewizji warto ograniczyć do maksymalnie 10 godzin tygodniowo. Dlaczego? “Wiele osób tłumaczy, że nie ma czasu na wysiłek fizyczny. Dopiero kiedy uzmysłowią jak długp ślęczą przed ekranem telewizora lub komputera, zaczynają więcej ćwiczyć” – twierdzi dr Bartfield.

Codziennie trzeba liczyć kalorie. Większość osób nie zdaje sobie sprawy jak dużo zjada w ciągu całego dnia. Podobnie należy liczyć ile ćwiczyliśmy w ciągu dnia.

Przynajmniej raz w tygodniu warto stanąć na wadze i sprawdzić jakie czynimy postępy w odchudzaniu, potem kontrolujemy jedynie, czy znowu nie zaczynamy tyć. Dzięki temu szybciej możemy zareagować, gdyby się okazało, że znowu ważymy coraz więcej.

Dr Bartfield uważa, że w nauce jeżdżenia na rowerze czy samochodem dobrze jest mieć do pomocy instruktora. Najlepiej, żeby był nim doświadczony dietetyk, ale warto choćby polegać ma kimś bliskim w rodzinie lub wśród przyjaciół. Na osobie, do której mamy zaufanie, i która gotowa jest poświęcić nam trochę czasu.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Osoby stosujące dietę o niskiej zawartości tłuszczu, bogatą w warzywa i owoce oraz produkty zbożowe, nie muszą się obawiać, że mogą być bardziej narażone na cukrzycę.

Dr James Shikany z University of Alabama w Birmingham, jeden z autorów badań, twierdzi, że osoby, które przechodzą na dietę niskotłuszczową, zwykle zwiększają spożycie węglowodanów. Stąd pojawiły się obawy, że zbyt duża ich zawartość w diecie może z czasem doprowadzić do rozwoju cukrzycy.

Amerykański badacz przyznał, że dietetycy od dawna zalecali, by spożywać mniej tłuszczów, ale wcale nie byli pewni, jaki to może mieć wpływ na ryzyko cukrzycy. Wątpliwości rozwiewają wieloletnie badania Women’s Health Initiative, jakie przeprowadzono na 2,3 tys. kobietach, których celem jest wykazanie jaki wpływ na zdrowie kobiet ma dieta oraz hormonalna terapia zastępcza.

Dietę o niskiej zawartości tłuszczu przez 6 lat stosowało 900 kobiet. Zalecono im, by spożywały 2000 kalorii dziennie, z czego 20 proc., czyli 44 gram, pochodziło z tłuszczów. Jednocześnie miały jeść więcej warzyw, owoców i produktów zbożowych.

W grupie porównawczej było 1,4 tys. kobiet, które nie miały przestrzegać żadnych zaleceń dietetycznych. W ich diecie, jak wykazały badania kontrolne, średnio 36-37 proc. kalorii pochodziło z tłuszczów (wśród kobiet na diecie niskotłuszczowej na tłuszcze przypadało 25-29 proc. kalorii). W obu grupach spożycie tłuszczu było niemal zgodne z amerykańskimi zaleceniami żywieniowymi. Mówią one o tym, że od 20 do 35 proc. kalorii powinno pochodzić z tłuszczu.

“American Journal of Clinical Nutrition” twierdzi, że osoby na diecie niskotłuszczowej spożywały ogółem mniej kalorii, choć wzbogaciły swój jadłospis o warzywa i owoce. Po roku stracili oni na wadze, jednocześnie spadł u nich we krwi zarówno poziom cukru, jak i insuliny. Ale po 6 latach obserwacji te parametry w obu grupach kobiet się wyrównały.

Dr James Sikany twierdzi, że na tej podstawie wysnuto wniosek, że dieta niskotłuszczowa nie zwiększa ryzyka cukrzycy. Jedynie kobiety, które już wcześniej chorowały na cukrzycę, po roku stosowania diety niskotłuszczowej miały we krwi wyższy poziom cukru. “Powodem tego może być to, że organizm chorych na cukrzycę gorzej przetwarza większą ilość węglowodanów” – dodaje uczony.

Dr David Jenkins, szef Clinical Nutrition and Risk Factor Modification Center St. Michael’s Hospital w Toronto, podkreśla w wypowiedzi dla Reutersa, że węglowodany nie są “trucizną”, jeśli tylko są spożywane te, które są korzystne dla zdrowia. Tymczasem wiele osób zjada w dużych ilościach mniej wartościowe dla organizmu tzw. węglowodany oczyszczone, takie jak białe pieczywo, ryż, napoje słodzone i słodycze. “Wystarczy jeść tłuszcze i białka pochodzące z warzyw, by uniknąć zarówno cukrzycy, jak i zawału serca” – podkreśla dr Jenkins.

Dr Shikany przyznaje, że lekarze często zalecają swym pacjentom, by dla zachowania zdrowia tłuszcze nasycone (zwierzęce) zastępowali nienasyconymi (pochodzącymi z warzyw). Jego zdaniem, dieta niskotłuszczowa jest bezpieczna, ale to nie oznacza, że jest najlepsza.

Mary Gannon z the University of Minnesota nawiązała w rozmowie z Reutersem do diety niskowęglowodanowej, polegającej na spożywaniu dużej ilości tłuszczów i białka. Jej zdaniem, działa ona odchudzająca na tej zasadzie, że szybko daje uczucie sytości. A jak wpływa na zdrowie?

Uczona twierdzi, że badała wpływ diety niskowęglowodanowej na mężczyzn chorych na cukrzycę. Z tych obserwacji wynika, że najlepsze efekty uzyskuje się u tych diabetyków, którzy spożywają najmniej węglowodanów.

Dr Shikany wyjaśnia, że jego badania diety niskotłuszczowej były prowadzone wyłącznie na kobietach powyżej 50. roku życia. I nie ma pewności, czy możne je odnosić do kobiet młodszych, a tym bardziej do mężczyzn.

Testy dowiodły, że najkorzystniejszy wpływ na nasze zdrowie ma sok owocowy składający się z mieszaniny wielu rodzajów owoców. Szklanka odpowiednio przygotowanego soku zawiera podobne ilości dobroczynnych polifenoli, co kieliszek wina lub kawałek czekolady – donosi “Food & Function”.

Wielu może uważać, że prowadzenie poważnych naukowych badań soków owocowych to stracony czas i pieniądze, bo przecież nie od dziś wiadomo, że owoce są zdrowe, a ich spożywanie korzystnie dopełnia codzienną dietę.

Jednak wnioski uzyskane z eksperymentów przeprowadzonych na Uniwersytecie w Strasbourgu (Francja) są niezmiernie ciekawe, a wyniki unikatowe.

Naukowcy przebadali różne typy soków owocowych na obecność polifenoli, czyli substancji chemicznych zawierających w swej cząsteczce przynajmniej dwie grupy hydroksylowe dołączone do aromatycznego pierścienia. Polifenole określane są przez naukowców, jako wymiatacze wolnych rodników, a ich obecność w diecie minimalizuje możliwość wystąpienia poważnych chorób układu krwionośnego.

Mało kto pamięta, że to właśnie z powodu polifenoli, lekarze zalecają codzienne picie niewielkich ilości wina (szczególnie czerwonego, wytrawnego) lub spożywanie kilku kostek gorzkiej czekolady, która również bogata jest w naturalne przeciwutleniacze.

Jak wyjaśniają autorzy badań nad sokami, impulsem do zajęcia się tym tematem, była chęć stworzenia dietetycznej alternatywy dla alkoholu oraz słodyczy, która zawierałaby podobne stężenie polifenoli co wino lub czekolada.

Soki z różnych owoców zawierają różne stężenie polifenoli, które korzystnie oddziałują na naczynia krwionośne, rozszerzając je.

W testach przeprowadzonych przez francuskich badaczy analizowano zarówno ilość naturalnie występujących przeciwutleniaczy (ze szczególnym naciskiem na polifenole), witaminy C, cukru oraz badano wpływ danych soków na rozszerzanie się naczyń krwionośnych u zwierząt. Badania in vitro prowadzono na tętnicach świń hodowlanych.

W kolejnym etapie badań, naukowcy skupili się na mieszaninach owocowych soków. Tutaj poddawano testom soki wieloowocowe o różnym składzie, modyfikowanym w taki sposób by jak najkorzystniej wpływały na naczynia tętnicze.

Według naukowców dzięki badaniom udało się odkryć idealny skład i proporcje soku wieloowocowego, który najskuteczniej oddziałuje z komórkami układu krwionośnego.

Otóż przeglądając skład soków dostępnych na sklepowych półkach szukajmy takich, które zawierają przynajmniej 63 procent soku z winogron, odrobiny soku z jabłek, jagód, truskawek, borówki brusznicy, aceroli i aronii.

Jak twierdzą autorzy badań, pijąc taki sok możemy być spokojni o nasze tętnice i nie musimy sięgać po kieliszek wina, czy kosteczkę gorzkiej czekolady (choć warto pamiętać, że nadal konieczne jest przeprowadzenie długotrwałych testów klinicznych wpływu tak skomponowanych soków na ludzi).

źródło: naukawpolsce.pap.pl

Wiosną najzdrowsze jest właśnie to, co razem z nią przychodzi. Pierwsze warzywa i owoce są dla nas najlepsze, nazywamy je nowalijkami – z nich głównie powinna składać się nasza wiosenna dieta.

Dieta nowalijkowa zawiera przede wszystkim takie składniki jak: szczypiorek, sałatę zieloną, rzodkiewkę, ogórki świeże, kiełki, koperek, selera, natkę pietruszki, kalafiora, cebulkę, pomidory, paprykę, cykorię czy buraczki.

Co dobrego mają w sobie te warzywa? W natce pietruszki jest kwas foliowy, witamina C, kwas pantotenowy i składniki mineralne. Rzodkiewka ma w sobie wiele witamin, co daje jej właściwości odmładzające. Szczypiorek zawiera karoten i mikroelementy, dzięki czemu może działać bakteriobójczo. Natomiast w sałacie jest błonnik, który oczyszcza organizm i wspomaga odchudzanie.

Nasza wiosenna dieta powinna mieć około 1500 kalorii dziennie. Prócz wiosennych owoców i warzyw, należy spożywać chude mięso oraz nabiał. Starajmy się także jeść pięć posiłków i pić dwa litry wody dziennie, a także unikać słodyczy.

Na śniadanie możemy jeść chleb pełnoziarnisty lub bułkę grahamkę. Kanapkę smarujemy białym lub topionym serkiem, do tego np. szynka drobiowa i warzywa (nowalijki). Zamiast kanapek możemy zjeść jogurt z musli, owocami, rodzynkami czy nasionami. Dobra też będzie pasta jajeczna z warzywami.

Na drugie śniadanie możemy zaspokoić głód maślanką z bananem, serkiem ziarnistym z rzodkiewkami czy jogurtem z owocami i nasionami.

Obiad powinien bazować na zupie z młodych warzyw, którą możemy zjeść z makaronem. Jeśli zdecydujemy się na filet  z kurczaka to do niego ugotujmy warzywa, np. marchewkę. Z pieczoną rybą jemy kaszę gryczaną i surówkę z marchewką i jabłkiem, czy też kalafior i szpinak. Spagettii natomiast przyrządzamy z makaronu pełnoziarnistego i dodajemy do niego gotowane mięso z kurczaka i warzywa.

Na podwieczorek dobrze jest zjeść owoce – koktajl z truskawek, jabłko z kisielem czy banana. Natomiast kolacje mogą składać się z surówki, gotowanych buraczków z fasolką, chleba ryżowego z serkiem czy ziemniaków z kefirem.

Z nowalijkami musimy jednak uważać. Często są rosną w szklarniach, nie w naturalnych warunkach, dlatego też mogą naszemu zdrowiu zaszkodzić używane do upraw nawozy. Dobrze więc wybrać warzywa i owoce z farm ekologicznych, które mogą “pochwalić się” certyfikatem świadczącym o tym, że przy ich uprawie nie zostały użyte szkodliwe nawozy.

Ciągły pośpiech nie sprzyja zdrowemu życiu. Niestety szybkie życie to nierzadko szybkie jedzenie. Fast foody to nie tylko bomba kaloryczna. Będąc stałymi bywalcami barów szybkiej obsługi wbijamy sobie gwóźdź do trumny.

Fast food swoją nazwę wziął od tego, że w takich miejscach jedzenie jest nam serwowane ekspresowo. Co oznacza też, że żywność ta jest także przygotowywana ekspresowo, najczęściej odgrzewana po parę razy. Oleje pochodzenia roślinnego, na których smaży się żywność w fast foodach (wielokrotnie!) to źródło szkodliwych kwasów tłuszczowych, które podwyższają zawartość “złego” cholesterolu w organizmie. Sama żywność zawiera także ogromne ilości tłuszczu, cukru i soli – wszystko to w nadmiarze jest niezwykle szkodliwe dla naszego zdrowia.

Niestety fast foody dla większości z nas są smaczne, wiele badań wykazało nawet, że takie jedzenie jest silnie uzależniające. Standardowy zestaw fast foodowy – kanapka typu burger, frytki i gazowany napój – to już 1000 kalorii. Do tego niestety często zostajemy skuszeni promocjami – “zestaw powiększony tylko złotówkę więcej”, co oznacza też, że zamiast zaspokoić głód, przejadamy się.

“Zaspokojenie głodu” to kolejny trik, na który nabieramy się w fast foodach. Duża zawartość soli w potrawach wypłukuje wodę z organizmu, co oznacza też, że musimy zaspokoić pragnienie. Niestety śmieciowe jedzenie popijamy śmieciowym piciem – supersłodkimi gazowanymi napojami, które tylko pozornie zaspokajają pragnienie. Zwłaszcza cola ma właściwości odwadniające. Nie wspominając o tym, że napoje te są także bardzo kaloryczne.

Jedzenie typu fast food nie ma tak naprawdę żadnych wartości odżywczych. Śladowe ilości białka, błonnika czy witamin, powodują, że takie pożywianie się to tylko i wyłącznie niepotrzebne zapychanie się. Nawet decydując się na mniej kalorycznego kurczaka w kanapce, a nie standardową wołowinę, spożywamy mięso, które smażone w głębokim tłuszczu traci na wszystkich wartościach odżywczych.

Ale przecież w fast foodach można też zjeść sałatkę? To prawda. Niestety składa się ona przede wszystkim z sałaty, która nie jest idealnym źródłem witamin. Jest ona także rozdrabniana przed podaniem, przez co traci na wartości. Oczywiście jeśli do sałatki dodamy również sos – najczęściej majonezowy – to znów serwujemy sobie zastrzyk niepotrzebnych kalorii.

Regularne odżywianie się w fast foodach zwiększa ryzyko otyłości, zawału, nowotworów i miażdżycy – zasługa tłuszczów. Duża zawartość soli ma niekorzystny wpływ na układ moczowy i krążenia, a niedobór witamin prowadzi do obniżenia odporności, czego skutkiem może być wachlarz różnych chorób.

Pozostaje powiedzieć tylko jedno – fast foody omijać najlepiej szerokim łukiem. Nawet jeśli wybierzemy się tam tylko od wielkiego dzwonu, co nie wpłynie zasadniczo na nasz stan zdrowia, zawsze pojawia się ryzyko wpadnięcia w fast foodowy nałóg. Pamiętaj, szybkie jedzenie bardzo przebiegle łapie na swój haczyk.

Ciągle słyszymy, że jedzenie ryb to samo zdrowe. I nie mamy wyboru, musimy się zgodzić z tym stwierdzeniem. Skąd biorą się te zdrowotne właściwości ryb?

Ryby, ze względu na swój charakterystyczny smak i zapach bywa, że nie mają zwolenników. Jednak jedzenie ryb jest bardzo ważne dla naszej diety, nie jest to takie samo mięso jak wieprzowina czy wołowina. Białko ryb jest bowiem przez nas lepiej przyswajalne. Skład tłuszczu w rybach jest także inny, a dodatkowo zawierają one (słynne już) nienasycone kwasy tłuszczowe omega-3, które są dobre praktycznie na wszystko.

Spowalniają proces starzenia, zapobiegają demencji starczej, zmniejszają ryzyko nowotworów i zawału serca, są pomocne w leczeniu miażdżycy i chorób układu krążenia. Regulują także poziom złego i dobrego cholesterolu, świetnie wpływają na sprawność mózgu i poprawiają pamięć.

Jedzenie ryb ma dobry wpływ na nasz wzrok i działa przeciwzapalnie – obie te właściwości to również zasługa kwasów omega-3. Dowiedzione zostało też działanie antydepresyjne spożywania ryb.

Dzięki witaminom A, D, B1, B2, B6 i B12, także zawartości magnezu czy żelaza, ryby mogą zapobiegać anemii i wspomagać pracę tarczycy.

Dobrze jest także decydować się raczej na jedzenie ryb hodowlanych, np. łososia, czasem bowiem zdarza się, że same ryby przyswajają szkodliwe substancje rozpuszczalne w wodzie, które to substancje mogą potem trafić do naszego organizmu.

Sposób przyrządzania ryb też jest ważny. Aby zachowały one jak najwięcej zdrowych substancji można je dusić. Dobre jest także gotowanie na parze czy pieczenie w folii aluminiowej. Jeśli zdecydujemy się na smażenie ryb, to dobrze pamiętać, aby używać do tego oliwy z oliwek.

Często wolimy jeść ryby z puszki. Zawierają one mniej kwasów tłuszczowych. Nie są oczywiście tak zdrowie jak świeże, jednak jeśli takie nam smakują, to jedzenie ich jest jak najbardziej wskazane.

Nie masz czasu, środków lub ochoty wychodzić podczas pracy codziennie na lunch czy obiad? Zmobilizuj się do przygotowywania sobie w domu posiłków, gotowych pełnowartościowych, zdrowych dań, które można łatwo zabrać do pracy. I raz na zawsze fast-foodom, barom, – które znajdują się blisko twojego miejsca pracy – powiedz stanowcze nie.

Niełatwo o zdrowe przyzwyczajenia jedzeniowe w pracy. W ciągu dnia jesteśmy zalatani, nie mamy zwykle czasu na regularny posiłek i mówimy sobie, że przecież jak jednorazowo zjemy coś w barze czy fast-foodzie, to nic się nie stanie. Pod warunkiem, że z tego jednego razu nie robi się codziennie.

Zdrowe odżywianie trzeba zacząć przede wszystkim od dobrych nawyków. Wszystkim pracusiom przypominam, że dzień należy zacząć od śniadania! Kanapki z pełnoziarnistego chleba czy jogurt z płatkami zbożowymi będzie świetnym początkiem dnia.

Do tego na drugie śniadanie weź ze sobą owoce, warzywa (karotki do chrupania na przykład) czy też orzechy. Wszystko to jest zdrowie, a dzięki temu, że zjemy zarówno śniadanie, jak i drugie śniadanie, nie będziemy potem bardzo głodni. Co też oznacza, że podczas lunchu nie zjemy podwójnej porcji.

Lenistwo to główny powód tego, że nie przygotowujemy sobie posiłków w domu. Pomyśl sobie jednak, że robiąc coś w domu zaoszczędzisz pieniądze (nie warto przepuszczać ich na “śmieciowe jedzenie”, skoro można je wydać na nowy ciuch czy gadżet) i zdrowie. Przecież na lunch możemy zjeść także kanapki, z serem i szynką, a zrobienie ich nie pochłania zbyt wiele czasu.

Najprostszym daniem, które możemy zabrać ze sobą do pracy jest sałatka. Dobór składników to już indywidualna sprawa. Dla nie-wegetarian może być to mało sycący posiłek, jeśli nie dodamy do niego kawałków kurczaka czy łososia. Do tego warzywa, jajko, ser – i sałatka zawiera wszystko, co potrzebne dla zdrowia. I uwaga na sosy! Zbyt tłusty sos może każdą lekką sałatkę zmienić w bombę kaloryczną.

Jeśli mamy więcej czasu w domu i mikrofalówkę do dyspozycji w pracy, możemy przygotować sobie danie do odgrzania na ciepło. Mogą to być na przykład ryż z warzywami, kasza z indykiem czy makaron z brokułami. Znam też takich, którzy do pracy zabierają ze sobą zupę.

Plusem przygotowywania sobie posiłków w domu jest to, że możemy przyrządzić sobie coś smacznego, co lubimy. Nie podejmujemy zarazem ryzyka, że w przypadkowym barze zjemy coś niedobrego, co dodatkowo nam zaszkodzi.

Zdrowy pracuś pamięta także o piciu dużych ilości wody i ograniczaniu kawy. Wiem, że z tym ostatnim może być ciężko, dlatego wszystko metodą małych kroków. Póki co postaraj się raz na jakiś czas zamienić kolejną kawę na zieloną herbatę.

Moja zamrażarka pęka w szwach. Kiedyś można było w niej znaleźć kilka kawałków mięsa na rosół, może trochę pasztetu ze świąt, czasem lody. Od kilku lat mrożę zapas pieczywa, (co nierzadko wprawia w zdumienie moich znajomych), dzięki czemu tuż po rozmrożeniu jest (prawie) jak z piekarni. Ostatnio też coraz więcej w mojej zamrażarce jest warzyw i owoców. Jakie są plusy i minusy mrożonek?

Mrożonki jada się w Polsce zdecydowanie rzadziej niż w innych krajach Unii Europejskiej. Mamy przekonanie, że jedzenie z zamrażarki jest mniej zdrowe, nie ma takich walorów smakowych i wartości odżywczych co świeże, a także jest zbyt drogie. W większości jednak demonizujemy zagadnienie.

Mrożone owoce i warzywa to świetne rozwiązanie zwłaszcza w tę porę roku, gdy świeże produkty ciężej dostać.

Ponadto mieszanki warzywne mogą oszczędzić nam wiele czasu w kuchni. Chociaż mrożone produkty są droższe od świeżych, wydatek ten może być opłacalny, jeśli przeliczymy go na czas, który zyskujemy przy gotowaniu.

W mrożonkach nie występują konserwanty! Ciężko w to uwierzyć, zwłaszcza, że mrożona żywność wygląda zawsze idealnie. Efekt jak ze zdjęcia w książce kucharskiej zawdzięczają blanszowaniu, które polega na szybkim obgotowaniu produktów przed zamrożeniem ich.

Tak naprawdę wartość odżywcza mrożonego jedzenia jest niewiele mniejsza od świeżego. Cukry proste, struktura białek czy sole mineralne nie zmieniają się zasadniczo. Przy procesie zamrażania produkty tracą zaledwie około 20% zawartości witamin. Dużo więcej marnuje się przy gotowaniu owoców i warzyw, przy powstawianiu dżemów czy syropów.

Kupując mrożonki należy pamiętać o kilku zasadach. Nie możemy dwa razy zamrażać produktów! Także, temperatura w naszej zamrażarce nie powinna przekraczać tej, w której produkty zostały zamrożone. Mrożonej żywności nie należy również trzymać w zamrażarce zbyt długo – od kilku miesięcy do pół roku.

Niedoskonały smak mrożonej żywności, na który tak często narzekamy, to zwykle wina sposobu rozmrażania. Nie pamiętamy, by przed początkiem gotowania, wyjąć produkty odpowiednio wcześniej, aby zdążyły one całkowicie się rozmrozić. Jednak pozostawione w temperaturze pokojowej zbyt długo, stracą na wartości. Jeśli nie chcemy od razu przyrządzić potrawy, należy rozmrażać w lodówce.

Mrożonki jak widać mają więcej zalet niż wad. Są zdrowe, smaczne, no i nieźle wyglądają. Wystarczy mi powiedzieć tylko – smacznego!