Jedna ze starych prawd głosi, że prawdziwa i odpowiedzialna sztuka powinna być z tymi, którzy cierpią, których boli życie, którzy nie mieli tyle szczęścia co inni. Nikołaj Kolada, autor „Merylin Mongoł”, uważany za najwybitniejszego współczesnego dramatopisarza rosyjskiego, podziela ten pogląd.

„Merylin Mongoł”, to urodziwa, ale za to łatwowierna, niezbyt rezolutna Olga (Olga Sarzyńska). Zaniedbywana przez matkę, poniżana przez siostrę alkoholiczkę (Agata Kulesza) i wykorzystywana przez draba z sąsiedztwa (Marcin Dorociński), marzy o szczęśliwym życiu w wielkim mieście. Chce wyjechać ze swojej prowincjonalnej dziury, zerwać beznadziejny romans, spróbować żyć inaczej. Nadzieja pojawia się wraz z przyjazdem Aleksego (Dariusz Wnuk) – oczytanego, nieśmiałego i delikatnego. Tyle tylko, że marzenia Olgi nikogo nie obchodzą i nie wzruszają. Całe miasteczko żyje oczekiwaniem na ogłoszony przez lokalną wróżkę koniec świata.

W najnowszej premierze Teatr Ateneum zgromadził wyborową obsadę. Agata Kulesza i Marcin Dorociński wcielą się tym razem w role całkowicie odmienne od zagranych w obsypanej nagrodami „Róży”. Dariusz Wnuk, również aktor Ateneum, występuje obecnie w przeboju teatru, „Śnie nocy letniej”, w roli Lizandra, natomiast Olga Sarzyńska, odtwórczyni głównej roli, została wyłoniona w trakcie serii castingów. Spektakl reżyseruje Bogusław Linda (posiadający, obok aktorskiego, także wykształcenie reżyserskie krakowskiej PWST), a scenografię przygotowuje Małgorzata Szczęśniak, autorka m.in. kilkudziesięciu scenografii teatralnych w Polsce i Europie, od lat blisko współpracująca z Krzysztofem Warlikowskim.

„Myślenie o wystawieniu Panu Tadeusza było naturalną konsekwencją takich moich spektakli jak Pamiątki Soplicy według Rzewuskiego czy Opisy obyczajów według księdza Kitowicza. Z tym zamiarem nosiłem się dosyć długo i w końcu zdecydowałem się go zrealizować” – mówi Mikołaj Grabowski.

„Przygotowując wraz z Tadeuszem Nyczkiem sceniczną adaptację epopei wyszedłem z założenia, które wynika z samej istoty utworu Mickiewicza. Zarówno w poszczególnych księgach, jak i w Epilogu znajdujemy bowiem liczne fragmenty na temat bolesnego poszukiwania utraconej ojczyzny. Zrozumiałe z emigracyjnej perspektywy zawołania: O Matko Polsko! Ty tak świeżo w grobie / Złożona – nie ma sił mówić o Tobie! czy też: Jedna już tylko jest kraina taka, / W której jest trochę szczęścia dla Polaka: / Kraj lat dziecinnych! On zawsze zostanie / Święty i czysty, jak pierwsze kochanie – zamieniają Polskę w obiekt nieustającego, quasi-religijnego kultu. W tym znaczeniu Pan Tadeusz jest dla Polaków swego rodzaju Biblią. ”I tak był przez lata, nie tylko w dobie zaborów, postrzegany: „W najgłębszej istocie swej jest Pan Tadeusz poematem religijnym, jest kantykiem wiary w zwycięstwo nad złem, w zwycięstwo zarówno jednostkowe, jak zbiorowe, człowieka, jak narodu. (…) Naród polski nie ulegnie zatracie, zrzuci schorzałe narośle przeszłości, spełni swą misję, co więcej: ustrojem swym posłuży za wzór nadchodzącej epoce rozkwitu wolności i religii” – pisał w 1934 profesor Stanisław Pigoń.

Punktem wyjścia przygotowywanej w Starym Teatrze inscenizacji jest właśnie to nieustanne pielgrzymowanie Polaków do Polski – wyśnionej, wspaniałej, świętej, ale wciąż nieosiągalnej. Ta wędrówka pozwala na rytualne przeżywanie powrotu do źródeł wszelkiego dobra i piękna, przy wtórze żarliwych modlitw zanoszonych do nieba – czyli tej mitycznej Ojczyzny. Bohaterami spektaklu są współcześni pielgrzymi, którzy – wyśpiewując kolejne antyfony do Polski – odbywają podróż w głąb narodowej duszy.

Tekst Francisa Vebera to komedia z misternie utkaną intrygą i przewrotnym przesłaniem. W Teatrze Ateneum odbyło się już ponad 600 przedstawień „Kolacji dla głupca”, która wciąż cieszy się wśród widzów niezmiennym powodzeniem.

Véronique i Michel, Annette i Alain to ludzie „na poziomie”, którzy problem swych dzieci rozwiązać chcą kulturalnie i „z klasą”.  Emocje jednak biorą górę, maska kurtuazji opada, a czwórka bohaterów ujawnia gorzką prawdę o sobie.

Sztuka jaskrawo pokazuje ile we współczesnym świecie zachowań barbarzyńskich, ile pozorów kultury, na którą tak często powołujemy się w życiu.

Bóg mordu to najnowsza sztuka Yasminy Rezy, autorki zaliczanej do czołówki najpopularniejszych dramatopisarek we Francji. W ubiegłym roku sztuka zdobyła prestiżową nagrodę Laurenca Oliwiera dla najlepszej komedii.

Koncert powstał w ramach projektu SZPILMAN PIANISTA WARSZAWY.

Jest to projekt artystyczno-kulturalny poświęcony postaci i twórczości Władysława Szpilmana – wybitnego kompozytora, twórcy muzyki klasycznej i wielu niezapomnianych piosenek, które na stałe wpisały się w historię kultury XX wieku.

Nieważne, jak się nazywają. Ważne jest, że każda ma do opowiedzenia ciekawą historię, osnutą na kanwie któregoś z wielkich hitów piosenki francuskiej. Słuchając tych opowieści, poczujecie tragizm piosenek Edith Piaf, dramatyczną finezję ballad Jacquesa Brela, wirtuozerski czar Charlesa Aznavoura, uwodzącą melancholię Joe Dassina.

Będzie dowcipnie, do śmiechu, do łez. Przy tym w „Cafe l‘athenée”, jak w każdym szanującym się lokalu, muzyka gra na żywo. Warszawa, jak wiadomo, ma swój urok. Ale Paryż, Paryż…

Przedstawienie powstało na kanwie spektaklu „Paryż (o) północy”.

Kasta La Vista to rodzaj komedii absurdu, przewrotny i pełen czarnego humoru traktat o współczesnym świecie: pozornej sprawiedliwości, równości i wolności w dobie powszechnej globalizacji.

Gospodarzami wieczorów KABARETTO-wych są Andrzej Poniedzielski i Artur Andrus. Muzycznie – Wojciech Borkowski.