Urodziła się w 1929 roku w rodzinie nowobogackich Irlandczyków. Mimo protestów rodziny, która wiązała z nią poważne plany, postanowiła rozpocząć studia aktorskie. Szybko wyjechała z rodzinnej Filadelfii do Nowego Jorku, gdzie rozpoczęła naukę w Amerykańskiej Akademii Sztuki Dramatycznej. Pracowała wówczas jako modelka, pozując głównie do okładek takich magazynów, jak „Cosmopolitan” czy występując w reklamach, między innymi papierosów „Gold”.

Jako dwudziestoletnia dziewczyna debiutowała na Broadwayu, później pojawiła się również w telewizji, między innymi w serialu „Lights out”. Na srebrnym ekranie pierwszy raz świat mógł ją ujrzeć w 1951 roku jako Louise Ann Fuller w filmie „Czternaście godzin”. Ta rola okazała się jej przepustką do Hollywood. Już w swoim drugim filmie „W samo południe” Freda Zinnemanna zagrała u boku Gary’ego Coopera. Zaś jej trzeci film – „Mogambo”, przyniósł jej nominację do Oscara oraz Złotego Globu, dzięki fenomenalnej grze w roli Lindy Nordley. Jej kariera rozwijała się w błyskawicznym tempie i kiedy już się wydawało, że lepiej być nie może, rok po „Mogambo” – w 1954 roku wystąpiła w „Dziewczynie z prowincji”, gdzie za rolę Georgie Elgin dostała kolejne nominacje do Złotego Globu oraz Oscara, jak i same statuetki.

W tym czasie zauważa ją Alfred Hitchcock, dla którego Grace Kelly staje się ideałem piękna i elegancji. W tym samym roku (1954) obsadza ją w swoich dwóch filmach: „M jak morderca” oraz „Okno na podwórze”. Rok później gra w kolejnym filmie Mistrza suspensu – „Złodziej w hotelu”. Tym razem partneruje jej Cary Grant. To jej ostatni film, który nakręci wspólnie z Hitchcockiem. Po „Złodzieju w hotelu” zagra jeszcze w zaledwie dwóch filmach – „Łabędź” oraz „Wyższych sferach”. Dlaczego w 1956 roku postanowiła zakończyć tak znakomicie rozwijającą się karierę aktorki?

Oczywiście ze względu na małżeństwo z księciem Monako – Rainierem III, którego poznała rok wcześniej na Festiwalu Filmowym w Cannes. Jako księżniczka Grace Kelly nie mogła kontynuować kariery aktorskiej, w trakcie której nakręciła jedenaście filmów. Choć bardzo chciała zagrać w „Marnie” Hitchcocka w 1964 roku, to niestety nie mogła, bowiem naród Monako nie aprobował swojej księżniczki w roli złodziejki i kochanki Seana Connery. Również z polecenia Księcia Rainera filmów z jej udziałem nie można zobaczyć w Monako.

W swoich czasach Grace Kelly była największą ikoną mody, jak mówił o niej sam Hitchcock, była typem „zimnej blondynki”. Niestety w wieku pięćdziesięciu trzech lat, 14. września 1982 roku, księżna Monako zginęła w wypadku samochodowym. Osierociła trójkę swoich dzieci. Księżniczka Stefania, która towarzyszyła matce w wypadku, odniosła niewielkie obrażenia.

Zawsze, kiedy myślę o Grace Kelly, widzę ją w jej wytwornych, zachwycających kreacjach z „Okna na podwórze”. Widzę jej przepiękną twarz, alabastrową skórę, lśniące blond włosy, sznur pereł oraz niesamowicie podkreślającą jej talię osy, tiulową białą spódnicę. Ta subtelna, elegancka i olśniewająca księżna do dnia dzisiejszego jest jedną z najbardziej podziwianych kobiet świata i wzorem piękna, wdzięku oraz stylu. Swoją urodą oraz talentem rozkochałaby w sobie nawet najbardziej zatwardziałego kawalera…I właśnie tymi atutami – umiejętnościami aktorskimi oraz osobowością zachwyciła tak bardzo Alfreda Hitchcocka, że z każdej kolejnej aktorki grającej w swoich filmach próbował zrobić wierną kopię Grace Kelly. Na próżno, bo Grace Kelly była tylko jedna…

Urodziła się w styczniu 1412 roku i już w dzieciństwie objawiali się jej święci oraz aniołowie. Mając szesnaście lat doznała objawienie, w którym sam Bóg kazał jej się udać do Karola VII – prawowitego dziedzica tronu Francji, w celu umożliwienia mu koronacji. I tak też uczyniła. Pomimo, że na początku nikt nie dawał wiary jej objawieniom, w końcu w lutym 1429 roku doszło do jej spotkania z Karolem VII. I Karol VII w nią uwierzył…

Otrzymała nieduży oddział i 29. kwietnia 1429 roku przybyła wraz z nim pod mury Orleanu. Zaledwie w kilka dni oddział Joanny d’Arc zdobył szturmem twierdzę Tourelles, co spowodowało odstąpienie Anglików od oblężenia miasta. Orlean stał się wolny, co stworzyło dla Francuzów możliwość dalszej ofensywy. Plan d’Arc był prosty: otworzyć Karolowi VII drogę do Reims. I ponownie, w bardzo krótkim czasie, udało jej się osiągnąć swój cel – 16. lipca 1429 Karol VII wkroczył do Reims.

Dzień później, 17. lipca 1429 roku, odbyła się koronacja Karola VII. Oczywiście w tej wzniosłej chwili brała udział Joanna d’Arc, nazywana już wówczas Dziewicą Orleańską. Udało jej się zrealizować swoje posłannictwo i doprowadzić do koronacji prawowitego króla Francji. W dowód uznania zasług Joanny d’Arc Karol VII w grudniu udzielił Dziewicy Orleańskiej i jej rodzinie nobilitacji.

Niestety znów rozpoczęły się walki z Anglikami, którzy mocno wzmocnili swoje szeregi nowymi posiłkami. Wiosną 1430 roku Joanna d’Arc opuściła zamek w Sully, w którym przebywała i w maju przedostała się do Compiegne, gdzie planowała wzmocnić obronę miasta. 23. maja 1430 roku dostała się do niewoli burgundzkiej, a później przekazano ją Anglikom.

„Boże, wybacz nam: my właśnie spaliliśmy świętą”

Osądzona przez sąd kościelny, została oskarżona o współdziałanie z siłami nieczystymi, czary oraz herezję. Także poważnym wykroczeniem w tamtych czasach było noszenie przez Joannę d’Arc męskiego stroju. Uznano ją winną wszystkich zarzucanych jej czynów i wyrokiem sądu, 30. maja 1431 roku, spalono ją na stosie. Miała wówczas zaledwie dziewiętnaście lat. „Boże, wybacz nam: my właśnie spaliliśmy świętą” – ten okrzyk angielskiego żołnierza biorącego udział w egzekucji Joanny d’Arc wykorzystano prawie cztery wieki później w procedurze kanonizacyjnej Dziewicy Orleańskiej.

„Evita” to film biograficzny przedstawiający życie jednej z najbardziej fascynujących kobiet XX wieku. Będąc półsierotą (kiedy Eva miała siedem lat w wypadku samochodowym zginął jej ojciec), wychowała się w biednym Pueblo, a później w mieście Junin. Mając szesnaście lat zdecydowała się na wyjazd do Buenos Aires, aby tam spróbować lepszego życia i rozpocząć karierę jako modelka i aktorka. Udało jej się, już jako dwudziestolatka znalazła się na okładce magazynu „Antena” i uczestniczyła w programie radiowym.

Powoli stawała się sławna i popularna. Również wystąpiła w kilku filmach: „Segundos afera” w 1937 roku, „La Carga de los Valientes” w 1940 roku czy „Una novia en apuros” w 1942 roku. Jednak o wiele lepiej szło jej na antenie niż na srebrnym ekranie, stąd w 1942 roku podpisuje kontrakt z radiem „El Mundo”. Mając dwadzieścia pięć lat, na początku 1944 roku, poznaje generała Juana Domingo Peron i zaledwie rok później, 22. października 1945 roku, wychodzi za niego za mąż, a w lutym 1946 roku Eva Peron, po wygranej Juana Domingo w wyborach prezydenckich, zostaje pierwszą damą Argentyny.

Nagle z ubogiej dziewczyny pochodzącej z małej prowincji Eva została panią prezydentową. Podróżuje po całej Europie, stoi na czele fundacji swojego imienia, działa aktywnie na rzecz polepszenia warunków pracy Argentyńczyków, dzięki czemu przez jednych jest kochana, a przez drugich krytykowana z powodu swojego pochodzenia oraz braku ogłady i wykształcenia. Jednak w 1947 roku uchwalono ustawę, dzięki której każda kobieta w Argentynie uzyskała prawo do głosowania i to właśnie za sprawą działań Evy Peron.

To właśnie dzięki swoim proletariackim korzeniom, Evita zaczęła odgrywać bardzo ważną rolę pomiędzy mężem a ludźmi wywodzącymi się z nizin społecznych. I pomimo, że dzięki pracy w radiu oraz graniu w filmach zgromadziła dość pokaźny majątek, to stale podkreślała swoje pochodzenia oraz biedę, z której się wywodziła. Eva była uwielbiana przez większość Argentyńczyków właśnie ze względu na to, że jej historia – historia Kopciuszka, również dawała im nadzieję na to, że ich życie może być lepsze. Evita w swoim pamiętniku zapisała kiedyś: „Byłam bardzo smutna, kiedy odkryłam, że na świecie są i biedni, i bogaci. Istnienie biednych nie sprawiało mi tak wiele bólu, jak świadomość, że jednocześnie żyją na świecie ludzie bogaci. Gromadziłam w pamięci różne przejawy niesprawiedliwości, które spowodowały mój bunt…”.

W 1952 roku, po ciężkiej chorobie (raku macicy), Evita Peron zaledwie w wieku trzydziestu trzech lat umiera. „Nie płacz po mnie Argentyno…”, a Argentyna zalała się łzami…

W scenie kulminacyjnej, w której zagrało prawie siedem tysięcy statystów, grająca Kleopatrę Elizabeth Taylor wjeżdża do Rzymu ubrana w kostium z dwudziesto-cztero karatowego złota. Takiego budżetu i przepychu nie powstydziłby się James Cameron. Jednak trudno się dziwić Josephowi Mankiewiczowi, który wyreżyserował „Kleopatrę”, skoro miał nakręcić film o tak kultowej i niesamowitej kobiecie, to nie mógł przecież użyć półśrodków…

Kleopatra VII Filopator zwana Wielką, była ostatnią królową hellenistycznego Egiptu. Już jako czternastoletnia dziewczyna stała się ulubienicą ojca – Ptolemeuszem XII i faworytką do objęcia po nim tronu. Tak się też stało po jego śmierci w 51. roku p.n.e. i Kleopatra wraz ze swoim bratem – Ptolemeuszem XIII, którego poślubiła zgodnie z rodzinną tradycją, wspólnie objęła władzę nad Egiptem. Prawdopodobnie Kleopatra miała wówczas siedemnaście lat, a Ptolemeusz XIII dziesięć…

Jednak sytuacja wewnętrzna w Egipcie stawała się coraz bardziej napięta. Regenci panujący w imieniu Ptolemeusza XIII dążyli do usunięcia z tronu Kleopatry. I udało im się to dwa, trzy lata po objęciu przez rodzeństwo władzy. Ptolemeusz, wraz ze swymi stronnikami, wygnał ją z Aleksandrii. Kleopatra uciekła do Palestyny, gdzie zaczęła przygotowania do odwetu. Nie zajęło jej to dużo czasu, szybko powróciła do Egiptu z armią palestyńskich najemników.

Mniej więcej w tym czasie do Aleksandrii przybywa Juliusz Cezar, który wydaje rozporządzenie nawołujące do pogodzenie się skłóconego rodzeństwa i jednocześnie nakazuje Ptolemeuszowi XIII odesłanie wojsk. Już wtedy Kleopatra była kochanką Cezara, stąd wybuchł bunt przeciwko im obojgu, podsycany przez Ptolemeusza XIII oraz ich młodszą siostrę Arsinoe. W wyniku tego konfliktu wybuchła tak zwana wojna aleksandryjska, w wyniku której spłonęła cała egipska flota, a także Biblioteka Aleksandryjska oraz zginął sam Ptolemeusza XIII.

Mimo zwycięstwa Cezar ogłosił jednak, że Egipt nie stanie się kolejną prowincją Imperium Rzymskiego, ale państwem suwerennym rządzonym przez Kleopatrę oraz Ptolemeusza XIV, którzy zawrą później związek małżeński (!). Jednak romans Kleopatry i Cezara rozwijał się w najlepsze. W momencie wyjazdu Cezara z Egiptu Kleopatra była z nim w siódmym miesiącu ciąży.

Kleopatra rozpoczęła w Egipcie okres samodzielnych rządów, sprawowanych pod nadzorem Rzymian. Dziesięcioletni Ptolemeusz XIV nie był dla niej żadnym konkurentem do sprawowania władzy. Cezar świętując swój triumf nad Galią, Egiptem, Pontem i Mauretanią zaprosił Kleopatrę wraz z Ptolemeuszem XIV do Rzymu. Kleopatra do Rzymu zabrała także synka Cezariona, którego ojcem był Juliusz. Jednak w Rzymie Cezar miał już żonę Kalpurnię, stąd związek z Kleopatrą traktowano z dużą niechęcią. Mimo to Kleopatra spędziła w Rzymie dwa lata mieszkając w willi Cezara i planując, że wkrótce zostanie jego małżonką. Jej plany pokrzyżowała śmierć Cezara, choć wciąż liczyła, że być może trzyletni wówczas Cezarion odziedziczy po ojcu tron. Ku jej rozpaczy, Cezar w swoim testamencie w ogóle nie wymienił Cezariona. Wówczas Marek Antoniusz walczył w senacie o uznanie syna Kleopatry za prawowitego potomka Juliusza Cezara. I to był właśnie początek kolejnego romansu Kleopatry z Markiem Antoniuszem.

Po powrocie do Egiptu Kleopatra w ukryciu kazała zabić Ptolemeusza XIV. Jej romans z Markiem Antoniuszem przeradzał się w prawdziwe uczucie. Z tego związku Kleopatra urodziła bliźniaki: Aleksandra Heliosa oraz Kleopatrę Selene II. Prawdopodobnie około 37. roku p.n.e. Kleopatra wzięła też ślub z Markiem Antoniuszem. Ich związek trwał aż do samobójczej śmierci obu w 30. roku p.n.e. kiedy to wojska Marka Antoniusza poniosły kolejną klęskę i Oktawian ostatecznie zdobył Egipt. Kleopatra odziana w królewskie szaty ułożyła się na złotym łożu, a do ramienia przytuliła żywą kobrę – symbol nieśmiertelności oraz władzy królewskiej…

Kleopatra była przepiękną, inteligentną, wszechstronnie wykształconą i znającą kilka języków kobietą, która w świecie mężczyzn zdobyła władzę i pozycję, wykraczająca daleko poza, jak na tamte czasy, możliwości swojej płci. Do dziś jej zdolności polityczne budzą wielki podziw i uznanie, a o jej urodzie jeszcze za jej życia krążyły legendy. I choć panowanie Kleopatry przypadało na bardzo burzliwy okres w dziejach starożytności, to do dnia dzisiejszego uznaje się ją za jedną z najwybitniejszych postaci w historii Egiptu oraz jedną z najbarwniejszych kobiet w dziejach całej historii. Kleopatra jest po prostu nieśmiertelna…

Kiedy mam podać współczesną największą kobiecą ikonę, natychmiast przychodzi mi na myśl tylko jedno nazwisko – Stefani Germanotta, bardziej znana jako Lady Gaga. Gaga, która za kilka dni skończy zaledwie dwadzieścia cztery lata, już przeszła do legendy oraz stała się ikoną stylu naszych czasów.

W jej twórczości i wyglądzie widać wpływ lat osiemdziesiątych, a zwłaszcza Davida Bowie. Jej pierwszy debiutancki album „The Fame” z 2008 roku nosi ten sam tytuł, co już kultowy singiel Bowiego napisany wspólnie z Johnem Lennonem oraz gitarzystą Carlosem Alomarem. Był to pierwszy singiel Bowiego, który dotarł aż na sam szczyt listy przebojów magazynu „Billboard”. Co ciekawe, drugi singiel Bowiego, który także znalazł się na pierwszym miejscu „Billboardu”, był utwór „Let’s Dance”, a pierwszym singlem promującym album Gagi „The Fame”, był singiel „Just Dance”. Z pewnością nie był to przypadek…

“Queen i David Bowie byli kluczowi dla mnie… nie wiedziałam co robić dopóki nie odkryłam ich muzyki”

I nie był. Gdy Stefani była jeszcze małą dziewczynką zapisywała na malutkim plastikowym magnetofonie swoje wykonania piosenek Michaela Jacksona oraz Cyndi Lauper. Jednak, gdy dopiero odkryła zespół Queen oraz Davida Bowiego, bezgranicznie zakochała się w muzyce. Stąd też wziął się jej pseudonim – Gaga – od piosenki Queen „Radio Ga Ga”. Queen i Bowie stali się dla Gagi ikonami, a ich muzyka inspiracją i wzorem do naśladowania.

Już jako czterolatka nauczyła się gry na fortepianie ze słuchu, a mając zaledwie trzynaście lat Stefani zaczęła komponować swoje pierwsze ballady. Z kolei w wieku czternastu lat zaczęła występować w różnych nowojorskich klubach. Nie miała w szkole łatwego życia, uczęszczała do prywatnej szkoły na Manhattanie, do której chodziły między innymi Paris i Nicky Hilton. Tam, tacy indywidualiści, jak Gaga, nie byli zbyt mile widziani ani traktowani, zarówno przez uczące w szkole zakonnice, jak i inne dzieci.

Jednak to tylko wzmocniło jej charakter i na przekór wszystkim stawała się jeszcze większą ekscentryczną oraz indywidualistką. Jej kariera ruszyła, kiedy zaczęła komponować i pisać piosenki dla takich artystów, jak Britney Spears, Fergie czy Pussycat Dolls, a także dla Akona – który będąc również producentem odkrył talent wokalny Gagi i zaproponował jej kontrakt.

Potem wszystko potoczyło się błyskawicznie – kariera, sława oraz popularność Lady Gagi na całym świecie. Gaga skupiła się głównie na innowacyjnej muzyce electro-dance. Kończąc teraz w marcu dopiero dwadzieścia cztery lata i mając zaledwie dwie płyty w swoim dorobku artystycznym („The Fame” z 2008 roku i „The Fame Monster” z 2009 roku), otrzymała już niezliczoną ilość nominacji oraz nagród muzycznych – American Music Awards, Billboard Awards, MTV Video Music Awards, oczywiście Grammy, a także wiele wiele innych. 16. lutego 2010 jako pierwsza w historii zdobyła wszystkie nagrody Brit Awards we wszystkich kategoriach, w których była nominowana.

Styl Lady Gagi próbują kopiować niemal wszystkie gwiazdy na całym świecie, choćby nasza Doda czy Candy Girl. Jej image jest niesamowicie odważny i zawsze zaskakujący. Po prostu jej kreatywność przejawia się nie tylko w muzyce, ale i w strojach, które sama projektuje. Jest genialna, konsekwentna i bardzo pracowita. Cała jej twórczość tworzy pewną klamrę, czego dowodzi jej ostatni genialny teledysk do singla „Telephone”, który nagrała wraz z Beyonce. Teledysk trwa ponad dziesięć minut i jest utrzymany w klimacie filmów Quentina Tarantino. Lady Gaga, która dla mnie już jest legendą, teledyskiem „Telephone” po raz kolejny udowodniła, że to ona na światowym rynku muzycznym jest niekwestionowaną królową, która wyznacza w muzyce nowe trendy. A i projektanci powinni też się bać, bo obecnie chyba żadna kolekcja tak nie inspiruje ulicę, co każda pojedyncza kreacja Lady Gagi…

Urszula Dudziak będąc jeszcze małą dziewczynką przejawiała już talent muzyczny – wpierw grając na fortepianie, a później jako licealistka, zauroczona cudownym głosem Elli Fitzgerald, zaczęła również pobierać lekcje śpiewu. W 1958 roku miał miejsce jej pierwszy profesjonalny debiut solistki w zespole Krzysztofa Komedy. Debiut u Komedy otworzył jej drzwi do kariery – rozpoczęła także współpracę z orkiestrą Edwarda Czernego, a od 1964 roku była związana i muzycznie, i uczuciowo ze swoim przyszłym mężem – Michałem Urbaniakiem.

W 1973 roku Dudziak wraz z mężem wyjeżdża do Nowego Jorku. Jednak Urbaniak, pomimo otrzymanego stypendium, nie podejmuje nauki w Berklee College of Music. Dzięki pomocy i rekomendacji Johna Hammonda zawiera kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia, która wyda jego pierwszy album w Stanach – „Fusion”. Bardzo dobre przyjęcie albumu zapoczątkowało pasmo amerykańskich sukcesów zarówno Urbaniaka, jak i Dudziak. Jednak pomimo tych sukcesów i dwóch wspaniałych córek: Katarzyny (1978) oraz Miki (1980), rozpada się ich małżeństwo przez pojawienie się „tej trzeciej” – Liliany Komorowskiej. To właśnie dla Komorowskiej Urbaniak stracił głowę i postanowił po niemal dwudziestu latach małżeństwa odejść od żony. Zdrada męża i rozwód wstrząsnęły oraz przewróciły do góry nogami cały świat Dudziak.

Dudziak, w wieku czterdziestu czterech lat, zostaje sama wraz z dwójką dzieci. W maju 1987 roku występuje w Blue Note. Jej występ robi piorunujące wrażenie na sławnym i popularnym w Stanach pisarzu polskiego pochodzenia – Jerzym Kosińskim. W 1988 roku ich znajomość przestaje być tyko przyjaźnią i przeradza się w namiętny głośny romans, który trwał, aż do 1991 roku – samobójczej śmierci Kosińskiego. Urszula jest ostatnią osobą, z którą rozmawiał przed śmiercią Jerzy…

W 1993 roku Urszula Dudziak wyszła za mąż po raz drugi – za szwedzkiego kapitana statku Benghta Dahllofa. Dzięki instrumentalnemu traktowaniu głosu, które wywodzi się z techniki zwanej „scatem”, Dudziak jest jedną z najoryginalniejszych postaci polskiego jazzu. W 1972 roku magazyn „Down Beat” przyznał jej albumowi „Newborn Light” maksymalną ocenę pięciu gwiazdek, a w 1975 roku ogłosił ją najbardziej obiecującą wokalistką w Ameryce. Z kolei w 1979 roku „Los Angeles Times” mianował ją Wokalistką Roku. W swojej karierze występowała lub nagrywała wspólnie z takimi sławami, jak: Herbie Hancock, Ron Carter, Sting czy wspomniany już Krzysztof Komeda. Do tej pory Dudziak wydała około pięćdziesiąt albumów i koncertowała niemal w całej Europie, Azji oraz obu Amerykach, w tym w słynnej Carnegie Hall w Nowym Jorku.

George Sand przyszła na świat w 1804 roku w Paryżu jako Amandine Aurore Lucile Dupin. Mając zaledwie cztery lata straciła ojca, który zginął w wyniku nieszczęśliwego wypadku podczas jazdy konnej. Ojciec Sand, oficer napoleoński, był nieślubnym prawnukiem Augusta II Mocnego, co czyni Sand nieślubną praprawnuczką naszego króla.

Mając osiemnaście lat bierze ślub z baronem Francoisem Dudevantem, dzięki temu stając się baronową Dudevant. W trakcie ośmioletniego małżeństwa Sand rodzi dwójkę dzieci – syna Maurice i córkę Solange. Ich małżeństwo ze względu na różnice charakterologiczne, okazało się całkowitym nieporozumieniem. Stąd, w 1831 roku, po orzeczeniu separacja, Sand wraca wraz z dziećmi do Paryża, gdzie rozpoczyna całkiem nowe, rozrywkowe, życie.

W tym samym roku zaczyna pisać dla „Le Figaro”. Dzięki tej pracy miała możliwość poznania wielu poetów, artystów, filozofów czy polityków. Z jednym z kochanków – Julesem Sandeau pisała kilka tygodni powieść „Rose et Blanche” pod pseudonimem Jules Sand. To właśnie od Sandeau’a zapożyczyła swój pseudonim artystyczny. Swoją drugą powieść „Indiana” z 1832 roku, napisała już samodzielnie i opublikowano ją pod pseudonimem G. Sand. Ta powieść zyskała natychmiastowy rozgłos i uznanie czytelników. Nawet po przeczytaniu „Indiany” poeta Alfred de Musset wysłał pismo do Sand ze słowami uwielbienia dla jej twórczości. Jego list był początkiem ich bardzo namiętnego romansu.

Jednak w 1837 roku Sand rozpoczyna swój najgłośniejszy romans z Fryderykiem Chopinem. Na samym początku ich znajomości Chopin jednak nie uznał jej za zbyt atrakcyjnej i właściwej dla niego kobiety. „Coś mnie w niej odpycha mnie” – mówił swojej rodzinie. Ich burzliwy związek z przerwami trwał dziesięć lat i dopiero definitywnie zakończyła go Sand w 1847 roku, podejrzewając, że Chopin zakochał się w jej córce, Solange.

George Sand zmarła w wieku siedemdziesięciu dwóch lat w Nohant. Paryż poznał ją głównie, jako ekscentryczną pisarkę. Nosiła męskie ubrania, paliła cygara, upijała się, przeklinała i jawne obnosiła ze swoim biseksualizmem. Nieraz nazywano ją nimfomanką. Jednak nie tyle, co liczne romanse Sand, ale jej powieści, odegrały bardzo ważną rolę w historii literatury, której studiowanie – cytując Sand – jest niczym innym, jak studiowaniem ludzi.

Wcześniej tylko osiem z pięćdziesięciu pięciu prób przekroczenia Atlantyku zakończyła się pomyślnie. 20. godzin i 40. minut – tyle trwał lot z Trepassy w Nowej Funlandii do Burry Port w Południowej Walii trzysilnikowym Fokkerem „Friendship” w 1928 roku. I choć Amelia Earhart nie siedziała za sterami, to właśnie ona stała się bohaterką całego wydarzenia, bowiem jako pierwsza kobieta w historii przeleciała nad Atlantykiem.

Choć Amelia Earhart z wykształcenia była pielęgniarką, to w swoim życiu wykonywała wiele zawodów: pracownika socjalnego, dziennikarki magazynu „Cosmopolitan”, autorki książek, a także projektantki mody – właśnie jej zawdzięczamy jednoczęściowy kombinezon zapinany z przodu na suwak oraz „styl pilotki” często wykorzystywany przez projektantów – bryczesy, wysokie wiązane buty, brązowy skórzany płaszcz oraz jedwabna apaszka. I ta apaszka stała się jej nieodłącznym atrybutem, znakiem rozpoznawczym, podkreślającym jej kobiecość… Jednak Earhart była przede wszystkim pilotem i była pierwszą kobietą, która mając zaledwie trzydzieści pięć lat, w 1932 roku, przeleciała samotnie Atlantyk.

Jednak kiedy dziesięcioletnia Amelia po raz pierwszy zobaczył samolot, nie była pod zbyt wielkim wrażeniem. Widziała tylko zardzewiałe druty i kawałek drewna, czyli nic ciekawego dla niej. Dopiero kilka lat później zainteresowała się na poważnie lotnictwem. Gdy w wieku dwudziestu trzech lat brała pierwsze lekcje, to tylko w tym czasie, w 1920 roku, zginęło piętnastu pilotów pocztowych. To jej jednak nie zraziło. Dwudziestego ósmego grudnia 1920 roku, pilot Frank Hawks dał jej lekcję, która na zawsze zmieni jej życie. Szybko kupuje swój pierwszy samolot, bo już rok później na swoje dwudzieste czwarte urodziny – superlekki oraz zrywny Kinner Airster.

Pewnego popołudnia, w kwietniu 1928 roku, zadzwonił do Amelii telefon. „Jestem teraz zbyt zajęta, aby odebrać” – powiedziała. Dopiero po wysłuchaniu, że to bardzo ważna rozmowa, odebrała słuchawkę. „Czy chcesz być pierwszą kobietą, która przeleci przez Atlantyk?” zapytał ją głos w słuchawce. „Tak” – natychmiast odpowiedziała Earhart bez wahania. Na przystani w Walii czekał na nią dwudziestotysięczny tłum. Relacja z tego lotu pojawiła się na na pierwszych stronach gazet z całego świata. Kiedy załoga wróciła do Stanów Zjednoczonych prezydent Calvin Coolidge urządził dla nich przyjęcie w Białym Domu.

Od tego momentu Earhart skupiła się tylko na lataniu. Pomimo rozgłosu i sławy nie chciała przejść do historii „tylko jako pasażerka”, która przeleciała Atlantyk. Postanowiła więc zrobić to sama, jako pilot. Dwudziestego maja 1932 roku wyruszyła z Harbour Grace na Nowej Fundlandii do Paryża w jednosilnikowym Lockheed Vega, powtarzając tym samym osiągnięcie Charlesa Lindberga. Za ten wyczyn Earhart otrzymała wysokie odznaczenia od rządu Francji, Kongresu Stanów Zjednoczonych oraz od Prezydenta Herberta Hoovera.

W kolejnych latach wciąż była skupiona na biciu dalszych rekordów lotnictwa. Na przykład jedenastego stycznia 1935 roku, jako pierwsza osoba w historii, samotnie przeleciała przez Pacyfik z Honolulu do Oakland w Kalifornii. Jednak największe wyzwanie dopiero miało nadejść – próba okrążenia kuli ziemskiej wzdłuż równika. Drugiego lipca 1937 roku, po wystartowaniu z Nowej Gwinei, po czterdziestu dniach podróży i prawie przebyciu siedemdziesięciu pięciu procent dystansu, samolot Lockhead Electra, w którym znajdowała się Amelia Earhart oraz nawigator Fred Noonan, wysłał ostatni sygnał znad Oceanu Spokojnego… Pomimo natychmiastowych poszukiwań do dziś nie odnaleziona ani wraku samolotu, ani ciała Amelii Earhart.

„Pewnego dnia kobiety będą latały nad Atlantykiem, nie myśląc o tym zbyt wiele, bo stanie się to tak zwyczajne”

Choć istnieje wiele teorii, na przykład, że Earhart była amerykańskim szpiegiem i dostała się do japońskiej niewoli, lub, że po katastrofie samolotu spędziła resztę życia, jako rozbitek na jednej z wysp Pacyfiku, to do dzisiaj nie ma żadnych dowodów na to, jaki był jej dalszy los. Nie ma jednak wątpliwości, że świat na zawsze będzie pamiętać Amelię Earhart jako wybitną awiatorkę, której odwaga, wizja, rekordy i przełomowe osiągnięcia, zarówno przyczyniły się do rozwoju lotnictwa, jak i równouprawnienia kobiet. Jak sama pisała w 1928 roku po przeleceniu Atlantyku: „Pewnego dnia kobiety będą latały nad Atlantykiem, nie myśląc o tym zbyt wiele, bo stanie się to tak zwyczajne”… I takie się też stało.

Nazwisko na Modrzejewska zmieniła już na samym początku kariery. Naprawdę nazywała się Jadwiga Helena Misel i do dzisiaj niewiadomo, kto jest jej ojcem. Wychowywana tylko przez matkę, już od najmłodszych lat zdradzała talent aktorski, podobnie, jak jej dwaj przyrodni bracia. W początkach kariery pomagał jej Gustaw Zimajer, z którym żyła w dość burzliwym związku. To właśnie dzięki niemu w 1861 roku zadebiutowała na scenie prowincjonalnego teatru w Bochni. Również dzięki pomocy Zimajera w 1862 roku wystąpiła po raz pierwszy na scenie we Lwowie, gdzie zagrała rolę Skierki w „Balladynie” Słowackiego. Niestety młoda i niedoświadczona aktorka z Polski nie miała żadnych szans, aby dostawać godne jej talentu propozycje z klasycznego repertuaru, dlatego też na początku 1863 roku wraz z Zimajerem wróciła do Polski.

W 1865 roku próbowała dostać angaż w jednym z wiedeńskich teatrów. Jednak odrzucono jej kandydaturę z powodu zbyt słabej znajomości języka. Również w tym samym roku rozstaje się z Zimajerem i wraz z dwójką ich dzieci przenosi się do Krakowa. To miasto okazał się dla niej idealnym miejscem. Modrzejewska bardzo szybko dostaje angaż w krakowskim teatrze, gdzie występuje przez cztery sezony. W 1868 roku bierze ślub z wielkopolskim szlachcicem – Karolem Chłapowskim, a także otrzymuje angaż do Warszawskich Teatrów Rządowych.

Swoją grą rozkochuje w sobie stolicę i w krótkim czasie zyskuje status prawdziwej gwiazdy. Polska to jednak dla niej za mało. W 1876 roku wraz z całą rodziną wyjeżdża do Ameryki, a zaledwie rok później gra tytułową rolę w spektaklu „Adriannie Lecouvreur” w California Theatre. Po sukcesie tej sztuki już w grudniu występuje w teatrze w Nowym Jorku, a następnie jedzie w trasę do Filadelfii, Waszyngtonu i wielu wielu innych miast. Zmienia też nieco nazwisko – na Modjeska. Po trzech latach ciężkiej pracy i ugruntowanej pozycji w Ameryce, w 1880 roku wyrusza w trasę po Anglii. Na Wyspach każdy jej występ kończy się owacją na stojąco. Przez lata pracy na scenie gra bardzo zróżnicowane role – tragiczne, romantyczne, a nawet komediowe.

W 1907 roku, na dwa lata przed śmiercią gra ostatni spektakl. W swojej karierze scenicznej zagrała łącznie dwieście sześćdziesiąt ról teatralnych. Na pogrzeb w Stanach Zjednoczonych przybyło około pięć tysięcy osób, jednak zgodnie z ostatnią wolą Modrzejewskiej, jej szczątki spoczęły obok grobu matki w Krakowie na cmentarzu Rakowickim. Jej grę najlepiej opisują słowa recenzenta z „Public Ledger” – „To jedna z wielkich aktorek naszych czasów. Jej metodą jest spokój, opanowanie. Nawet cienia histerii w najgorętszych wybuchach. Jest w niej wstrząsająca siła, tym większa, że tylko części tej mocy pozwala wyładować na scenie. Cudownie wyrazista twarz. W poruszeniach całej postaci Modjeskiej jest tyle wdzięku i prawdy, tyle swym ciałem wyraża, że samą pantomimą mogłaby jasno i akuratnie przekazywać poruszenia myśli”.

Co chwilę pojawia się kolejna aktorka nazywana drugą Polą Negri – Karolina Gruszka, Izabella Miko, a obecnie również Alicja Bachleda-Curuś. Nikogo to nie dziwi, bowiem do dnia dzisiejszego Pola Negri jest jedną z nielicznych polskich aktorek, która osiągnęła międzynarodową karierę i przeszła do legendy kina, jako „polska królowa Hollywood”.

Tak naprawdę nazywała się Apolonia Chałupiec i pochodziła z małej miejscowości Lipno, znajdującej się obecnie w województwie kujawsko-pomorskim. Pierwszym przełomowym momentem w życiu Apolonii było zdanie egzaminów do Szkoły Baletowej. W szkole bardzo szybko dostrzeżono nie tylko jej talent taneczny, ale i aktorski. Z czasem zaczęła występować zarówno w Teatrze Małym, jak i Wielkim. Wicedyrektor Warszawskich Teatrów Rządowych – Kazimierz Hulewicz obserwując Apolonię postanowił pomóc jej w karierze filmowej. To on był autorem pierwszego scenariusza filmowego napisanego dla niej – “Niewolnica zmysłów”. Niestety jej błyskotliwą karierę przerwała I wojna światowa oraz początki gruźlicy, które u niej stwierdzono.

Na szczęście kuracja w zakopiańskim sanatorium zakończyła się sukcesem. Również wówczas, zdrowiejąc w górach, Apolonia przeczytała zbiór wierszy „Niedola – Burze” włoskiej poetki Ady Negri. Poezja Negri tak bardzo utkwiła w jej pamięci, że to właśnie jej nazwisko przybierze później za swój pseudonim. Po powrocie z Zakopanego powróciła do pracy i zadebiutowała w filmie „Niewolnica zmysłów”. Zagrała także w „Żonie, Studentach, Bestii” oraz w filmach z cyklu „Tajemnice Warszawy”.

W 1917 roku decyduje się na wyjazd do Berlina. W ciągu niespełna sześciu lat w Niemczech zagrała kilka naprawdę świetnych ról, między innymi w „Oczy mumii Ma” w reżyserii Ernsta Lubitscha oraz „Carmen” – perełce niemieckiego kina niemego. Europejska publiczność była nią naprawdę zachwycona. Bardzo szybko doceniono jej ogromny talent, zdolności taneczne oraz egzotyczną urodę. W 1919 roku wychodzi za mąż za hrabiego Eugeniusza Dąmbskiego, porucznika z Sosnowca. Małżeństwo to jednak okazała się totalnym nieporozumieniem i po trzech latach zakończyło się rozwodem.

Apolonia, już jako Pola Negri w 1923 roku wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych. I ten wyjazd okaże się przełomowy w jej życiu i w jej karierze. Dostawała propozycję za propozycją. Grała role za rolą. Okrzyknięto ją „niekwestionowaną gwiazdą kina niemego” oraz „polską królową Hollywood”. Stała się jedną z najbogatszych kobiet w Los Angeles, miała pałac wybudowany na wzór Białego Domu. Została kochanką Charliego Chaplina, a później Rudolpha Valentino, z którym połączyła ją naprawdę wielka miłość przerwana jego nagłą śmiercią w 1926 roku. Gloria Swanson, ówczesna największa gwiazda w Hollywood, wreszcie miała godną siebie rywalkę. A wszystko to osiągnęła dziewczyna z Lipna, która dla wielu kobiet i wielu aktorek do dnia dzisiejszego jest wzorem do naśladowania.

W 1927 roku bierze swój drugi ślub z księciem Sergiuszem Mdivanim, który cztery lata później kończy się głośnym rozwodem. Wraz z błyskawicznym nadejściem dźwięku do filmu, zakończyła się również jej błyskawiczna kariera w Hollywood. Jej ciężki, polski akcent oraz chrapowaty głos nie spodobały się publiczności. Postanowiła więc wrócić do Niemiec. W 1935 roku zagrała w filmie „Mazurek”, który stał się ulubionym filmem Adolfa Hitlera. Jak głosi plotka, Negri ponoć miała nawet z Hitlerem romans… Jej ostatnią filmową rolą była Madame Habib w „Księżycowych porządkach” z 1964 roku. Przyjmując amerykańskie obywatelstwo w 1951 roku resztę życia spędziła w San Antonio w stanie Teksas z kompozytorką Margaret West, z którą ponoć łączyło ją coś więcej niż tylko przyjaźń…

Pola Negri, dożywając równo wieku, umiera w 1987 roku. Ma swoją gwiazdę na Hollywood Boulevard, zdobyła oszołamiający sukces w Hollywood, jakiego dotychczas nie osiągnęła żadna polska aktorka, zapisała się w historii niemego kina, jako jedna z jego najjaśniejszych gwiazd. Była kochanką, partnerką, miłością wybitnych postaci tego okresu – Chaplina oraz Valentino. Znała pięć języków, grała na różnych instrumentach, śpiewała, rzeźbiła, malowała i oczywiście grała w wielu filmach, a w okresie swojej świetności zarabiała milion dolarów rocznie, co na tamte czasy było prawdziwym majątkiem. Zresztą, sam Chaplin powiedział, że jest dla niej za biedny. Nawet dwa razy wychodziła za mąż za arystokratów. I można by tak wymieniać bez końca i bez końca. Taka kobieta rodzi się raz na kilka wieków i oby na prawdziwą następczynię Poli Negri, Polska nie musiała czekać zbyt długo…