Złote tango w nocy lśni
Całuj całuj mnie kochany
Całuj aż do pierwszej krwi
Złote tango złote tango
Tylko ja i ty

Maanam

Namiętne spojrzenie, iskrzący erotyzm dzielony na pól, duszna atmosfera milongi podawana spojrzeniem, zapachem, z ręki do ręki … Ekscytująca mieszanka czarnego rytmu, paryskiej klasy i hiszpańskiej gorączki. W tangu prowadzi mężczyzna, trzymając prawą dłoń kobiety. Spojrzeniem i gestem kieruje taneczną rozmową. Ciała partnerów odpowiadają rytmowi muzyki, dźwięk akordeonu prowokuje do kolejnego kroku. Ciemny nastrój speluny, dym cygar w powietrzu odpowiada zamglonemu spojrzeniu tańczących. Policzek przy policzku.

Tango powstało tam, gdzie międzyludzkie relacje przychodziły bez problemu, gdzie łatwiej było o naturalne, spontaniczne interakcje, namiętności, intensywne emocje. Nową mową ciała zaczęto się komunikować w Argentynie, pod koniec XIX wieku, gdzie życie towarzyskie rozwijało się intensywnie wśród biednych mieszkańców przedmieść, europejskich imigrantów szukających szczęścia, którzy stanowili połowę tamtejszej społeczności. Poddawano się zmysłom w knajpach, domach publicznych, w ciemnych zaułkach, na ulicach, w portowych szynkach. Silne zabarwienie erotyczne tańca odzwierciedlało relacje panujące wśród alfonsów i kobiet lekkich obyczajów, które umilały duszne wieczory zmęczonym mężczyznom. Gdy w 1912 roku przyznano w Argentynie prawa głosu wszystkim obywatelom – nastąpiło również społeczne przyzwolenie tańczenia tanga, które do tej pory było uważane za grzeszny przykład wyuzdania biedaków. Oddawano się zatem rozpuście zarówno na ulicach, jak i na eleganckich przyjęciach.

W tym samym czasie sława tanga, wraz z żeglarzami, dopłynęła i do Europy. Skrywane emocje obudziły się najpierw we Francji, gdzie nowy sposób na miłość zawojował Paryż. Tak ujawniony erotyzm sprowokował wiele dyskusji wśród obrońców społecznej moralności, których finałem okazała się groźba ekskomuniki, z 1914 roku, którą arcybiskup Paryża miał nałożyć na amatorów tanga. Powszechnie wiadomo, że zakazany owoc kusi najbardziej, dlatego nieco wolniejsza i trochę bardziej przyzwoita wersja nieprzyzwoitego tańca zdobyła tylko większą sławę i więcej miłośników.

Tango przypomniało o sobie również dziś. Zjawiskowe “Cell block tango” z głośnego “Chicago” , spektakl “Forever Tango” z 1994 roku, czy nawet taneczne uniesienia ćwiczone na potrzeby masowej weekendowej widowni. Tango powróciło i zajęło godne miejsce w świadomości ludzi – szkoły tanga powstają szybciej niż partie polityczne, cotygodniowe milongi są na stale wpisane w grafik, a biura podróży tangogenne miejsca podkreślają na czerwono w swoich ofertach. Naturalna potrzeba bliskości stała się widoczna, ludzie odważyli się na spontaniczność, na chwilowe zapomnienie w czyichś ramionach. Bo do tanga trzeba dwojga.