Nagroda Nobla jest przyznawana ostatnią wolą jej fundatora – szwedzkiego przemysłowca, inżyniera, chemika, naukowca, właściciela trzystu trzydziestu trzech patentów oraz odkrywcy dynamitu – Alfreda Nobla. Alfred Nobel w swoim testamencie zadecydował, aby jego fortuna pozwoliła powołać Instytut Nagrody Nobla, który co roku będzie przyznawał nagrody, w tym pieniężne, za wybitne osiągnięcia naukowe, literackie oraz za zasługi dla ludzkości.

Alfred Nobel urodził się w Sztokholmie w październiku 1833 roku. W 1842 roku wraz z całą rodziną przenosi się do Sankt Petersburga, gdzie jego ojciec, inżynier i budowniczy mostów oraz wynalazca nowoczesnej sklejki, otworzył warsztat mechaniczny, który dostarczał sprzęt armii rosyjskiej. W Rosji Alfred studiował chemię u profesora Nikołaja Nikołajewicza Zinina. Ojciec Alfreda w tym czasie projektował miny morskie dla rosyjskiej marynarki wojennej i był pionierem w produkcji broni oraz współtworzył pierwsze silniki parowe.

Majątek i dobra passa ojca umożliwiły Alfredowi studia za granicą, na które wyjeżdża mając osiemnaście lat. W Stanach Zjednoczonych przez cztery lata studiuje inżynierię chemiczną, następnie po powrocie ze studiów rozpoczyna podróż po Europie. Jedzie do Szwecji, gdzie przez pewien czas pracuje w firmie Larsa Magnusa Ericssona, a następnie wyjeżdża do Niemiec i Francji, gdzie w Paryżu dostaje pracę w prywatnym laboratorium wybitnego chemika – profesora Pelouze’a. Kiedy wraca do Petersburga wraz ze swoim ojcem rozpoczyna pracę nad udoskonaleniem nitrogliceryny. Niestety po zakończeniu wojny krymskiej firma jego ojca zbankrutowała i cała rodzina Noblów w 1863 roku z powrotem wraca do Szwecji.

W Szwecji Alfred Nobel kontynuował pracę udoskonalania nitrogliceryny. Niestety w trakcie tych prac, w 1864 roku w wyniku ogromnej eksplozji zginęło pięć osób, w tym brat Alfreda – Emil. To wydarzenie jednak nie zniechęciło młodego wynalazcy, który jeszcze w tym samym roku rozpoczyna masową produkcję nitrogliceryny. W 1867 w jego badaniach następuje przełom, który Alfred opatentował pod nazwą „dynamit”. Także w tym roku Nobel opatentował detonator i zapalnik, które umożliwiały detonację dynamitu. Dzięki wynalezieniu dynamitu Alfred Nobel otworzył kolejne laboratoria oraz fabryki w niemal całej Europie oraz zgromadził sporą fortunę, której po swojej śmierci w grudniu 1896 roku uczynił spadkobiercą i dysponentem Szwedzką Akademię Nauk, która powoławszy Instytut Alfreda Nobla, nieprawnie od 1901 roku przyznaje Nagrody imienia jego fundatora…

Lars Magnus Ericsson urodził się w maju 1846 roku. Dorastał w małej szwedzkiej wiosce Vegerbol, w której po śmierci ojca w 1858 roku rozpoczął pracę jako górnik. Pracowałam tam do 1867 roku, do czasu kiedy zebrał wystarczającą kwotę, aby opuścić Vegerbol i przenieść się do Sztokholmu. W Sztokholmie podjął pracę dla firmy, która zajmowała się urządzeniami telegraficznymi – Öllers & Co. W ciągu sześciu lat pracy w tej firmie Ericsson pokazał się jako świetny inżynier oraz genialny wynalazca, co zaowocowało stypendium na jego naukę za granicą.

W 1876 roku Ericsson wrócił ze stypendium do Szwecji i jeszcze w tym samym roku wraz z przyjacielem Carlem Johanem Anderssonem Ericsson zakłada mały warsztat oferujący usługi związane ze sprzętem telegraficznym. W rzeczywistości warsztat był malutką kuchnią liczącą zaledwie trzynaście metrów kwadratowych, ale za to usytuowaną w centrum Sztokholmu. Ich pierwszym klientem był Departament Straży Pożarnej, który za naprawę sprzętu zapłacił dwie korony szwedzkie… Takie były podwaliny globalnej mega-korporacji, jaką jest dzisiaj bez wątpienia Ericsson.

Przez pierwsze lata funkcjonowania firmy wspólnicy zajmowali się głównie naprawą sprzętu mechanicznego oraz urządzeń telegraficznych. Rozwój firmy nastąpił, kiedy ich największym klientem zostały Szwedzkie Koleje Państwowe, a Ericsson zaprojektował dla nowego klienta dwa modele telegrafów, za które firma otrzymała osiemset sześćdziesiąt koron szwedzkich. Na tamte czasy była to naprawdę ogromna suma. Jeszcze w tym samym roku, w którym firma powstała, zmieniła siedzibę na większą i w bardziej prestiżowej dzielnicy – w Oxtorget.

W 1877 roku telekomunikacja i telefonia „przybywa” do Szwecji. Na początku 1878 roku do firmy Ericssona zgłasza się pierwszy klient, który chce naprawić swój aparat telefoniczny. Ten dzień okazał się przełomowy, jeszcze w tym samym roku firma Ericssona wyprodukuje swój pierwszy model telefonu. Firma, która zmieni nazwę na LM Ericsson & Co, w błyskawicznym tempie będzie się rozwijać i w 1882 roku będzie liczyła już pięćdziesięciu pracowników, a w 1896 roku liczba ta przekroczy pięćset osób. W 1900 roku Lars Magnus Ericsson wycofał się ze spółki, zachowując cześć udziałów, które jednak w 1905 roku sprzedaje. Umiera w grudniu 1926 roku i na jego wyraźne życzenie w miejscu jego pochówku nie ma żadnego nagrobku…

Lennart Nilsson urodził się w szwedzkim mieście Strangnas w sierpniu 1922 roku. Pochodzi z rodziny, gdzie zarówno jego ojciec, jak i wujek zajmowali się fotografią. Zaledwie w wieku dwunastu lat dostał swój pierwszy aparat od ojca. Kiedy trzy lata później obejrzał dokument o Louisie Pasteur bardzo zainteresował się mikroskopią i przez następnych kilka lat skupiał się głównie na mikrofotografii owadów. Swoją karierę rozpoczął w 1940 roku jako niezależny fotoreporter. Publikował wówczas wiele esejów fotograficznych zarówno w szwedzkich, jak i zagranicznych magazynach. Jednym z jego pierwszych głośnych esejów była fotorelacji z wyzwolenia Norwegii po II wojnie światowej. Kolejne eseje, a w tym „A Midwife in Lapand” (1945), „Polar Bear Hunting In Spitzbergen” (1947) i „Fishermen at the Congo River” (1948) przyniosły Nilssonowi międzynarodowy rozgłos.

W latach ’50 oraz ’60 Lennart Nilsson eksperymentował z nowymi technikami fotografii. Zaczął używać endoskopów, które pozwoliły mu wykonać przełomowe dla fotografii zdjęcia naczyń krwionośnych. Na tym jednak nie poprzestał, chciał uzyskać zdjęcia ludzkiego płodu począwszy od jego zarodka. Dzięki rozwojowi techniki dokonał tego i w 1965 roku magazyn „Life” zamieścił szesnasto-stronnicowy materiał ze zdjęciami Nilssona przedstawiającymi życie płodu od poczęcia aż do jego nardzin. Zdjęcia z tego numeru „Life’u” zostały dołączone do książki „A Child is Born”, która w ciągu czterech dni od daty jej wydania sprzedała się w całym rekordowym nakładzie – ośmiu milionów egzemplarzy! Do tej pory jest to jedna z najlepiej sprzedających się ilustrowanych książek, jaką opublikowano. Wydano ją w ponad dwudziestu krajach i aż pięć razy wznawiano jej nakład.

Nilsson w swojej bogatej foto-karierze zdobył szereg nagród, w tym był pierwszym laureatem Erna oraz Victor Hasselblad Foundation’s Photography Award w 1980 roku, a także kilka razy otrzymał honorowy tytuł „honoris causa” wielu znakomitych uczelni. Zaangażował się również w tworzenie filmów dokumentalnych, za które dwukrotnie otrzymał nagrodę Emmy – w 1982 roku i 1996 roku. Jego prace są wystawiane w galeriach oraz w muzeach na całym świecie – British Museum w Londynie, Tokyo Fuji Art Museum czy w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Sztokholmie.

Mało jest już takich thrillerów, które trzymają w napięciu od samego początku aż do końca, choć właściwie „Insomnia” Skjoldbjarga z 1997 roku bardziej wpasowuje się w gatunek psychologicznego kryminału. Film opowiada o szwedzkim detektywie z dość nadwyrężoną reputacją – Jonasie Engströmie (w tej roli Stellan Skarsgard), który wraz partner Erikiem Vik (Sverre Anker Ousdal) udaje się do północnego miasta Troms w Norwegii, gdzie ma pomóc w dochodzeniu miejscowej policji, która bada sprawę zabójstwa piętnastoletniej dziewczyny Tanji Lorentzem. Zagadka tego tajemniczego i brutalnego morderstwa jest bardzo trudna do rozwiązania, ponieważ morderca nie zostawia żadnych śladów (nawet po morderstwie myje szamponem włosy ofiary). Korzystając z plecaka Tanji jako przynęty, Engström przyciąga mordercę do szopy, gdzie zabił dziewczynę. Niby proste, a jednak skomplikowane, bowiem morderca szybko orientuje się, że to pułapka i zaczyna uciekać. W gęstej mgle Norwegii, tuż przy morzu, rozpoczyna się pogoń za mordercą. Engström w takcie pogoni myśli w pewnej chwili, że widzi podejrzanego, zatem celuje w niego broń i strzela. Trafia jednak w swojego partnera, który ginie od jego kuli… Engström próbuje za wszelką cenę zatuszować całą sprawę, a dodatkowo zmaga się z bezsennością spowodowaną dniem polarnym, która powoli zaburza jego logiczne myślenie…

Film Skjoldbjærga tym różni się od jego amerykańskiej wersji, że nie sama akcja filmu jest tu najważniejsza, ale świat wewnętrzny jego głównego bohatera. Dla filmu kluczowy jest tutaj problem winy oraz etyki człowieka, sugestia Skjoldbjærga dotycząca odwiecznego dylematu ustanawiania granicy między złem a dobrem oraz tymi, którzy te granice przekraczają. Film pokazuje pewne studium psychologiczne, w którym granica między tymi, którzy teoretycznie reprezentuje prawo oraz to, co jest dobre, a tymi, którzy są przestępcami i reprezentują zło, robi się niebezpiecznie cienka…

Ci, którzy sądzili, że kino skandynawskie przestało się już liczyć wraz z odejściem Ingmara Bergmana, powinni koniecznie obejrzeć „Insomnię” Erika Skjoldbjærga, choćby ze względu na trzy aspekty: genialne zdjęcia Erlinga Thurmanna–Andersena utrzymane w klimacie filmu noir. Niesamowitą, genialną oraz wybitną kreację aktorską Stellana Skarsgarda (pierwowzór Kurta Wallandera?!). I przede wszystkim ze względu na fakt, iż „Insomnia” jest genialnym thrillerem psychologicznym oraz jednym z najbardziej niezwykłych filmów skandynawskich nakręconych w ostatnich latach.

Ten wybitny malarz urodził się w grudniu 1863 roku w małej norweskiej miejscowości Loten, jako drugie z pięciorga dzieci państwa Munch. Jego ojciec był znanym lekarzem wojskowym, matka zaś była niegdyś pokojówką o połowę młodszą (o dwadzieścia jeden lat) od swego męża. Beztroskie dzieciństwo małego Edwarda spędzone w wiejskiej posiadłości w Adalsbruk, a później w Christianii (obecne Oslo) przerwała nagła śmierć matki, która w 1868 roku zmarła na gruźlicę. To właśnie po matce Edward wraz z siostrą Sophie (która również w 1877 roku umiera na gruźlicę) odziedziczyli talent malarski. Śmierć matki, a później ukochanej siostry, wywarły trwały ślad na Munchu i miały ogromny wpływ na jego twórczość.

Munch systematycznie zaczął rysować już jako dwunastolatek. Większość z tych rysunków najczęściej przedstawiała wnętrze domu Munchów, przedmioty codziennego użytku, a także najbliższe otoczenie. Ojciec Edwarda jednak nie pochwalał zainteresowań syna sztuką, stąd w 1879 roku wysyła Edwarda na naukę do Kristiania Technical College. Ojciec uważał bowiem, że dla chłopca najlepsze będzie wykształcenie techniczne. Niestety, a może na szczęście, szybko pogarszający się stan zdrowia Edwarda przyczynił się do decyzji o jego tymczasowym porzuceniu nauki w szkole oraz postanowieniu, że zostanie malarzem.

W 1881 roku Munch wraca do szkoły, jednak tym razem podejmuje naukę w szkole rysunku i malarstwa w Christianii (dzisiejszym Oslo), której jednym z czołowych założycieli był jego daleki przodek – Jacob Munch. W tym czasie maluje jeden ze swoich pierwszych genialnych autoportretów – „Autoportret”. Zaledwie rok po rozpoczęciu nauki, Munch wraz z kilkorgiem przyjaciół ze szkoły wynajmuje studio w centrum miasta. W tym okresie Munch tworzył pod wpływem malarstwa Christiana Krohga, a także obracał się w kręgu radykalnych naturalistów działających w Oslo – tak zwanej Cyganerii Chrystianii.

Artystyczny przełom Muncha rozpoczął się w 1889 roku, kiedy to otrzymawszy stypendium w Paryżu, będzie w latach 1889-1892 tworzyć pod wpływem postimpresjonistów. Następny przełom przyniesie jego wyjazd do Berlina, gdzie zwiąże się z tamtejszą cyganerią awangardowych poetów, pisarzy oraz artystów zbierających się w winiarni „Zum schwarzen Ferrel”. Właśnie w tym czasie namaluje cykl „Fryz życia”, w którym będą dominować głównie tematy miłości, życia, cierpienia oraz śmierci. Cykl ten ukończy w 1902 roku i będą się na niego składać aż dwadzieścia dwa obrazy, w tym arcydzieło ekspresjonizmu „Krzyk”, a także „Melancholia” oraz „Madonna”.

Przez następnych kilka lat Munch głównie podróżował, mieszkając na zmianę w Niemczech, Francji i we Włoszech. Podczas ciągłych przeprowadzek w tym okresie związany był głównie z symbolistami oraz szkołą z Pont-Aven. Z kolei lata 1907 – 1908 spędził nad Bałtykiem w miejscowości wypoczynkowej Warnemunde. Jednak pobyt ten przerwał pogarszający się stan psychiczny Muncha, który znalazł się na skraju psychozy – miał obsesję, że nieustannie jest śledzony. Prawdopodobnie problemy psychiczne Muncha były wynikiem jego długoletniej walki z alkoholizmem. Po pobycie w klinice Dr. Jacobson’a w Kopenhadze (nawet podczas pobytu w szpitalu nie zaprzestał malowania) osiadł w Norwegii, gdzie zmarł w samotności na zapalenie płuc w Oslo w 1944 roku.

I o ile po pierwszej kradzieży udało się odnaleźć obraz oraz sprawców jego kradzieży już po trzech miesiącach, o tyle po kradzieży z 2004 roku dopiero odnaleziono jasno-pomarańczową wersję „Krzyku” po ponad dwóch latach… Co gorsza, obraz o wartości niemal pięćdziesięciu pięciu milionów euro, powrócił do Muzeum Muncha nieodwracalnie zniszczony. Jak do tego doszło, że jedno z największych dzieł malarskich i największe dzieło Muncha skradziono po raz drugi?! Otóż tego feralnego, 22. sierpnia 2004 roku, grupa zamaskowanych i uzbrojonych napastników wtargnęła do Muzeum Muncha w Oslo. Napastnicy oprócz „Krzyku” zrabowali jeszcze kilka dzieł Muncha, w tym między innymi „Madonnę”. Złodzieje weszli do muzeum i po prostu zdjęli obrazy ze ścian. I nie dość, że w biały dzień i na oczach świadków zdjęto obrazy ze ściany, to jeszcze na dodatek złodzieje bezczelnie wsiedli w auto zaparkowane na parking i spokojnie odjechali z kolekcją wartą miliony euro… Wszystko to trwało zaledwie kilka minut …

„Nie chroniliśmy naszego kulturowego dziedzictwa tak, jak należy” – tak skomentował całe wydarzenie norweski minister kultury. Niestety, jak widać, Norwedzy nie wyciągnęli nauczki z kradzieży, która miała miejsce dziesięć lat wcześniej. Wówczas złodzieje zażądali milion dolarów okupu od norweskiego rządu. Na szczęście po trzech miesiącach odnaleziono „Krzyk” w stanie nienaruszonym w jednym w hoteli w norweskiej miejscowości Asgardstrand. Aresztowano trzy osoby podejrzane o kradzież. Niestety przy kradzieży z 2004 roku śledztwo trwało znacznie dłużej… Dopiero 31. sierpnia 2006 roku norweska policja odzyskała skradzione dzieło. Udało się to dzięki informacji jednego z przestępców sądzonych w procesie o napad na bank NOKAS w Stavanger, który był powiązany z napadem na Muzeum Muncha w Oslo. Niestety obraz został przez przestępców bezpowrotnie uszkodzony…

Edward Munch namalował „Krzyk” w czterech wersjach w latach 1892-1895 stosując różne techniki malarskie. Obrazy te są częścią cyklu „Fryz życia”, w którym Munch omawiał tematy życia, miłości, cierpienia i śmierci.  “Krzyk” do dnia dzisiejszego uznawany jest za arcydzieło ekspresjonizmu oraz największe dzieło Edwarda Muncha porównywalne do tak kultowych i legendarnych obrazów, jak „Mona Lisa” Leonarda da Vinci czy „Słoneczniki” Vincenta van Gogha…

Henryk Ibsen już za życia zyskał dzięki swoim sztukom światowy rozgłos. Do dziś pozostaje jednym z najbardziej popularnych dramaturgów, którego sztuki są najczęściej wystawiane w teatrach na całym świecie. Urodził się w marcu 1828 roku w norweskim Skien. Tam wiódł do 1836 roku spokojnie i beztroskie dzieciństwo. Jednak w tym właśnie roku zbankrutował jego ojciec, który przytłoczony problemami finansowymi swojej rodziny popadł w ciężką depresję. Stąd też Henryk mając zaledwie piętnaście lat postanawił opuścić rodzinny dom i udać się do miasteczka Grimstad, gdzie rozpoczał naukę zawodu farmaceuty. W Grimstad zaczął pisać swoje pierwsze sztuki. Również podczas nauki w tym miasteczku uwikłał się w romans ze służącą, która zachodzi z nim w ciążę. Mając zaledwie osiemnaście lat Ibsen zostaje ojcem, jednak z nieślubnym synem nigdy nie będzie utrzymywał kontaktów, co więcej, nigdy go nawet nie poznał ani nie płacił alimentów na jego utrzymanie. Następnie w 1850 roku Ibsen udaje się do Christianii (późniejsze Oslo), gdzie zamierzał zdawać egzaminy wstępne na tamtejszy uniwersytet. W końcu nie udaje mu się dostać na studia, stąd podejmuje decyzję o skupieniu się na karierze pisarskiej. Mając zaledwie dwadzieścia lat publikował swoją pierwszą sztukę „Katylina” pod pseudonim Brynjolf Bjarme. W 1850 roku miał z kolei miejsce debiut sceniczny Ibsena – w Christiania Theater wystawiono „Grób Hunów”. Następnych kilka lat spędził w teatrze Det Norske, gdzie pracował jako autor, reżyser oraz producent. W tym czasie nie publikował żadnych nowych sztuk, jednak mimo to w Det Norske Ibsen zdobył ogromne doświadczenie, które okazało się bardzo przydatne, kiedy postanowił kontynuować pracę dramaturga. W 1859 roku powrócił do Christianii, gdzie został dyrektorem kreatywnym Christiania Theatre. W tym samym roku wziął ślub z Suzannah Thoresen, która w 1859 roku urodziła ich syna Sigurda. Niestety w 1862 roku Teatr Christiania zbankrutował, co przyczyniło się na decyzję Ibsena, aby wraz z rodziną wyemigrować z Norwegii w 1864 roku do miasta Sorrento we Włoszech. Na obczyźnie przebywał przez dwadzieścia siedem lat i właśnie w tym czasie napisał swoje najwybitniejsze dzieła: „Norę”, „Dziką kaczkę” i „Hedda Gabler”. W 1881 roku, po powrocie do ojczyzny, Ibsen zdecydował się osiąść z powrotem w Christianii, gdzie zmarł w 1906 roku jako najbardziej znany i ceniony dramaturg swojej epoki. W setną rocznicę śmierci Ibsena w 2006 roku uczczono jego pamięć „Rokiem Ibsena” w Norwegii oraz w innych krajach, a w tym także w Polsce.

Autorka „Dzieci z Bullerbyn” – Astrid Lindgren przyszła na świat w listopadzie 1907 roku w pobliżu szwedzkiego miasteczka Vimmerby. Tam dorastała na farmie swoich rodziców, gdzie rodzice bardzo często czytali swoim dzieciom bajki oraz opowiadania, zachęcając ich tym do wchodzenia w świat literatury i wyobraźni. Mała Astrid najbardziej przeżywała, z pozostałej trójki swojego przeżywała, te opowiadania rodziców. Świat bajek z jej dzieciństwa tak bardzo utkwił w pamięci Astrid i tak kompletnie ją pochłonął, że zacznie marzyć tylko o tym, aby w przyszłości zostać pisarką. W szkole była wzorową uczennicą, która nie miała sobie równych z języka szwedzkiego. Egzaminy końcowe w gimnazjum zdało celująco, a w wieku siedemnastu lat już dostała swoją pierwszą pracę w „Gazecie Vimmerby”.

Jednak mając zaledwie osiemnaście lat Astrid zachodzi w ciążę, co na tamte czasy w małym Vimmerby wywołało ogromny skandal. Postanawia więc przenieść się do Sztokholmu. Tam, w grudniu 1926 roku, przychodzi na świat jej synek Lars. W Sztokholmie Astrid podejmuje się różnych zajęć, w tym dostaje pracę asystentki redaktora Sture Lindgrena w Królewskim Klubie Automobilowym, który zostanie jej przyszłym mężem w 1931 roku. Trzy lata po ich ślubie na świat przychodzi córka państwa Lindgren – Karin, która to właśnie kilka lat później wymyśli postać Pippi Pończoszanki, o której w 1944 roku zacznie pisać Astrid.

Wydanie książki dla dzieci „Pippi Pończoszanka” całkowicie zmieni życie rodziny Lindgren. „Pippi…” przyniosła Astrid międzynarodowy rozgłos oraz uznanie, choć była to już jej druga powieść dla dzieci (pierwszą była książka „Zwierzenia Britt-Marii”). Już jesienią 1946 roku Astrid rozpoczęła pracę w wydawnictwie Raben & Sjogren jako redaktor książek dla dzieci. Tam pracowała aż do 1970 roku. Między pracą w wydawnictwie, a zajmowaniem się domem, Astrid pisze i wydaje kolejne książki dla dzieci, w tym w 1947 roku wydaje wspomniane już na samym początku „Dzieci z Bullerbyn”. Wśród jej bardzo bogatego dorobku literackiego znajdziemy powieści, zbiory opowiadań dla dzieci, sztuki teatralne oraz słuchowiska radiowe.

Świat jednak najbardziej pokochał opowieści o Pippi, które przetłumaczono na siedemdziesiąt trzy języki i do tej pory wydano ponad dziesięć milionów egzemplarzy „Pippi Pończoszanki”. Także wiele z jej powieści został później zekranizowanych, w tym oczywiście moje ukochane „Dzieci z Bullerbyn”. Astrid Lindgren dożyła sędziwego wieku dziewięćdziesięciu pięciu lat. Jej pogrzeb transmitowały wszystkie stacje telewizyjne w Szwecji, a wiadomość o jej śmierci pojawiła się na pierwszych stronach gazet z całego świata. Nawet jedna ze szwedzkich gazet „Aftonbladet” napisała o śmierci Astrid Lindgren, że oto odeszła „jedyna królowa bajek”…

Hans Christian Andersen przyszedł na świat ponad dwa wieku temu, w kwietniu 1805 roku w najbiedniejszej dzielnicy duńskiej miejscowości Odense. Jego matka była analfabetką, co tym bardziej dziwi, skąd u małego Hansa Andersena zrodziło się tak silne zainteresowanie sztuką, które w 1819 roku zmobilizowało go do wyprowadzki z rodzinnego domu i przeniesienie się do Kopenhagi, gdzie rozpoczął naukę w szkole baletowej.

Szybko jednak porzucił marzenia o karierze baletowej na rzecz aktorstwa. Jednak ta dziedzina sztuki również nie była mu pisana, stąd rozpoczął karierę jako wokalista – dzięki swojemu wysokiemu sopranowi, który dość szybko stracił po mutacji…Można to nazwać fatum, można to nazwać przeznaczeniem, w każdym bądź razie pisana mu była całkiem inna droga. Po tych niepowodzeniach Andersen postanawia spróbować kariery pisarskiej i w 1822 roku debiutuje zbiorem „Młodzieńcze próby” wydanym pod pseudonimem William Christian Walter. Z kolei w 1829 roku, zaledwie w wieku dwudziestu czterech lat, debiutuje na scenie sztuką „Miłość na Wieży Mikołaja”, którą oczywiście napisał.

Jego pierwsza książeczka z baśniami „Eventyr fortalte for Born” („Baśnie opowiedziane dla dzieci”) została opublikowana w 1835 roku. Sukces baśni zaskoczył samego Andersena, jak i sceptycznych z początku wydawców. Już rok później zostanie wydany kolejny tom, a w 1837 roku następny i tak nieprzerwanie do 1872 roku. Dzięki „Baśniom opowiedzianym dla dzieci” Andersen staje się znanym i cenionym pisarzem w Danii i w innych krajach Europy oraz obu Ameryk. Inspirację dla swojej twórczości czerpał z krainy własnego dzieciństwa, stąd są one pełne zrozumienia oraz współczucia dla tych, którzy z różnych powodów żyją w cierpieniu na marginesie społeczeństwa.

Hans Christian Andersen napisał łącznie ponad sto pięćdziesiąt baśni oraz opowiadań, które jeszcze za jego życia zostały przetłumaczone na niemal sto języków! On sam jednak nigdy nie wzbogacił się na swojej twórczości, ponieważ były to czasy, kiedy pisarze oraz artyści nie mieli praw autorskich. Pieniądze za sprzedaną książkę otrzymywał przeważnie wydawca. Stąd też sytuacja finansowa Andersena była uzależniona od różnych fundacji oraz sponsorów. Może dlatego też on sam nigdy nie założył rodziny, choć z drugiej strony krążyły takie plotki, że Andersen był biseksualistą, a nawet homoseksualistą…

Niemniej Hansa Christiana Andersena zawsze będziemy pamiętać, jako twórcę takich baśni, jak: „Królowa Śniegu”, „Mała Syrenka”, „Dziewczynka na ziarnku grochu” bądź „Brzydkie kaczątko”, które w pełnym sensie jest taką baśnią autobiograficzną, opowiadającą o brzydkim podrzutku, które wychowując się w kaczym gnieździe wyrosło na pięknego łabędzia…

COBRA powstała w 1948 roku we Francji i, jak w przypadku „DOGMY 95”, spotkanie jej przedstawicieli odbyło się w dość przyziemnym miejscu – paryskiej kawiarni przy katedrze Notre Dame. Tam, inicjator ruchu – Duńczyk Asger Jorn, wraz z Josephem Noiret i Christianem Dotremont (Bruksela) oraz Nieuwenhuisem Constant, Guillaumem Corneille i Karelem Appel (Amsterdam) podpisali manifest „La Cause entendue était” („I oto się stało”), który z kolei był odpowiedzią na manifest francuskich surrealistów „La Cause est entendue” („No to się będzie działo”). Credo obranym przez COBRĘ były słowa Dotremonta, które Asger Jorn zacytował na jednym ze swoich obrazów: „Il y a plus de choses dans la Terre d un tableau que dans le ciel de la théorie esthetique” („Więcej można znaleźć w materii obrazu, niż na niebiosach teorii estetycznej”).

W zniszczonej przez wojnę Europie, artyści z COBRY chcieli połączyć swoje siły oraz myśli, aby dać wyraz własnym przekonaniom twórczym, społecznym, a także politycznym. Dewizą ruchu była spontaniczność i strumień świadomości. Ich źródłem inspiracji były rysunki dzieci, motywy z mitologii nordyckiej oraz marksizm. Łączyli w swoich pracach surrealizm z siłami natury i romantycznymi motywami. Obrazy twórców z COBRY bardzo często przedstawiały zniekształcone, abstrakcyjne postacie ludzkie, w których dominował żywy, intensywny kolor oraz wielobarwność. Dla ruchu najważniejszy był eksperyment, a także pojęcie „estetyki swobody” – czyli rodzenia się sztuki pod wpływem „naturalnego impulsu twórczego” – emocjonalnej improwizacji artysty bez zaplanowanej wcześniej kompozycji.

COBRĘ założyła grupa wymienionych artystów, jednak grupa ta z czasem powiększyła się o jeszcze kilkudziesięciu twórców z różnych dziedzin sztuki – malarzy, rzeźbiarzy, poetów, fotografów, a także filmowców i to z różnych stron świata – Jean Michel Atlan (Algieria), Jacques Doucet (Francja), narzędzi i Gilbert Stephen William (Szkocja), Karl Otto Götz (Niemcy) i Shinkichi Tajiri (Ameryka). Ruch niestety przetrwał tylko trzy lata, jednak do dnia dzisiejszego w Danii dzieła jego przedstawicieli uznaje się za klasyczne przykłady dwudziestowiecznej sztuki abstrakcyjnej (a w szczególności romańskie i gotyckie freski kościelne). Wynika to z faktu, że duński wkład w twórczość grupy był dominujący i to właśnie ta dominacja artystów duńskich przyczyniła się do konfliktów wewnętrznych w grupie, a zwłaszcza do buntu francuskich członków grupy, a w konsekwencji – do rozpadu COBRY, którą określano mianem Ostatniej Awangardy XX wieku…