Francisco Goya urodził się w marcu 1746 roku w malutkiej hiszpańskiej wiosce Fuendetodos. Jego rodzina pochodziła ze zubożałej szlachty, ojciec był pozłotnikiem, matka zaś pomagała mu w uprawie roli. Mały Francisco już od dziecka wykazywał talent plastyczny, co zauważył miejscowy ksiądz, który posłał wówczas czternastoletniego chłopca na nauki do miejscowego malarza i dekoratora kościołów Jose Luzana Martineza, którego Goya został czeladnikiem.

Parę lat później Goya przeniósł się do Madrytu, gdzie rozpoczął naukę u Antona Raphaela Mengsa wówczas bardzo popularnego oraz uznanego malarza wśród hiszpańskiej, dworskiej socjety, a także samej rodziny królewskiej. Goya dwa razy próbował dostać się do Akademii Sztuk Pięknych San Fernando – w 1763 roku i 1766 roku, jednak za każdym razem komisja egzaminacyjna odrzucała jego podanie. Goya postanowił więc na jakiś czas opuścić Madryt i śladem innego wielkiego malarza Diego Velasqueza – wyjechać do Włoch.

Na pierwsze sukcesy Goya nie musiał czekać długo. W 1771 roku w Rzymie zdobył drugą nagrodę w konkursie organizowanym przez miasto Parma dzięki obrazowi „Hannibal odkrywający ziemie Italii ze szczytów Alp”. To właśnie w Rzymie studiował wówczas u malarza polskiego pochodzenia – Tadeusza Kuntze-Konicza. Po powrocie do Hiszpanii Goya miał wiele zleceń, w tym pomalowania części kopuły Brazylijki Pillar. W tym czasie również pobierał nauki u sławnego i popularnego w tamtym czasie hiszpańskiego malarza dworskiego Francisco Subiasa Bayeu i tu znów podobnie, jak Velasquez, w 1773 roku wziął ślub z siostrą swojego nauczyciela – Josefą Bayeu.

Zatem Francisco Bayeu wprowadza swojego szwagra na dwór. Tam Goya otrzymuje liczne zlecenia na gobeliny oraz ryciny, które uczynią go zamożnym człowiekiem. Również w 1780 roku wreszcie dostaje się do Akademii San Fernando. Sześć lat później król Karol III mianuje Francisco swoim nadwornym malarzem. Goya od tego momentu stał się jednym z najbardziej popularnych w Hiszpanii malarzy. Niestety to pasmo sukcesów przerwała w 1792 roku jego bardzo poważna choroba, z której na szczęście wyleczył się po tragicznym roku walki o życie, ale pozostał po niej głuchy. Jednak w pełni powrócił do malowania, a w 1795 roku po śmierci Bayeu został dyrektorem Akademii San Fernando, do której wcześniej dwa razy nie chciano go przyjąć… Francisco Goya dożył sędziwego wieku osiemdziesięciu dwóch lat. Zmarł w kwietniu 1828 roku w Bordeaux i malował do dnia swojej śmierci.

Rodriguez Diego de Silva Velasquez urodził się w Sewilli w Hiszpanii w czerwcu 1599 roku. Wychowywał się w rodzinie szlacheckiej, jego ojciec był prawnikiem, stąd otrzymał bardzo gruntowne wykształcenie ucząc się przede wszystkim języków obcych oraz filozofii. Jednak od dziecka najbardziej interesował się sztuką, dlatego już jako nastolatek pobierał nauki od artysty Francisco Pacheco, który malował głównie portrety oraz obrazy o tematyce religijnej. W wieku dziewiętnastu lat Velasquez ożenił się z córką swojego nauczyciela Pacheco i wyjechał do Madrytu, gdzie pięć lat później namalował swój pierwszy portret króla Filipa IV, który w 1623 roku uczynił Velasqueza swoim nadwornym malarzem.

Velasquez przez kolejnych sześć lat malował głównie portrety rodziny królewskiej. W 1629 roku maluje swoje największe dzieło „Triumf Bachusa”, które przyniosło mu sławę i uznanie w całej Hiszpanii. W tym samym roku wyjechał także do Włoch, gdzie spędził następne dwa lata podróżując po kraju i studiując włoską sztukę oraz aktualne trendy. Wiele dzieł włoskich artystów zainspiruje go do tworzenia własnych prac, zwłaszcza Michał Anioł i jego rzeźby. Po wizycie w Neapolu w 1631 roku, gdzie pracował ze swoim rodakiem Liberą nad portretem infantki Marii, siostry Filipa, Velasquez wreszcie powrócił na początku roku do Madrytu, gdzie kontynuował pracę jako nadworny malarz króla.

Wówczas namalował pierwszy z wielu genialnych portretów młodego księcia – Dona Carlosa Baltasara, następcy tronu, który umrze kilka lat później zaledwie w wieku siedemnastu lat. W 1645 roku po otrzymaniu stanowiska nadintendenta, Velasquez został mianowany zarządcą konstrukcji Pokoju Oktagonalnego w madryckim Alkazarze, co spowodowało pewne napięcia na dworze i kolejną podróż Velasqueza do Włoch. Po powrocie do Madrytu Velasquez aż do swojej śmierci pracuje jako malarz i architekt króla. W sierpniu 1660 roku Velasquez umiera na skutek bardzo wysokiej gorączki. Został pochowany w Palacio de Fuensalida sklepieniu kościoła San Juan Bautista. Niestety, kościół ten został zniszczony przez Francuzów w 1811 roku, więc miejsce jego pochówku jest do dzisiaj nieznane.

Arturo Perez-Reverte urodził się w listopadzie 1951 roku w Kartagenie. Już w dzieciństwie fascynował go świat książek i literatury. Zaczytywał się zwłaszcza w powieściach Aleksandra Dumasa, który będzie miał znaczący wpływ na jego późniejszą twórczość. Również motyw morza będzie dość często pojawiał się w książkach Pereza-Reverte, Kartagina jest bowiem portem hiszpańskiej marynarki wojennej, stąd Arturo wychowywał się w rodzinie  o korzeniach i tradycjach marynarskich, a sam w młodości dużo nurkował i pracował na tankowcu.

Studiował nauki polityczne oraz dziennikarstwo. Po szkole w latach 1973-1994 pracował jako reporter wojenny i relacjonował większość konfliktów międzynarodowych. Wpierw pracował dla nieistniejącej już madryckiej gazety „Pueblo”, a następnie dla telewizji publicznej. Jednak po ponad dwudziestu latach pracy bycia korespondentem relacjonującym m.in. wydarzenia z Cypru, Salwadoru, Nikaragui, Czadu, Libanu, Sudanu, Mozambiku, Angoli, Zatoki Perskiej, Chorwacji oraz Bośni i Hercegowinie, zdecydował się odejść i rozpocząć karierę pisarską.

Swoją pierwszą powieść „Huzar” Perez-Reverte wydał w 1986 roku. Jednak sławę i uznanie przyniosła mu dopiero jego trzecia powieść „Szachownica flamandzka” wydana w 1990 roku. Do tej pory napisał niemal dwadzieścia powieści, które przetłumaczono na ponad trzydzieści języków. Wiele z jego książek przeniesiono na ekran, w tym wspomniany już na początku „Klub Dumas”, który sfilmował Roman Polański. Jego powieści są dość podobne do siebie, ulubionym tematem i wątkiem Pereza-Reverte jest motyw odkrywania tajemnic dotyczących starożytnych, historycznych dokumentów. Akcja niemal wszystkich jego powieści ma miejsce w Hiszpanii lub wokół Morza Śródziemnego

Obecnie Arturo Perez-Reverte mieszka w Madrycie, dzieląc swój czas pomiędzy pisaniem, rodziną i żaglówką, na której czuje się najlepiej, twierdząc, że prawdziwa wolność zaczyna się dopiero na morzu dziesięć mil od lądu…

Cena oraz wyjątkowość tych butów polega na tym, że Manolo Blahnik to rzemieślnik, który pracuje bez pomocy asystentów i projektantów, sam będąc odpowiedzialny za każdy projekt od a do z. Nawet nadzoruje produkcję i szkicuje ilustracje do swoich kampanii reklamowych. Stąd nie są to buty z masowej produkcji, ale małe, unikatowe działa sztuki, które doskonale wyglądają na kobiecej stópce. Blahnik wszystko to osiągnął bez żadnego wykształcenia w tej dziedzinie, żartobliwie twierdząc, że nie jest mu one potrzebne, ponieważ ma najlepszy gust na świecie. Jednak to nie Carrie Bradshaw z „Sex and the City” rozsławiła nazwisko Blahnika jako pierwsza, ale zrobiła to już w 1977 roku Bianca Jagger, która często szalała w bucikach od Manolo w kultowym Studio 54. Z kolei Madonna powiedziała kiedyś o jego butach, że „są lepsze niż seks”. I zapewne większość z kobiet podziela jej opinię…

Manolo Blahnik urodzi się w listopadzie 1942 roku w Santa Cruz de La Palma na Wyspach Kanaryjskich. Tam również spędził dzieciństwo na plantacji bananów i waz ze swoją młodszą siostrą Evangeliną kształcił się w domu, nie uczęszczając do żadnych szkół. Sam Manolo wspomina ten okres swojego życia, jako raj, w którym „były tylko banany, morze i my”. Rodzice marząc o karierze dyplomatycznej dla Manolo posłali go na Uniwersytet w Genewie, gdzie studiował prawo oraz nauki polityczne. Jednak Blahnik szybko odkrył, że kariera dyplomatyczna nie jest mu pisana i w 1965 roku opuścił Genewę i wyjechał do Paryża, gdzie studiował sztukę. Trzy lata później ponownie wyjechał, tym razem do Londynu, gdzie otrzymał posadę w butiku Zapata i pisał dla włoskiej edycji Vogue’a. Pracował tam również jako scenograf. Jednak przełomowym w jego karierze okazał się rok 1971, w którym wyjechał do Nowego Jorku i poznał Dianę Vreeland, ówczesną redaktor naczelną amerykańskiego Vogue’a. Kiedy Vreeland zobaczyła jego portfolio i szkice butów powiedziała tylko: „Idź robić buty”. Po powrocie do Londynu Blahnik rozpoczął projektowanie męskich butów i tak się wszystko zaczęło… A do tej pory flagowym sklepem Manolo Blahnika pozostaje ten w Old Church Street, Chelsea Londyn.

Pablo Picasso urodził się w październiku 1881 roku w Maladze. Jego ojciec był rysownikiem, profesorem na Akademii Sztuk Pięknych oraz kustoszem muzeum w Maladze. Swój talent już od najmłodszych lat Pablo pilnie szlifował pod okiem ojca, a następnie w Akademii Sztuki w Madrycie. W 1901 roku Picasso wyjechał do Paryża, gdzie poznał takich artystów, jak Andre Breton, który nauczył go eksperymentować z nowymi stylami w sztuce. Prace z tego okresu – z lat 1901-1904, określa się jako „okres błękitny” w twórczości Picassa.

W 1917 roku Picasso zakochał się w rosyjskiej balerinie Oldze Chochłowej, która wywodziła się z arystokracji. W tym samym roku Picasso namalował Olgę, jako hiszpańską dziewczynę, na obrazie „Olga Chochłowa w Mantilla”, chcąc w ten sposób przekonać rodziców Olgi, żeby zaakceptowali ich związek. Udało się, rodzice udzielają młodym błogosławieństwa i w 1918 roku Picasso z Olgą biorą ślub. Z ich małżeństwa Picasso będzie miał pierwszego syna Paolo. Niestety w 1935 roku ich związek zakończy się rozwodem. Picasso, który otaczał się wśród bohemy Paryża i środowiska artystycznego, nie mógł znieść snobistycznych znajomych Olgi z socjety francusko-rosyjskiej. Po rozwodzie Picasso rzuca się w wir przelotnych romansów z czego najsłynniejszy z Marią Walter i Dorą Maar.

Picasso od zawsze był pacyfistą. Swoje oburzenie i walkę na rzecz pokoju wyraził w obrazie „Guernica”, który namalował w 1937 roku po zbombardowaniu tego miasta przez Niemców. Ten potężny w swoich rozmiarach obraz, przedstawiał brutalność i okrucieństwo wojny oraz stał się najbardziej znaną pracą Picassa, jaką namalował. Tragedia hiszpańskiej Guernicy została doskonale podkreślona poprzez czerń, biel i szarość. Obraz przedstawia szczątki ludzi, płaczące kobiety, leżącego wojownika, oraz powalonego konia i byka. Picasso zawsze miał duszę skandalisty, zawsze otaczał go wianuszek pięknych kobiet, do których miał słabość do końca życia. Był również zdeklarowanym komunistą, a zarazem najbardziej płodnym artystą w historii. Zmarł tak, jak żył – w 1973 roku po imprezie ze znajomi zmarł na atak serca. Miał dziewięćdziesiąt jeden lat i malował do dnia swojej śmierci.

Trzy miliony dolarów za odlew nie jest astronomiczną sumą, skoro obrazy Salvadora Dali na aukcjach sprzedają się za kilkadziesiąt milionów dolarów. Dali, jest drugim po Pablo Picassie najwybitniejszym i najbardziej znanym hiszpańskim malarzem. O Dalim wspominaliśmy już pisząc o Luisie Bunuelu, który współpracowałam z Salvadorem przy „Psie Andaluzyjskim”. Luis Bunuel tak wspomina Dalego z czasów studenckich: „Był on nieśmiałym młodzieńcem o grubym, głębokim głosie, bardzo długich włosach, które potem obciął, na bakier z wymogami dnia codziennego i cudacznie ubrany w bardzo szeroki kapelusz, ogromny fantazyjny krawat, długą marynarkę zwisającą aż do kolan i na koniec onuce. Wyglądało to, jakby strojem rzucał wyzwanie, ale przecież nie o to mu chodziło. Ubierał się tak, bo tak mu się właśnie podobało – niemniej zdarzało się, że ludzie szydzili z niego na ulicy. Prawdę mówiąc Dali stał się obok Federico Lorcy, moim najlepszym przyjacielem. Nasza trójka nie rozstawała się nigdy, tym bardziej, że Lorca żywił dla Dalego prawdziwą namiętność, wobec której Dali pozostawał jednak obojętny”.

Dali urodził się w maju 1904 roku w miasteczku Figueras w północnej Hiszpanii. Był synem notariusza i już od dziecka wykazywał talent plastyczny. Już w wieku dziesięciu lat rozpoczął naukę rysunku pod okiem impresjonisty Ramona Pichota, przyszłego profesora w Miejskiej Szkole Rysunku. Kiedy Dali miał dziewiętnaście lat dostał od ojca pierwszą prasę drukarską. Następnie rozpoczął studia w Royal Academy of Art w Madrycie, gdzie poznał właśnie Lorcę i Bunuela. Bunuel przechodząc kiedyś korytarzem zobaczył Dalego kończącego portret i tak się zaczęła ich przyjaźń. Jednak Dali nie był pokornym i grzecznym uczniem. Ze szkoły był wyrzucany dwa razy. Jak wspomina Bunuel: „Kiedy Dali w czerwcu miał zdawać egzamin na Akademię Sztuk Pięknych i usiadł przed egzaminatorem na ustnym, wykrzyknął nagle: Nie udzielam tu nikomu prawa sądzenia mnie. Wychodzę. I wyszedł”…

W 1928 roku Dali wyjechał do Paryża, gdzie poznał hiszpańskich artystów: Pabla Picassa i Joana Miro. Tam stał się jedną z głównych postaci wśród grupy artystów skupionych wokół surrealisty Andre Bretona. Rok później Dali znalazł swój własny styl, który uczyni go sławnym i nieśmiertelnym – styl, w którym istotą jest nieświadomość, świat rodem ze snów. Ten surrealistyczny styl opierał się na teorii psychoanalizy Zygmunta Freuda. Powtarzające się motywy płonącej żyrafy oraz topiących zegarów stały się znakami rozpoznawczymi surrealistycznych obrazów Dalego. Najbardziej istotnym momentem w jego życiu okazało się jednak poznanie o dziesięć lat starszej rosyjskiej emigrantki – Galii. Gala stała się partnerką, kochanką, muzą i managerką Dalego. W 1934 roku wzięli ślub, czyli rok później po pierwszej wystawie Dalego w Nowym Jorku. Po tej wystawie Dali stał się ulubieńcem amerykańskiej socjety. Oprócz malarstwa projektował wówczas biżuterię i wzory odzieży dla Coco Chanel oraz współpracował przy filmie Alfreda Hitchcocka.

Po zakończeniu II wojny światowej Dali powrócił z Galą do Europy, gdzie mieszkał na zmianę w Hiszpanii i Francji, czasem wyjeżdżając do Nowego Jorku. W 1980 roku Dali był zmuszony zakończyć karierę ze względu na porażenie, które spowodowało trwałe osłabienie i drżenie rąk. Dali nie był już w stanie utrzymać pędzla w ręce. Dodatkowo dwa lata później zmarła Gala, co spotęgowało jego depresję. Przeniósł się do zamku w Pubol, w którym w 1984 roku wybuchł pożar w jego sypialni. Dali spał wówczas łóżku, gdy nagle obudził się czując, że płonie. Na szczęście przeżył pożar, jednak w styczniu 1989 roku zmarł na atak serca….

W potocznej mowie funkcjonuje nawet określenie „typ Banderasa” – czyli typ mężczyzny o południowej urodzie, ciemnej karnacji, ciemnej oprawie oczy i gęstych, czarnych włosach. W skrócie „typ Banderasa” to przysłowiowe „ciacho” do schrupania. Jednak Antonio Banderas ma do zaoferowania znacznie więcej, niż tylko przystojną buźkę i pięknie wyrzeźbione ciało. To także naprawdę utalentowany aktor, który zagrał tak przekonywująco homoseksualistę w „Prawie pożądania” Almodovara, że przez długi czas w środowisku filmowym uznawano go za geja. Banderasa odkrył właśnie Pedro Almodovar, który w 1982 roku obsadził tego nikomu nieznanego aktora w roli Sadeca w „Labiryncie namiętności”. I od tego wszystko się zaczęło.

Właściwie nazywa się Jose Antonio Dominguez Banderas i 10. sierpnie będzie obchodził swoje pięćdziesiąte urodziny. Jego ojciec Jose Dominguez był policjantem w hiszpańskiej straży obywatelskiej, matka – Dona Ana Banderas była nauczycielką. Antonio już od dziecka najbardziej interesował się piłką nożną oraz marzył o karierze piłkarskiej. I rzeczywiście był rewelacyjnym piłkarzem, zapowiadającym się na przyszłą gwiazdę hiszpańskiego futbolu. Niestety w wieku czternastu lat złamał nogę, co przekreśliło jego dalszą marzenia oraz szansę na powrót na boisko. Jednak nie załamał się. Po obejrzeniu musicalu „Hair” Antonio miał już nowe marzenie – chciał zostać aktorem.

Zdecydował się na studia w Wyższej Szkole Sztuki Dramatycznej w Maladze. Jego debiut na deskach małego teatru w Maladze był bardzo udany. Niestety za swój udział w sztuce Bertolta Brechta został aresztowany z powodu cenzury politycznej pod rządami generała Franco. Taka sytuacja powtórzyła się jeszcze z trzy, cztery razy, stąd w wieku dziewiętnastu lat Banderas postanowił wyprowadzić się z Malagi do Madrytu. Tam, nie mogąc dostać roli, ani angażu w teatrze, zarabiał na utrzymanie jako kelner i model. Wreszcie udało mu się dostać do zespołu Teatru Narodowego w Hiszpanii, gdzie zwrócił uwagę reżysera Pedro Almodovara. Zaledwie dwudziestojednoletni Antonio dostaje główną rolę w filmie „Labirynt namiętności”. Ten film rozpoczyna okres owocnej współpracy Banderasa z Almodovarem. Antonio zagrał jeszcze w czterech innych filmach Almodovara: „Matador”, „Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Prawo pożądania” oraz „Zwiąż mnie”.

Role w filmach Almodovara pozwoliły Banderasowi spróbować swoich sił za oceanem. Nie znał jeszcze nawet języka angielskiego, kiedy dostał swoją pierwszą rolę w hollywoodzkiej produkcji „Królowie Mambo” w 1992 roku. Dialogów do filmu nauczył się fonetycznie. Film ten jednak nie odniósł większego sukcesu, ale rok później Banderas zagrał w głośnym filmie „Filadelfia”, gdzie wystąpił u bok Toma Hanksa. Jego kariera w Stanach Zjednoczonych nabrała błyskawicznego tempa. W 1994 roku zagrał wampira Armanda w ekranizacji bestsellerowej powieści Anne Rice – „Wywiad z wampirem”. Po tym filmie Antonio Banderasa został jednym z najbardziej popularnych i rozchwytywanych aktorów Hollywood, a w 1996 roku magazyn People uznał go za najprzystojniejszego mężczyznę na świecie. Szczęściara z tej Melanie Griffith…

Dokładnie nazywa się Penelope Cruz Sanchez i aż trudno uwierzyć, że 28 kwietnia skończyła trzydzieści sześć lat. Urodziła się w miejscowości Alcobendas, na przedmieściach Madrytu. Penelope ma korzenie cygańskie, stąd jej piękna, orientalna uroda. Już od dziecka uwielbiała występować i być w centrum uwagi. Jednak całą swoją energię postanowiła poświęcić tańcu. Przez dziewięć lat uczyła się baletu klasycznego w madryckim Conservatorio Nacional. Nie miała jeszcze wówczas żadnych ambicji aktorskich. Pojawiły się one dopiero, kiedy już jako nastolatka obejrzała film Pedro Almodovara „Zwiąż mnie”. Wówczas postanowiła spróbować swoich sił, jako aktorka i zacząć chodzić na castingi. Dziś trudno w to uwierzyć, ale z powodu jej zbyt młodego wieku, większość agencji i agentów w Madrycie odrzucało jej kandydaturę! Dopiero mając piętnaście lat wygrała casting organizowany przez agencję talentów pokonując trzysta innych kandydatek.

W latach 1990-1991, kiedy miała zaledwie szesnaście, siedemnaście lat, prowadziła talk-show w hiszpańskiej telewizji Tele 5 „La Quinta Marcha”. W 1991 roku zadebiutowała również na srebrnym ekranie główną rolą Elise w dramacie „El Laberinto Griego”. Rok później zagrała w filmie „Szynka, szynka”, za którą otrzymała nagrodę Goya − hiszpański odpowiednik Oscara, a także wystąpiła w tym filmie ze swoim przyszłym partnerem Javierem Bardem, z którym wspólnie zagrają jeszcze w kilku produkcjach. Od tego momentu jej kariera nabrała rozpędu. Zagrała wspólnie z Timothy Daltonem w thrillerze „Umrzeć to za mało”. W tym samym roku zagrała główną rolę Luz w dramacie „Belle epoque”, który otrzymał Oscara za najlepszy film zagraniczny. W ten oto sposób Ameryka poznała Penelope Cruz. „Belle epoque” zdobył także wiele nagród Goya. Jednak najbardziej przełomowy dla jej kariery jest rok 1997, w którym zagrała w dwóch genialnych produkcjach, w „Drżącym ciele” Pedro Almodovara i „Otwórz oczy” Alejandro Amenabara.

Epizod w „Drżącym ciele” zapoczątkował jej przyjaźń i współpracę z Pedro Almodovarem, u którego zagra jeszcze w kilku filmach: „Wszystko o mojej matce”, „Volver” (za który otrzymała nominację do Oscara za rolę pierwszoplanową) oraz „Przerwanych objęciach”. Z kolei dzięki roli w „Otwórz oczy” zagrała też w amerykańskim remake’u filmu „Vanilla Sky”, na którego planie poznała Toma Cruise, który zostawił dla niej swoją żonę Nicole Kidman. Już niedługo będziemy mogli zobaczyć Penelope Cruz w drugiej części „Seksu w wielkim mieście”, gdzie zagra kusicielkę Lydię. Jest również świetną tancerką, co udowodniła rolą w musicalu „Nine” Roba Marshalla, za którą otrzymała swoją trzecią nominację do Oscara. Cruz mówi płynnie w czterech językach: hiszpańskim, włoskim, francuskim oraz angielskim, co dowodzi, że jest nie tylko piękną, utalentowaną aktorką, ale i inteligentną kobietą. Jest także modelką. Została twarzą marki L’Oreal, reklamowała ubrania Ralpha Laurena oraz firmę Mango. Obecnie krążą pogłoski, że jest w ciąży z Javierem Bardem. Ile w tym jest prawdy przekonamy się za kilka miesięcy…

Alejandro Amenabar urodził się w Santiago, Chile w 1972 roku. Jego matka jest Hiszpanką, ojciec Chilijczykiem. Gdy Alejandro miał roczek rodzina przeniosła się z Chile do Hiszpanii. W Madrycie spędził swoją młodość, a także rozpoczął studia na Uniwersytecie Complutense. Już od dziecka interesował się filmem, często oglądając dzieła swoich ulubionych reżyserów: Stevena Spielberga, Jamesa Camerona i Stanley’a Kubicka. Mając zaledwie dziewiętnaście lat Amenabar sam napisał scenariusz do swojego krótkometrażowego filmu „La cabenza”, a także sam go wyreżyserował i wyprodukował. Uwagę krytyków i publiczności jednak przykuł dopiero rok później, kiedy zrealizował swój kolejny krótkometrażowy film „Himenoptero”. I ponownie sam napisał do niego scenariusz, sam go wyreżyserował, wyprodukował, a nawet skomponował muzykę! Zaledwie dwudziestoletni Amenabar i jego „Himenoptero” dosłownie zmiażdżyli konkurencję na prestiżowym Festiwalu Filmów Krótkometrażowych Elche.

Amenabar po tak wspaniałych sukcesach w krótkim metrażu miał drzwi szeroko otwarte do zrealizowania fabuły. W 1994 roku, 22-letni Alejandro kręci swój pierwszy film fabularny – „Teza”. I kolejny sukces młodego reżysera, który i tym razem napisał również scenariusz oraz skomponował muzykę. „Teza” to historia studentki szkoły filmowej – Angeli (Ana Torrent), która pisząc pracę o przemocy oraz śmierci pokazywanej w filmach trafia akurat na film, w którym pokazana jest śmierć oraz tortury, jak się okazuje, dawnej studentki jej szkoły. „Teza” zdobyła wiele prestiżowych nagród, w tym aż sześć statuetek hiszpańskiej nagrody filmowej Goya, w tym za najlepszy film, najlepszy debiut reżyserski i najlepszy scenariusz oryginalny. Pełnometrażowy debiut Amenabara został także zaprezentowany na Berlińskim Festiwalu w sekcji Panorama i zdobył nagrodę publiczności na Festiwalu w Annecy.

Drugi, pełnometrażowy film Amenabara „Otwórz oczy” (równie dobry, co „Teza”, a nawet lepszy) z Penelope Cruz w roli głównej przyniósł mu popularność oraz uznanie publiczności i krytyki nie tylko w całej Hiszpanii, ale i na całym świecie. Co więcej, w amerykańskim remake’u filmu – „Vanilla Sky” zagrała prawdziwa plejada gwiazd: Tom Cruise, Cameron Diaz i również w roli Sofii Penelope Cruz. Ameryka pokochała Amenabara, a on potwierdził swoją wielkość kręcąc swój pierwszy anglojęzyczny thriller psychologiczny „Inni” z Nicole Kidman w roli głównej. Nawiedzony dom, dziwne zdarzenia i przytłaczający klimat paranoi ściągnęły do kin na całym świecie prawdziwe tłumy. Jednak największym jego dziełem jest niewątpliwie hiszpański dramat „W stronę morza”, za który Amenabar otrzymał Oscara oraz Złoty Glob za najlepszy film zagraniczny.

To właśnie na planie filmu „Vanilla Sky” nawiązał się głośny romans między Penelope Cruz a Tomem Cruisem. „Vanilla Sky” jest remakem filmu Alejandro Amenabara „Otwórz oczy” z 1997 roku. „Otwórz oczy” to historia Cesara (Eduardo Noriega), bogatego oraz przystojnego playboya, który poznaje przepiękną dziewczynę swojego przyjaciela – Sofię (Penelope Cruz). Zakochuje się w niej niemal od pierwszego wejrzenia. Próbując zdobyć serce dziewczyny nie przypuszcza, że są to ostatnie godziny jego normalnego życia. Była kochanka Cesara – Nuria, nad ranem, po spędzeniu Cesara nocy u Sofii, proponuje mu podwózkę. Cesar nieświadomy desperackich planów dziewczyny, wsiada z nią do auta. Nuria prowadzi, jak szalona, próbując zabić siebie i Cesara. Auto zderza się z drzewem… Nuria ginie na miejscu, Cesar przeżył, ale jego twarz została nieodwracalnie zdeformowana. Kiedy pewnej nocy po bardzo nieudanej imprezie z Sofią, Cesar osiąga całkowitego dna jako człowiek, jednak budzi się nad ranem, a jego życie zmienia się diametralnie, jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki…

Kolejny film Amenabara z 2004 roku – „W stronę morza” z genialną rolą Javiera Bardem (prywatnie narzeczonego Penelope Cruz), przyniósł reżyserowi międzynarodową sławę oraz prawdziwy deszcz nagród. „W stronę morza” porusza kontrowersyjny temat eutanazji. Ramon Sampedro, główny bohater filmu, zostaje sparaliżowany całkowicie w wyniku skoku do wody „na główkę”. Ramon jest przykuty do łóżka i zależny od pomocy swojej rodziny oraz przyjaciół. Nie chcąc być dłużej dla nikogo ciężarem, Ramon rozpoczyna długą, bo trwającą dwadzieścia dziewięć lat, walkę o prawo do eutanazji. Film oparty jest na autentycznej historii Ramona Sampedro, hiszpańskiego mechanika okrętowego, który po swoim nieudanym skoku do wody, w wieku dwudziestu pięciu lat został sparaliżowany. Po odrzuceniu jego kolejnego wniosku przez Komisję Praw Człowieka w Strasburgu, zrezygnowany oraz zmęczony walką Ramon postanowił popełnić samobójstwo. Dokonał tego dwunastego stycznia 1998 roku, po zażyciu cyjanku potasu podanego kolejno przez jego przyjaciół. Swoje ostatnie godziny życia Ramon zarejestrował na taśmie video… Amenabar wszystkie zdjęcia do filmu nakręcił w autentycznych miejscach, w których żył Ramon, a charakteryzacja Javiera Bardem zajmowała niemal pięć godzin. Hiszpański tytuł filmu „Mar adentro” jest cytatem z wiersza Ramona.