Niezapomniane dzieło Doorsów, z takimi evergreenami, jak utwór tytułowy, “Love Her Madly” i “Riders On The Storm”, było, niestety, zwieńczeniem kariery tego wyjątkowego zespołu w historii muzyki. Z okazji jubileuszu wrócono do oryginalnych taśm z nagraniami, a także przekopano archiwa z ówczesnej sesji. Dzięki temu fani poza doskonale znanymi piosenkami ze zremasterowanym dźwiękiem, dostają dzieło wzbogacone o inne wersje znanych kompozycji, ale co najważniejsze po raz pierwszy mogą zapoznać się z zupełnie nową piosenką, “She Smells So Nice”. Powstała ona w czasie jam session w studiu. Po jego zakończeniu muzycy Doorsów płynnie przeszli do bluesowego standardu “Rock Me”, także zawartego na specjalnej reedycji. Między utworami słychać mówiącego Jima Morrisona, co nadaje odnalezionym nagraniom wyjątkowego charakteru. Podziękowania za wcześniej niepublikowane nagrania fani powinni kierować do producenta i inżyniera dźwięku Bruce’a Botnicka, który uczestniczył w oryginalnej sesji nagraniowej, a niedawno odnalazł kompozycje, przeczesując wszystko to, co 40 lat temu zespół nagrał w studiu.

Warto również podkreślić, iż alternatywne wersje piosenek The Doors, które wypełniają drugi krążek CD, nigdy wcześniej nie były publikowane. Dzięki nim słuchacz jakby cofał się w czasie i uczestniczył w procesie nagraniowym razem z muzykami. W przerwach słychać bowiem ich rozmowy w studiu w West Hollywood. Jedna z nich jest szczególna – ta, w której Jim sugeruje kolegom wykorzystanie efektu burzy, rozpoczynającego niezapomniany numer “Riders On The Storm”.

Wytwórnia Rhino zebrała również niepublikowane wcześniej alternatywne wersje piosenek w formie podwójnego LP. Z kolei na DVD/Blu-ray “Mr. Mojo Risin’: The Story Of L.A. Woman” zawarto niedawno przeprowadzone wywiady z muzykami The Doors, a także z Bruce’em Botnickiem oraz założycielem wytwórni Elektra Jacem Holzmanem i menedżerem Billem Siddonsem. Nie zabrakło również archiwalnych nagrań z zespołem występującym na scenie oraz nagrywającym w studiu. Dzięki temu mamy możliwość doświadczyć tego, w jak wspaniałej formie byli wtedy The Doors, pomimo tego, że znajdowali się w schyłkowej fazie swej kariery.

Okolicznościową notkę do rocznicowych wydawnictw zespołu popełnił David Fricke z magazynu “Rolling Stone”. “To album, przy którym aż się chce tańczyć na ulicy” – pisano o “L.A. Woman” 40 lat temu. Pomimo upływu czasu nic się w tej kwestii nie zmieniło. Piosenki The Doors mają wciąż tę porażającą moc, którą uwiedli słuchaczy cztery dekady temu.

O Christinie zrobiło się głośno, gdy jej piosenka “Jar Of Hearts” pojawiła się w jednym z odcinków wspomnianego tanecznego show, w czerwcu 2010 roku. Perri wykonała ją na żywo na zaproszenie producentów. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie fakt, że przyjaciółka Perri znała choreografa pracującego przy programie i zapoznała go wcześniej z kawałkiem. Dzięki prezentacji piosenki w “So You Think You Can Dance” jest sprzedaż w formie plików cyfrowych wzrosła do tego stopnia (100 tys. sztuk w ciągu miesiąca, w sumie ponad milion), że Christina pojawiła się w notowaniu “Billboardu”. Parę miesięcy później na swoich łamach magazyn “Rolling Stone” zaliczył ją do najciekawszych debiutantów. Droga do wielkiej kariery stanęła przed Perri otworem. Atlantic Records zaproponowała jej kontrakt płytowy. Nad płytą “Lovestrong” Christina pracowała z renomowanym producentem Joe Chiccarelim (m.in. White Stripes, Tori Amos). Za miksy odpowiadał również spec wysokiej klasy, Michael Brauer (Coldplay, Regina Spektor). W 12 piosenkach Perri zawarła doświadczenia z ostatnich lat, które były kluczowe w jej życiu. “Miłość i siła – to są dwa główne tematy na płycie. Nie mogła ona mieć innego tytułu. Pisanie o miłości, to naturalna część mnie. Starałam się też poruszyć inne kwestie i wyszło to tak, jak słychać” – opowiada Christina. “Zależy mi na jednej prostej sprawie – aby moje piosenki sprawiały, że ludzie będą się czuli mniej przygnębieni i samotni” – dodaje. W trakcie sesji nagraniowej musiała przywołać wiele wspomnień, w tym również tych niezbyt miłych. Było to dla Christiny niełatwe doświadczenie. “To były najcięższe 33 dni mojego życia, ale warto było się tak poświęcić, bo dzięki temu płyta jest w 100 procentach moja – szczera, poruszająca, delikatna, chwytająca za serce, poetycka, dająca siłę, piękna i prosta” – zapewnia artystka. Drobniutka dziewczyna z ciałem ozdobionym licznymi tatuażami i powalającym uśmiechem, ma w skumulowaną w sobie nieprawdopodobną energię, którą uwalnia we wszystkich piosenkach z debiutu. Doświadczenia ma liczne i ciekawe. Można by na ich podstawie napisać scenariusz zajmującego filmu. Christina, córka fryzjerki, była producentką teledysków, asystentką rockowej kapeli brata (Silvertide) podczas trasy koncertowej, produkowała oliwę z oliwek we Włoszech skąd pochodzi jej ojciec, była menedżerem restauracji oraz baristą w Beverly Hills. Gry na pianinie i gitarze uczyła się już jako mała dziewczynka. Własne piosenki zamieszczała w sieci. Jedna z nich, “Tragedy”, zwróciła uwagę menedżera Billa Silvy, który podpisał z Perri kontrakt i zaczął ją reprezentować. Dzięki temu Christina miała okazję supportować Jamesa Blunta na trasie po USA. Nie ma wątpliwości, że niedługo po premierze debiutu to właśnie urodziwa Amerykanka o włoskich korzeniach będzie główną atrakcją niejednego koncertu.

Latem 2009 roku ukazał się “Armistice”, drugi krążek istniejącego od 2003 roku alternatywno-rockowego zespołu z Nowego Orleanu. Przyjęcie miał znakomite, a Mutemath promował wydawnictwo na licznych koncertach (m.in. jako support 30 Seconds To Mars). Niestety, pojawiły się napięcia w składzie, skutkiem których było późniejsze odejście z grupy gitarzysty Grega Hilla. Ponieważ sesja była zabookowana i czas naglił, za partie gitarowe w studiu odpowiedzialność wziął na siebie basista formacji Roy Mitchell Cardenas. Z zadania wywiązał się znakomicie! Mutemath zrobił po sesji ciekawy eksperyment – odbył krótką trasę koncertową po małych klubach, aby przetestować nowe piosenki przed ich premierą w USA. Test wypadł pozytywnie, a singlowa piosenka “Blood Pressure”, która całość promowała, zdobyła sporą popularność i często gościła w mediach.

W USA album “Odd Soul” zadebiutował w pierwszej 30. “Billboardu”, a recenzenci nie szczędzili Mutemath pochwał. Komplementowali między innymi wyraźniejsze pójście w stronę bluesową. Zwieńczeniem dobrych wieści było dołączenie na stałe do składu grupy gitarzysty Todda Gummermana.

“To co dobre”, siódmy album solowy w dorobku Andrzeja Piasecznego, z jednej strony jest jawną i udaną kontynuacją “Spisu rzeczy ulubionych” – chociażby za sprawą niepowtarzalnych, wpadających w ucho i chwytających za serce kompozycji Krajewskiego. Ale jest też płytą ze wszech miar zaskakującą – nigdy wcześniej nie słyszeliście głosu Andrzeja w takiej oprawie. Szlachetnej i surowej zarazem, z akompaniamentem, który brzmi światowo i garażowo jednocześnie. Krótko mówiąc – takiej płyty na naszym runku jeszcze nie było.

Oto w poszukiwaniu źródeł dźwięku, brzmienia naturalnego i analogowego, Piaseczny zawędrował najpierw do Anglii, a potem do Stanów Zjednoczonych. Konkretnie – do studia Waterfront w Hudson, w stanie Nowy Jork. Tam trafił pod opiekę kompozytora i producenta Henry’ego Hirscha, znanego przede wszystkim ze współpracy z Lennym Kravitzem, ale również Mickiem Jaggerem czy Madonną. Henry nie tylko zadbał o należyte brzmienie materiału, ale też powierzył gościowi z dalekiej Polski swoje własne piosenki i bardzo interesował się tym, o czym śpiewa Andrzej.

Henry okazał się człowiekiem wyjątkowym, bardzo normalnym facetem. Zawiozłem mu w ramach upominku pakiet płyt wydanych z okazji Roku Chopinowskiego i wiesz, że codziennie, kiedy przychodziliśmy do studia, zastawaliśmy Henry’ego słuchającego Chopina? Do tego gitara na której nagrywał Kravitz, złote płyty Lenny’ego, historie o Tinie Turner czy Micku Jaggerze… To było jak film - wspomina sesję nagraniową za oceanem polski artysta.

Nikt tu jednak nikogo nie udaje, Amerykanie nadali talentowi Andrzeja Piasecznego nowego blasku, ale nie przerobili go na swoją modłę, nie próbowali zmienić w pieśniarza stamtąd. To wciąż jest The Voice Of Poland – jeden z najlepszych, jakie mamy…

premiera płyty: 23 stycznia 2012

Tylko w Anglii w ciągu tygodnia od premiery płyta “+” sprzedała się w ponad 100 tysiącach egzemplarzy i pokryła się złotem. W 2011 roku nikt nie może pochwalić się takim wynikiem. Album Eda nie miał też sobie równych jeśli chodzi o sprzedaż piosenek w formie cyfrowej. Tylko w pierwszym tygodniu po wprowadzeniu ich do sieci, zakupiono przeszło 45 tys. plików. Żaden inny brytyjski debiutujący artysta nie może pochwalić się podobnym osiągnięciem. Popularność Sheerana rośnie w piorunującym tempie. Jego kanał na YouTube odwiedza około 200 tys. osób dziennie, zaś łączna liczba odsłon przekroczyła 20 mln! Na Facebooku zyskał ponad 300 tys. “lajków”. A pomyśleć, że pierwszy singel Eda “The A Team” ukazał sie niedawno, w czerwcu 2011 roku (dotarł do miejsca trzeciego na liście, kolejny – “You Need Me, I Don’t Need You” o oczko niżej). Od tego czasu wokalista i kompozytor szaleje na playlistach w całej Europie i nic nie zapowiada, by miał przestać.
Podobne do brytyjskiego szaleństwo zapanowało na punkcie Eda Sheerana w Irlandii. Artysta dał już tam zresztą świetnie przyjmowane koncerty i również doczekał się złotej płyty. Zaszczyty zaczynają płynąć do niego coraz liczniej. Ed niedawno odebrał wyróżnienie dla najlepszego debiutanta na Digital Music Awards. Podobną nagrodę przyznali mu artyści i menedżerowie podczas MMF Artist And Manager Music Awards. Z kolei prestiżowy magazyn “Q” nominował Eda do wyróżnień w trzech kategoriach – “Najlepszy debiutant”, “Najlepszy artysta – mężczyzna” i “Najlepszy teledysk”. Tym samym Sheeran stanął w jednym rzędzie z Adele, Arctic Monkeys i Jessie J, którzy też mają trzy nominacje.
Ed Sheeran choć jest artystą młodym, wie doskonale, że sukces nie jest dany raz na zawsze, nie gwarantuje go również wielki talent, jaki bezsprzecznie posiada. Dlatego pracuje intensywnie. Wytrwale przemierza Europę występując w stacjach radiowych, popularnych programach telewizyjnych i dając regularne koncerty. Zachwycił już w Niemczech i Francji. Nad Sekwaną powalił publiczność kapitalnymi akustycznymi wykonaniami “The A Team” i “You Need Me, I Don’t Need You”. Opłaciło się. Cyfrowa EP-ka “The A Team EP” trafiła dzięki temu do Top 20 sprzedaży francuskiego sklepu iTunes. W zachwytach nad Edem rozpływali się także prowadzący programy i fani w krajach Beneluksu. A to na pewno nie koniec, bo na 14 listopada Ed Sheeran zapowiada premierę trzeciego singla z płyty “+”! Znajdzie się na nim piosenka “Lego House”. Wkrótce poznamy wideoklip do niej. I szaleństwo będzie trwać dalej…

Tango -  jeden z najtrudniejszych tańców towarzyskich, kwintesencja muzycznej kultury Ameryki Południowej, niematerialna część światowego dziedzictwa kulturowego. Twórcy tanga opisywali je  jako “taniec skłóconych kochanków” czy “smutna myśl, którą się tańczy” i rzeczywiście liryka tang wyraża zazwyczaj smutek lub zawód miłosny. CD1 prezentuje klasyczne tanga argentyńskie  w instrumentalnych wykonaniach (głównie Astora Piazzolli).CD2 zawiera pełne namiętności piosenki w rytmie tanga np.  “Libertango” w wykonaniu Grace Jones, ”La Cumparsita” Julio Iglesiasa, „Ten Taniec” Renaty Przemyk, “Złote tango, złoty deszcz” w wykonaniu  zespołu Maanam i wiele innych.

CD 1

1. 1. Héctor Varela y su Orquesta Típica- La Cumparsita
2. 2. Astor Piazzolla Y Su Quinteto – Prepárense
3. Yo-Yo Ma – Libertango
4. Astor Piazzolla Y Su Quinteto – Verano Porteño
5. Carlos Di Sarli y su Orquesta – Bahía Blanca
6. Yo-Yo Ma – Milonga del Angel
7. Baffa-Berlingieri y su Orquesta Típica- La Guiñada
8. Yo-Yo Ma, Kathryn Stott – Fugata
9. Alfredo De Angelis – Alma De Bohemio
10. Yo-Yo Ma  – Cafe 1930
11. Sexteto Tango – Organito De La Tarde
12. Pedro Laurenz – Milonga De Mis Amores
13. Astor Piazzolla Y Su Quinteto– Tanguísimo
14. Narciso Yepes – Tango
15. Leopoldo Federico y su Orquesta Tipica- Adios Nonino
16. Astor Piazzolla y su Nuevo Octeto – Introduccion A Heroes Y Tumbas
17. Astor Piazzolla y su Nuevo Octeto – Lo Que Vendrá
18. Vanessa Mae – Tango De Los Exilados

CD 2

1. Julio Iglesias – La Cumparsita
2. The Bumelants – Tango milonga
3. Amelita Baltar- El Gordo Triste
4. Ścianka – Już nigdy
5. Julio Iglesias – El Choclo
6. Grace Jones – I’ve seen that face before (Libertango)
7. Marino Marini – Kriminal Tango
8. Renata Przemyk – Ten Taniec
9. Maria Grana – Canción Desperada
10. In-Grid – In –Tango
11. Paulina Lenda – Podziękuj
12. Sally Potter ,Yo-Yo Ma – I Am You
13. Katarzyna Groniec – Tango z pistoletem
14. Mietek Szcześniak – Siedem czerwonych róż
15. Simone Cristicchi – Il nostro Tango
16. Maanam – Złote tango, złoty deszcz
17. Harry Nilsson – I’ll Take a tango
18. Anna Oxa – Tango
19. Hansel y Raul – Como Roca

‘Le Voyage Dans La Lune’ („Podróż na Księżyc”) to legendarny czarno-biały film niemy uznanego francuskiego reżysera Georges’a Méliès.  Ten opublikowany w 1902 roku 14-minutowy obraz jest powszechnie uważany za jedno z najważniejszych dzieł w historii kina, a przy tym pierwszy film            z gatunku science fiction. Przy jego realizacji wykorzystano niezwykle nowoczesne jak na przełom XIX       i XX wieku efekty specjalne.  Fabuła produkcji nawiązuje do dwóch popularnych wówczas powieści:        „Z Ziemi na Księżyc” Juliusza Verne’a oraz „Pierwszych ludzi na księżycu” H. G. Wellsa.

W 1993 roku w Filmoteca de Catalunya odkryto ręcznie kolorowaną kopię, jedyną która przetrwała. Taśma była w opłakanym stanie, ale rozpoczęto żmudny proces odrestaurowania filmu, który zakończono w 2010 roku z wielką pomocą technologii cyfrowych. Po kolejnym roku prac w Technicolor Lab w Los Angeles można było odnowiony film zaprezentować światu. Producenci postanowili nadać temu klasykowi niemego kina odrobinę współczesnego klimatu. Zespół AIR, czyli Nicolas Godin i Jean-Benoit Duncke, otrzymał propozycję skomponowania ścieżki dźwiękowej; propozycję niezwykle zaszczytną dla francuskiego duetu, zważywszy na poczesne miejsce „Podróży na Księżyc” we francuskim kanonie filmowym.  Aby zdążyć na premierę odrestaurowanego filmu  w ramach Festiwalu Filmowego w Cannes 2011, grupa AIR wyznaczyła sobie ostry reżim pracy, zamknęła się w studio i skupiła na stworzeniu oryginalnej oprawy dźwiękowej do tego klasycznego obrazu. Film w wersji kolorowanej i z muzyką AIR miał swoją premierę 11 maja 2011 w Cannes i spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem.

Zainspirowani pracą nad owym krótkim metrażem muzycy AIR postanowili rozwinąć powstałe kompozycje w pełnometrażowy album. Oryginalne tematy ze ścieżki dźwiękowej zyskały nowe, nieszablonowe brzmienia, na płycie pojawiają się także partie wokalne Au Revoir Simone i Victorii Legrand (Beach House). Księżycowe fascynacje zespołu są obecne w jego twórczości od początku kariery – słynny album duetu z 1998 roku nosił tytuł „Moon Safari” (Księżycowe safari). Teraz, w 2012, Nicolas i JB powracają, by penetrować jeszcze dalsze zakątki swego niezwykłego muzycznego kosmosu. Nicolas wyjaśnia: „Podróż na Księżyc” to z pewnością projekt bardziej organiczny od naszych poprzednich przedsięwzięć. Pragnęliśmy, by zabrzmiał ‘prowizorycznie’ i ‘chałupniczo’, bo takie były efekty specjalne Méliès. Wszystko zagraliśmy na żywo… tak jak film Méliès, nasza ścieżka dźwiękowa powstała z inspiracji sztuką żywą.”

Trójka producentów odrestaurowanej wersji filmu udzieliła wytwórni Virgin zgodę na wydanie specjalnej limitowanej edycji albumu AIR ‘Le voyage dans la lune’. Publikacja składa się z płyty CD i DVD lub wersji cyfrowej odnowionego, kolorowanego filmu oprawionego specjalnie do niego stworzoną muzyką AIR, a do sprzedaży trafi w liczbie 70 tysięcy egzemplarzy.

Confessions of a Belladonna Eater to kolejny, doskonały album w karierze Kid Loco. Znany francuski muzyk prezentuje 13 chillout’owych utworów, które zaskoczą niejednego słuchacza. Muzyka Kid Loco to coś więcej niż chillout, więcej niż melodia i tekst – w jego utworach niezwykle ważne są emocje. Muzyk za pomocą dźwięków w niepowtarzalny sposób buduje napięcie, oddaje wrażenia i ulotność chwili.

W otwierającym album utworze The Morning After Kid Loco udowadnia, że w odpowiedniej oprawie nawet chillout’owe brzmienia mogą stworzyć atmosferę jak z horroru.

Kid Loco to pseudonim Jean-Yves Prieur dja, remixera i producenta. Prieur gra od 13 roku życia, w latach 80-tych należał do wielu francuskich grup punkowych, potem grał reggae i hip-hop. W międzyczasie zajął się też produkcją muzyki i stworzył własne studio nagrań. Wówczas, w roku 1996, pod pseudonimem Kid Loco, nagrał mini album “Blues Project” EP. Pierwsza długogrająca płyta – “A Grand Love Story” powstała rok później. Doświadczenia Jean-Yves nie brakuje, talentu też nie, o czym wiedzą tysiące fanów na całym świecie, którzy od wielu lat nieprzerwanie śledzą jego twórcze działania.

„Confessions of a Belladonna Eater” to już 8 album w karierze Prieur wydany pod pseudonimem Kid Loco i na pewno jest to kolejna płyta w jego dorobku, która zapisze się na stałe w historii muzyki.

Lista utworów:

1. Ballad for A Bella Donna (Part 1)

2. The Attention Span Of A Butterfly
3. Too Close To Death
4. Stupidity & The Foxy Lady
5. I’m A Hero
6. The Land Of Broken Hearts
7. Ballad For A Bella Donna (Part 2)
8. The Morning After
9. My Daddy Waza
10. Friends Of Mine
11. The Night I Had A Smoke With C.B.
12. The Passenger
13. Whatever Works

Jeden z najbardziej charakterystycznych aktorów polskiej sceny. Miał zostać koszykarzem, lecz aktorskie korzenie okazały się silniejsze – jego dziadkowie poznali się uczestnicząc w amatorskim przedstawieniu (babcia grała, a dziadek był suflerem), jego wujem jest znakomity Jan Kobuszewski, a ciotką Hanna Zemrzuska. Niepospolite poczucie humoru i dar rozśmieszania innych sprawiły, że grał w wielu wspaniałych polskich komediach, superprodukcjach, na deskach teatru Narodowego, Ateneum, Kwadrat, Roma.

To pierwsza płyta na rynku, która w sposób przekrojowy zaprezentuje działalność wokalną Wiktora Zborowskiego. Wyśpiewane przez lata kompozycje trudno zliczyć. Kompilacja jest jedynie tytułową „kroplą w morzu” jego bogatego dorobku muzycznego. Teksty Młynarskiego, Wysockiego, Kofty, Hemara, a także dowcip Kabaretu Starszych Panów w połączeniu z mistrzowską interpretacją Wiktora Zborowskiego stanowią prawdziwą muzyczną ucztę dla miłośników piosenki aktorskiej i kabaretowej.

Na płycie:
1. Brecht 1950, Ostatnie słowa
2. Rimbaud, Aniele Stróżu mój
3. Bodajbo
4. Alkoholicy z mojej dzielnicy
5. Ulicą Niecałą
6. Przystanek koło ZOO
7. Pan Twardowski
8. Jak artyści szli do nieba (z Marianem Opanią)
9. Łaźnia
10. Gotowany pies
11. Zasypiamy na słowach (z Kamilą Kraus)
12. Ballada o strażaku
13. Bo we mnie jest sex (z Ewą Bem)