Na nową damę polskiej piosenki niejako namaszcza Dorotę Ewa Bem, w duecie z którą wykonuje tytułowy utwór. Duet jaki tworzy z Wojciechem Waglewskim, pokazuje z kolei, że piosenkowe pojedynki damsko-męskie mogą być dziś równie ekscytujące, jak w czasach, kiedy Jane Birkin śpiewała z Serge’em Gainsburgiem, a Frank z Nancy Sinatrą. Retro inspiracje doprawione zostały spontanicznymi, radosnymi improwizacjami zarejestrowanymi w domowym studiu i ażurowymi ozdobnikami gitarowymi Marka Napiórkowskiego w stylu Jose Gonzalesa.

Powstała płyta z jednej strony przypominająca epokę, kiedy polskie wokalistki na scenie w Opolu urzekały i łamały serca, z drugiej zaś czerpiąca garściami z najświeższych tradycji songwriterskich. Taka jest też sama Dorota – jednocześnie nostalgiczna, staroświecka i wiecznie poszukująca, wyczulona na wciąż nowe dźwięki i eksperymenty.

„Ale” to album słodko-gorzki, smutno-wesoły. Niejednoznaczny, igrający z muzyką i słowami. Na jego ambiwalencję naprowadza już tytuł płyty.. Piosenki brzmią ciepło, lekko, nawet jeśli ich temat to waga ciężka. Dorota Miśkiewicz rzuca wyzwanie bluesowej, zgryźliwej naturze Polaków i o rzeczach bolesnych śpiewa z wdziękiem i bezpretensjonalnie. Zamiast przygnębiać – dodaje ducha i pogody ducha. Trawestując słowa jednego z najlepszych songwriterów w dziejach, Stevena Patricka Morrisseya, – „Ale” Doroty Miśkiewicz to piosenki, które mówią coś o twoim życiu.

Dorota Miśkiewicz muzykę na wdrukowaną w geny. Jej ojciec, Henryk Miśkiewicz to znany saksofonista jazzowy, jej brat Michał jest perkusistą u Tomasza Stańki. Dorota rozpoczęła swoją muzyczną drogę jako uczennica w klasie skrzypiec, ale bardzo szybko zrozumiała, że jedyny instrument, jakiego potrzebuje, to jej własne struny głosowe. Ilość projektów, kolaboracji, sesji, koncertów, w jakie angażowała się przez lata swojej obecności na scenie jest niezliczona. Równie nieprzebrana jest ilość gatunków muzycznych, przez które podróżowała. Zakotwiczona w jazzie, wypływała jednak na szerokie wody eksperymentów – zarówno na te bardziej egzotyczne, jak i bliższe polskim brzegom. Współpracowała z Cesarią Evorą, Anną Maria Jopek, Nigelem Kennedym, Janem Ptaszynem Wróblewskim, legendą polskiego jazzu Włodzimierzem Nahornym. Choć może to dziwić – znalazła też czas, żeby regularnie nagrywać solowe albumy – „Dorota Miśkiewicz goes to Heaven – Zatrzymaj się” w 2002 roku, „Pod rzęsami” w 2005 i „Caminho” w 2008. Tegoroczne „Ale” to jej czwarte solowe wydawnictwo, zaplanowane na 8 maja.

„ALE”

 Tracklista:

1. Jakbyś był prawdziwy (muz. M.Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł. D.Miśkiewicz)

2. Ten sen (muz. M.Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł. M.Rusinek, D.Miśkiewicz)

3. Samba z kalendarza (muz. M.Napiórkowski, D. Miśkiewicz; sł W.Młynarski)

4. Zawieszona (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł. M.Rusinek)

5. Tuńczyk (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł D.Miśkiewicz)

6. W komórce – duet z Wojciechem Waglewskim (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł W.Waglewski)

7. Lins – Ivanowi Linsowi dedykujemy (muz. M.Napiórkowski, D.Miśkiewicz)

8. Każdego dnia, gdy wstaję (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł D.Miśkiewicz)

9. Ale (może robisz błąd?) – duet z Ewą Bem (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł G.Turnau)

10. A co sny? (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł B.Loebl)

11. Jasności nie mam (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł D.Miśkiewicz)

12. Świerk (muz. M. Napiórkowski, D.Miśkiewicz; sł D.Miśkiewicz)

Na szczęście chyba nie przyswoiła jeszcze popularnych nad Wisłą zwrotów “nie wolno”, “nie wypada” oraz “tak się nie robi”, bo jej drugi album – “Follow You” – to manifest niezależności i wolności. A przy tym zbiór piosenek, od których już po pierwszym przesłuchaniu nie sposób się uwolnić.

Mika jest córką Urszuli Dudziak i Michała Urbaniaka, więc muzyką oddychała od narodzin. Najpierw, siłą rzeczy, był to jazz, a później przyszedł czas na własne wybory – soul i r’n'b, ambitny pop, hip-hop… Długo przygotowywała się do debiutu, chętnie podejmując współpracę z tak różnymi artystami, jak Andrzej Smolik, O.S.T.R., Kayah, Tatiana Okupnik, czy Grzegorz Markowski. Podpatrywała. Uczyła się. Dokonywała wyborów. I wydana w 2009 roku płyta “Closer” potwierdziła, że wokalistka wybierała dobrze – ten ambitny, po światowemu skrojony pop ze szczyptą r’n'b, zachwycił fanów i przyniósł jej Fryderyka w kategorii Album Roku Pop. Wszyscy spodziewali się więc, że Mika pójdzie za ciosem. A tu niespodzianka…

Najpierw nastąpiła zmiana personelu. Troy’a Millera na stanowisku producenta zastąpił Victor Davies, znany w Polsce m.in. ze współpracy z Marylą Rodowicz i Smolikiem. Ten oczywiście skrzyknął swoich ludzi (dla przykładu: smyki aranżował Simon Hale, znany z podobnych usług dla m.in. Kylie Minogue i Jamiroquai, a zagrała formacja Millenia Strings, które współpracowała chyba z wszystkimi wielkimi, od Paula McCartney’a po Luciano Pavarottiego) i wybrał miejsca w których materiał powstawał (m.in. studio lidera formacji Incognito).

Przede wszystkim jednak Victor odkrył Mikę na nowo, w pełni wykorzystując jej otwartość i wokalną wszechstronność. Od kryształowej czystości popowych ballad lat 50., przez frywolność muzyki country, po soul, a nawet rockowe uderzenie – na “Follow You” znaleźć można cały wachlarz brzmień i gatunków, ale talent i interpretacyjna moc Miki sprawiają, że ta szaleńcza podróż przez muzykę nie tylko brzmi spójnie, ale też wciąga, bawi i fascynuje.

“Kto powiedział, że na płycie trzeba się ograniczać do jednego stylu?” – śmieje się artystka. – “Nie mogę zastanawiać się nad tym, czy spełniam czyjeś oczekiwania, bo na dłuższą metę najbardziej opłacalne jest inwestowanie w swój artystyczny rozwój, podejmowanie ryzyka, zaskakiwanie słuchacza. Mam taką naturę, że jeśli ktoś czegoś ode mnie oczekuje, ja natychmiast robię coś dokładnie odwrotnego. Nie chcę się dać zaszufladkować.”

Rzeczywiście, szufladek tym razem nie będzie. Za to półka w sklepie muzycznym, z napisem “bestseller” na pewno, bo dawno w Polsce nie powstał album tak przebojowy i witalny, jak “Follow You”. Zresztą, nie tylko w Polsce – jeśli Mika będzie występować niedługo w waszej okolicy, spieszcie się, by ją zobaczyć. Bo po takiej płycie na pewno upomni się o nią wielki świat, do którego od zawsze należy. Już niebawem usłyszycie pierwszy singel z nowej płyty Miki!

Koncert brytyjskiej formacji stał się wydarzeniem niezwykłym nie tylko dlatego, że odbył się w Polsce po raz pierwszy. Jego magia polegała na połączeniu śpiewanych przez Sade Adu hitów z przepiękną oprawą graficzną i specjalnymi wizualizacjami – innymi dla każdego utworu (czerwone kotary, wyświetlane na gigantycznych ekranach wizualizacje i specjalnie nakręcone na tę okazję klipy, podnośniki, ruchoma scena itd.). Wszyscy, którzy na wyprzedany koncert nie mieli okazji się dostać – mają okazję przeżyć te magiczne 2 godziny w zaciszu domowym za sprawą Blu-Raya i DVD Sade “Bring Me Home – Live 2011″. Trafiły tu 22 utwory koncertowe (od najstarszych – ‘Smooth Operator’, ‘Your Love Is King’ – po najnowsze, w tym ‘Soldier of Love’ i ubiegłoroczny hit ‘Love is Found’) – sfilmowane przez Sophie Muller, światowej sławy artystkę odpowiedzialną za wizualną stronę zarówno koncertu, jak i większości teledysków Sade. Warto dodać, że reżyserka za swoje dzieło otrzymała 2 nominacje do przyznawanych przez branżę koncertową nagród Pollstar Awards – w kategorii „Najbardziej Kreatywna Produkcja Sceniczna” i „Najlepsza Trasa Koncertowa 2011”.

Wśród dodatków do Blu-Raya i DVD znajdziemy także 20-minutowym film z przygotowań do koncertu (polskie napisy!) autorstwa Sophie oraz krótkie materiały filmowe nakręcone przez muzyka Sade – Stuarta Matthewmana i członków ekipy technicznej. Do koncertu na DVD dołączono również krążek CD audio z 13 wersjami koncertowymi wybranych utworów (CD+DVD ukaże się zarówno w opakowaniu CD, jak i DVD).

tracklista DVD / Blu-Ray:

1. Soldier Of Love

2. Your Love Is King

3. Skin

4. Kiss Of Life

5. Love Is Found

6. In Another Time

7. Smooth Operator

8. Jezebel

9. Bring Me Home

10. Is It A Crime

11. Love Is Stronger Than Pride

12. All About Our Love

13. Paradise

14. Nothing Can Come Between Us

15. Morning Bird

16. King Of Sorrow

17. The Sweetest Taboo

18. The Moon And The Sky

19. Pearls

20. No Ordinary Love

21. By Your Side

22. Cherish the Day

tracklista CD (CD dostępne tylko w opcji z DVD!):

1. Soldier of Love

2. Skin

3. Kiss of Life

4. Love is Found

5. In Another Time

6. Jezebel

7. All About Our Love

8. Paradise/Nothing Can Come Between Us

9. Morning Bird

10. The Moon and the Sky

11. No Ordinary Love

12. By Your Side

13. Cherish the Day

Nie brakuje także elementów funky, bluesa, soul , wszystkie zaś łączy – co w produkcjach Leszka Cichońskiego jest standardem – dbałość o aranżacyjne szczegóły, perfekcja wykonania i świetne gitarowe solówki. Kompozytorem wszystkich 11 utworów jest Leszek Cichoński, natomiast ciekawostką jest fakt, że w kilku utworach zadebiutował także jako autor tekstów i wokalista.

Autor powiedział nam: „ zasadzie to “concept album” , główną inspiracją była dla mnie wielka przemiana w świadomości jaka ma miejsce aktualnie na Świecie, a przesłaniem – Prawo Przyciągania czyli : to co mamy w głowie przekłada się na naszą rzeczywistość, dlatego warto realizować marzenia i szukać swojej prawdy w życiu.

Wśród gości zaproszonych do współpracy nad płytą znalazły się także znane polskie głosy: Jorgos Skolias, Mateusz Krautwurst, Kasia Mirowska oraz debiutujący na niej Łukasz Łyczkowski. Wieńczący płytę jedyny instrumentalny utwór Allman Brotherhood organami Hammonda ubarwił Wojciech Karolak.

Nowe piosenki Charlie Winston zaprezentował ostatnio podczas koncertu w Studio Polskiego Radia im. Agnieszki Osieckiej. Retransmisję tego występu będzie można usłyszeć na antenie Trójki już 3 marca o godzinie 20.05.

Charlie Winston żyje, oddycha muzyką, rozmawia przez muzykę. Ten utalentowany kompozytor, wokalista i gitarzysta ma to „coś”, co charakteryzuje twórców wyjątkowych, którzy jak mało kto umieją dotrzeć do serc i dusz odbiorców. Dodatkową pomocą jest na pewno wizerunek Charliego, takie uroczego, nieco niechlujnego, lecz niezwykle sympatycznego wagabundy, który z miejsca zjednuje sobie fanów.

Na krążku „Running Still” Winston nie odkrywa siebie na nowo. Nie musi, bo doskonale wie, co jest jego orężem. Anglik ma zawsze jeden cel – tak wyrazić emocje przez piosenki, aby poruszyły one słuchacza. Trzecia płyta zawiera ich mnóstwo, a geneza niektórych jest co najmniej ciekawa. Przykładowo „The Great Conversation” to rozmowa za pośrednictwem listów z największym muzycznym bohaterem Charliego, Ludwikiem Van Beethovenem. Winston wyjaśnia mistrzowi, co uczynił z jego „Sonatą Księżycową”… Motto, a w zasadzie pytanie, jakie postawił sobie Anglik przed nagraniami brzmiało: „Co mam zrobić, aby być wyjątkowym?”. Odpowiedzi Charlie udzielił sobie sam. Doszedł do jakże słusznego wniosku, że chce nagrać takie piosenki, które poruszą słuchacza, sprawią, że będzie się czuł niepewnie. Tutaj wzorzec postępowania nakreślił artyście… Steve Jobs. „Podobnie jak on chciałem, aby ludzie chcieli chcieć tego, co ja im przedstawię, a nie chcieli tego, co sami chcą” – tłumaczy.

Oczywiście Charlie jak zwykle inspiracje czerpał też z dorobku Leonarda Cohena, który obok Beethovena jest kolejnym z jego muzycznych bohaterów. On do dziś porusza serca milionów, sprawia, że obcując z piosenkami, przeżywają coś wyjątkowego. Słuchając wspomnianej „The Great Conversation”, a także „Hello Alone”, „Speak To Me,” „Happiness”, „She Went Quietly”, czy kłaniającego się Prince’owi „Until You’re Satisfied” nie ma wątpliwości, że Charliemu Winstonowi doskonale udało się to, co zamierzał i słuchaczy poruszy do głębi. A pomógł mu w tym między innymi producent Tony Berg (Aimee Mann, Bruce Hornsby) oraz muzycy zespołu The Oxymorons (Medi, Daniel Marsala, Benjamin „Ben Henry” Edwards). Anglik poza śpiewaniem i komponowaniem zagrał oczywiście na gitarze i fortepianie. Nawet nie próbujcie uciekać przed tą płytą!

Album zatytułowany ‘Shape Shifter’ to zbiór instrumentalnych kompozycji, które Carlos skomponował na przełomie ostatnich lat na potrzeby swoich wcześniejszych płyt długogrających. Ostatecznie jednak postanowił skrupulatnie je archiwować i wydać w odpowiednim dla nich momencie. Efektem ‘pisania do szuflady’ stało się 12 instrumentalnych kompozycji oraz jedna, śpiewana przez głównych wokalistów z zespołu Santany – Andy Vargasa i Tony’ego Lindsay’a piosenka. Całość charakteryzują piękne gitarowe melodie, będące znakiem rozpoznawczym gitarzysty, dodatkowo okraszone dźwiękami zaufanych muzyków z zespołu Santany, którzy w każdą nutę włożyli swoje serca.

Ostatni w dyskografii album Santany – ‘Guitar Heaven…’ pokrył się w Polsce platyną i przez 3 tygodnie z rzędu zajmował #1 oficjalnej listy sprzedaży płyt OLIS.

Carlos Santana ma na swoim koncie, 10 statuetek Grammy, ponad 90 milionów sprzedanych płyt i astronomiczną sumę 100.000.000 fanów, którzy widzieli go na żywo podczas światowych tras koncertowych.

‘Shape Shifter’, to 36 album w bogatej dyskografii Santany.

Tym razem do produkcji zatrudniono Jona Briona, który współpracował zarówno z jazzmenami (m.in. Brad Mehldau), indierockowcami (Of Montreal), hiphopowcami (Kanye West) i gwiazdami popu (Katy Perry). Na wersję podstawową nagrano 10 piosenek, a podczas sesji zarejestrowano też parę bonusów, wśród których znalazł się numer Radiohead “Packt Like Sardines In A Crush’d Tin Box”.

Drugi krążek Punch Brothers w odróżnieniu od poprzednika, za który odpowiadał głównie Chris Thile, jest bardziej dziełem zespołowym. Na płycie zadebiutował nowy członek grupy, kontrabasista Paul Kowert. Tym razem piosenki są krótsze i bardziej melodyjne. A ten dziwny tytuł? To nazwa alkoholowego trunku, którym Ameryce w XIX wieku, leczono cierpiących z powodu rozmaitych kaprysów pogodowych albo podawano mężczyznom pracującym w trudnych warunkach.

Punch Brothers, którzy mogą pochwalić się dwiema nominacjami do Grammy, występowaniem i Davida Lettermana oraz supportowaniem samego Paula Simona, w 2012 roku zawitają z koncertami do Europy. Warto się uważnie rozglądać, bo na żywo są niesamowici.

Tracklist:

1. You Are
2. Don’t Need No
3. Alex
4. Rye Whiskey
5. Me and Us
6. Missy
7. The Woman and The Bell
8. Next To The Trash
9. Welcome Home
10. This Is The Song (Good Luck)

Sami o niej mówią: „Muzyka na Do Not Cover! to wejście w inny etap twórczości zespołu pod względem kompozycji i stylu. Jest to fuzja dźwięków bardzo rożnych gatunków, lecz na pierwszym miejscu należy wyróżnić jazz jako główny nurt, który Me Myself And I na swój wokalny sposób eksploruje. Będą momenty na płycie, w których głosy są bardzo przetworzone jak i takie, w których pozostają ortodoksyjnie czyste, wręcz zaśpiewane w klasyczny sposób.”

Jedno jest pewne płyta kipi energią, jest mocno zróżnicowana emocjonalnie, rytmiczna i pełna zaskakujących harmonii. Do Not Cover! to także manifest nawołujący do stawiania na własną twórczość, na własne kompozycje, na wiarę w siebie.

Od kwietnia 2012 roku zespół rozpoczyna ogólnopolskie tournée. Zespół będzie prezentował swój najnowszy program w 3 osobowym składzie muzyków:
Magdalena Pasierska – vocal
Michał Majeran – vocal, beatbox, sampling
Karol Gizewski vel Gizmo – beatbox

Występom live towarzyszyć będą specjalne wizualizacje i światło, które wraz z muzyką będą tworzyć jeden nierozerwalny przekaz.

Tracklista:

1. Elytom Encon (Majeran)
2. Murd (Majeran/Pasierska)
3. Canto (Majeran)
4. Pooow! (Majeran/Pasierska)
5. Bloo (Majeran)
6. Ini (Majeran)
7. MP5 (Majeran/Pasierska)
8. Outro (Pasierska)

Brad po raz kolejny pracował z członkami swojego aktualnego tria, czyli Larrym Grenadierem na basie i Jeffem Ballardem na perkusji. Sam odpowiada za brzmienie albumu. Tym razem Mehldau, który od samego początku kariery uwielbia interpretować na jazzowo cudze kompozycje, postanowił nagrać wyłącznie autorskie utwory. Jest ich 11. Amerykanin razem ze swoimi wypróbowanymi współpracownikami, jak zwykle czaruje słuchaczy lekkością i perfekcją wykonania, nie przesłaniającą jednak pasji i energii. O tych cechach charakterystycznych muzyki Brada Mehladua mieli okazję przekonać się polscy fani, bowiem artysta pojawił się w naszym kraju dwukrotnie pod koniec lutego 2012.

Tracklista:

1. M.B.
2. Ode
3. 26
4. Dream Sketch
5. Bee Blues
6. Twiggy
7. Kurt Vibe
8. Stan The Man
9. Wyatt’s Eulogy For George Hanson
10. Aquaman
11. Days Of Dilbert Delaney