Pi-Electro Step to nowy projekt Wojtka Pilichowskiego, w którym nawiązuje do aktualnych trendów związanych ze współczesną muzyką elektro i dub step. We współpracy z Tomaszem Świerkiem, stworzył nowoczesne aranżacje zarówno swoich utworów jak i standardów prezentujące nowe spojrzenie na swoją dotychczasową twórczość. Muzycznie projekt nawiązuje do klimatów klubowych, w zderzeniu z którymi indywidualność artystyczna Wojtka nabiera nowego wyrazu i kształtu.
Premiera projektu miała miejsce w Mannheim – podczas największego festiwalu basowego – „Feel the Bass” – gdzie Wojtek został zaproszony jako główna gwiazda.

Wojtek Pilichowski pracuje jako muzyk od 1992 roku. Pierwszą solową płytę nagrał w 1994. Do tej pory wydał ich osiem (nakład wszystkich przekroczył 100.000 egzemplarzy) oraz cztery szkoły gry na gitarze basowej. Jako muzyk sesyjny nagrał ponad 120 albumów z czego większość z największymi gwiazdami sceny polskiej – w sumie kilka milionów nośników i kilka tysięcy koncertów.
Wojtek jest także uznanym wykładowcom gitary basowej prowadzącym najbardziej prestiżowe warsztaty w Polsce.
Pilichowski był trzykrotnie nominowany do nagrody Polskiej Akademii Fonograficznej. Przez czytelników magazynu „Gitara i Bas” siedmiokrotnie wybrany najlepszym polskim basistą, czterokrotny laureat nagrody Play Box – przyznawanej przez Polskie Rozgłośnie Radiowe.

W 2002 Wojtek oparł swoje brzmienie na wzmacniaczach Ashdown.  Od 2005 roku gości na festiwalach: Euro Bass Day (Italy), European Bass Day (Germany), UK Bass Day, Bass Player Live (USA). Na pokazy i koncerty zapraszany jest od Ałmaty do Los Angeles.

W marcu 2010 roku ukazała się nowa, studyjna płyta Wojtka pod tytułem :”Fair of Noise”. Jest to jego dziewiąty, solowy album. Ukazaniu się płyty towarzyszyła trasa koncertowa obejmująca ok. 50 koncertów w całym kraju.
W marcu 2011 roku odbyła się premiera ostatniej koncertowej płyty Wojtka – jest to rejestracja koncertu, który odbył się w studio im. Agnieszki Osieckiej Programu Trzeciego Polskiego Radia. Płyta objęta została patronatem PR3 PR. Wydawcą jest Polskie Radio i Warmer Music.

Również w 2011 zespół Pilichowski Band zaproszony został przez Hard Rock Cafe do udziału w koncercie z okazji 40-lecia HRC, a gitara Wojtka została umieszczona w Hard Rock Cafe Hall of Fame w Krakowie.
Aktualne składy w których pracuje Wojtek Pilichowski: Pilichowski Band, PiR2, Pi ELECTRO STEP, Jan Bo, Music Master: Chopin,Cichoński – Pilichowski Quartet.

Tomasz Świerk – kompozytor, aranżer i pianista. Absolwent AM w Bydgoszczy w klasie kompozycji Zbigniewa Bargielskiego oraz student klasy fortepianu jazzowego Adama Żółkosia. Także klawiszowiec i producent muzyczny projektu kunst der funk, założonego z Piotrem Lewańczykiem i Błażejem Gawlińskim.

Błażej Gawliński – perkusista, absolwent Akademii Muzycznej w Bydgoszczy (spec. prowadzenie zespołów jazzowych i muz. rozrywkowej) w klasie perkusji dra Piotra Biskupskiego. Współpracował z artystami i zespołami takimi jak m.in.: Piotr Baron, Janusz Szrom, Jolanta Szczepaniak, Wojtek Pilichowski, Bruk Braders, SOFA, Roan, grupa D-Tonacja, Rafał „Zwierzak” Zieliński, Artur Chamski, Sławek Uniatowski, Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Sewruka w Elblągu, Teatr Polski im. Hieronima Konieczki w Bydgoszczy.

Patrycja Zarychta – wokalistka, obecnie studentka 2go roku wokalistyki na wydziale Jazzu w Katowicach; urodzona 16. kwietnia 1991 roku w Skarżysku Kamiennej, gdzie uczęszczała przez krótki czas do Szkoły Muzycznej ucząc się tam gry na fortepianie, jednak jej największą pasją od zawsze było śpiewanie.Zakochana w muzyce jest od najmłodszych lat. Nie wyobraża sobie życia bez niej. Uwielbia opowiadać dźwiękami i wyrażać się nimi, gdy czasem zabraknie jej słów, by coś opisać. Kiedy śpiewa, wtedy czuje, że żyje, cały świat zaczyna nabierać barw i wszystko staje się prostsze. Stojąc na scenie chociaż na chwile może zapomnieć o tym, co złe i dla takich chwil warto żyć.

Lamb to legendarny i kultowy brytyjski duet, wyrosły na stylistyce bristol sound i trip hopu. Obok Massive Attack, Portishead i Hooverphonic – Lamb udowadnia, iż muzyka elektroniczna może mieć romantyczną twarz. Charyzmatyczna wokalistka i autorka tekstów – Lou Rhodes oraz producent i multinstrumentalista Andy Barlow, stworzyli niepowtarzalny styl łączący liryczną wokalistykę z ambientowymi, trip-hopowo jazzowymi pulsacjami. Mają swym koncie 5 albumów i 3 kompilacje, na których pojawiły się kultowe już dziś utwory jak: „Gabriel”, „Górecki”, „Heaven”, „Angelica”, „Lullaby” , „Cottonwool” czy „God Bless”. W 2004 roku  duet oficjalnie zawiesił swoją działalność, zaś jego twórcy skoncentrowali się na własnych, solowych projektach.

Na początku 2009 roku świat obiegła sensacyjna wiadomość o wznowieniu działalności koncertowej duetu. W ramach trasy w 2009 zespół po raz pierwszy odwiedził Polskę i zagrał pamiętny koncert w warszawskim Palladium. Ogromny sukces trasy koncertowej zachęcił duet do powrotu do studia i pracy nad swoim piątym studyjnym albumem. W tym roku ukazał się nowy krążek pt. „5”. Po wyprzedanym koncercie na festiwalu Tauron Nowa Muzyka i rewelacyjnym koncercie na FreeFormFestival zespół ponownie zaprezentuje materiał z nowej płyty.

Niezapomniane dzieło Doorsów, z takimi evergreenami, jak utwór tytułowy, “Love Her Madly” i “Riders On The Storm”, było, niestety, zwieńczeniem kariery tego wyjątkowego zespołu w historii muzyki. Z okazji jubileuszu wrócono do oryginalnych taśm z nagraniami, a także przekopano archiwa z ówczesnej sesji. Dzięki temu fani poza doskonale znanymi piosenkami ze zremasterowanym dźwiękiem, dostają dzieło wzbogacone o inne wersje znanych kompozycji, ale co najważniejsze po raz pierwszy mogą zapoznać się z zupełnie nową piosenką, “She Smells So Nice”. Powstała ona w czasie jam session w studiu. Po jego zakończeniu muzycy Doorsów płynnie przeszli do bluesowego standardu “Rock Me”, także zawartego na specjalnej reedycji. Między utworami słychać mówiącego Jima Morrisona, co nadaje odnalezionym nagraniom wyjątkowego charakteru. Podziękowania za wcześniej niepublikowane nagrania fani powinni kierować do producenta i inżyniera dźwięku Bruce’a Botnicka, który uczestniczył w oryginalnej sesji nagraniowej, a niedawno odnalazł kompozycje, przeczesując wszystko to, co 40 lat temu zespół nagrał w studiu.

Warto również podkreślić, iż alternatywne wersje piosenek The Doors, które wypełniają drugi krążek CD, nigdy wcześniej nie były publikowane. Dzięki nim słuchacz jakby cofał się w czasie i uczestniczył w procesie nagraniowym razem z muzykami. W przerwach słychać bowiem ich rozmowy w studiu w West Hollywood. Jedna z nich jest szczególna – ta, w której Jim sugeruje kolegom wykorzystanie efektu burzy, rozpoczynającego niezapomniany numer “Riders On The Storm”.

Wytwórnia Rhino zebrała również niepublikowane wcześniej alternatywne wersje piosenek w formie podwójnego LP. Z kolei na DVD/Blu-ray “Mr. Mojo Risin’: The Story Of L.A. Woman” zawarto niedawno przeprowadzone wywiady z muzykami The Doors, a także z Bruce’em Botnickiem oraz założycielem wytwórni Elektra Jacem Holzmanem i menedżerem Billem Siddonsem. Nie zabrakło również archiwalnych nagrań z zespołem występującym na scenie oraz nagrywającym w studiu. Dzięki temu mamy możliwość doświadczyć tego, w jak wspaniałej formie byli wtedy The Doors, pomimo tego, że znajdowali się w schyłkowej fazie swej kariery.

Okolicznościową notkę do rocznicowych wydawnictw zespołu popełnił David Fricke z magazynu “Rolling Stone”. “To album, przy którym aż się chce tańczyć na ulicy” – pisano o “L.A. Woman” 40 lat temu. Pomimo upływu czasu nic się w tej kwestii nie zmieniło. Piosenki The Doors mają wciąż tę porażającą moc, którą uwiedli słuchaczy cztery dekady temu.

O Christinie zrobiło się głośno, gdy jej piosenka “Jar Of Hearts” pojawiła się w jednym z odcinków wspomnianego tanecznego show, w czerwcu 2010 roku. Perri wykonała ją na żywo na zaproszenie producentów. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie fakt, że przyjaciółka Perri znała choreografa pracującego przy programie i zapoznała go wcześniej z kawałkiem. Dzięki prezentacji piosenki w “So You Think You Can Dance” jest sprzedaż w formie plików cyfrowych wzrosła do tego stopnia (100 tys. sztuk w ciągu miesiąca, w sumie ponad milion), że Christina pojawiła się w notowaniu “Billboardu”. Parę miesięcy później na swoich łamach magazyn “Rolling Stone” zaliczył ją do najciekawszych debiutantów. Droga do wielkiej kariery stanęła przed Perri otworem. Atlantic Records zaproponowała jej kontrakt płytowy. Nad płytą “Lovestrong” Christina pracowała z renomowanym producentem Joe Chiccarelim (m.in. White Stripes, Tori Amos). Za miksy odpowiadał również spec wysokiej klasy, Michael Brauer (Coldplay, Regina Spektor). W 12 piosenkach Perri zawarła doświadczenia z ostatnich lat, które były kluczowe w jej życiu. “Miłość i siła – to są dwa główne tematy na płycie. Nie mogła ona mieć innego tytułu. Pisanie o miłości, to naturalna część mnie. Starałam się też poruszyć inne kwestie i wyszło to tak, jak słychać” – opowiada Christina. “Zależy mi na jednej prostej sprawie – aby moje piosenki sprawiały, że ludzie będą się czuli mniej przygnębieni i samotni” – dodaje. W trakcie sesji nagraniowej musiała przywołać wiele wspomnień, w tym również tych niezbyt miłych. Było to dla Christiny niełatwe doświadczenie. “To były najcięższe 33 dni mojego życia, ale warto było się tak poświęcić, bo dzięki temu płyta jest w 100 procentach moja – szczera, poruszająca, delikatna, chwytająca za serce, poetycka, dająca siłę, piękna i prosta” – zapewnia artystka. Drobniutka dziewczyna z ciałem ozdobionym licznymi tatuażami i powalającym uśmiechem, ma w skumulowaną w sobie nieprawdopodobną energię, którą uwalnia we wszystkich piosenkach z debiutu. Doświadczenia ma liczne i ciekawe. Można by na ich podstawie napisać scenariusz zajmującego filmu. Christina, córka fryzjerki, była producentką teledysków, asystentką rockowej kapeli brata (Silvertide) podczas trasy koncertowej, produkowała oliwę z oliwek we Włoszech skąd pochodzi jej ojciec, była menedżerem restauracji oraz baristą w Beverly Hills. Gry na pianinie i gitarze uczyła się już jako mała dziewczynka. Własne piosenki zamieszczała w sieci. Jedna z nich, “Tragedy”, zwróciła uwagę menedżera Billa Silvy, który podpisał z Perri kontrakt i zaczął ją reprezentować. Dzięki temu Christina miała okazję supportować Jamesa Blunta na trasie po USA. Nie ma wątpliwości, że niedługo po premierze debiutu to właśnie urodziwa Amerykanka o włoskich korzeniach będzie główną atrakcją niejednego koncertu.

Artyści wystąpią przed wrocławska publicznością 12 lutego w klubie Eter i będzie to jeden z nielicznych wiosennych koncertów zespołu, radzimy więc pospieszyć  się z kupnem biletu. Hey to jeden z najważniejszych polskich zespołów rockowych. Od 1992 roku ich twórczość – znakomite kompozycje opatrzone poruszającymi i szczerymi tekstami Katarzyny Nosowskiej, szybko zjednały sobie publiczność.

Pierwsza płyta Hey`a „Fire”, wydana w 1993 roku jest dziś jedną z najmocniejszych pozycji kanonu polskich albumów rockowych. Kolejne studyjne wydawnictwa Hey`a to” Ho!” (1994), „Heledore” (1995), a także „?” (1995), uznawana przez wielu fanów za najlepszy album w historii grupy.
Wśród wielu nagród, jakie zespół otrzymał, muzycy bardzo sobie cenią „Złotego Bączka”, którego otrzymali na Przystanku Woodstock za najlepszy koncert na festiwalu w 2004 roku – wyboru dokonali uczestnicy imprezy. Warto również wspomnieć, że Hey i Katarzyna Nosowska są najczęściej nominowanymi artystami w historii nagród „Fryderyk”, a zdobyli ich w sumie aż dwadzieścia trzy!

Poza kompozycjami autorskimi MMW przedstawia standardy jazzu oraz brawurowo interpretuje własny repertuar. Popularność i zachwyt u publiczności budowali licznymi koncertami klubowymi oraz wielomiesięcznymi trasami koncertowymi obejmującymi zarówno małe amerykańskie kluby, jak i prestiżowe (europejskie i japońskie) sale koncertowe. Od wielu sezonów trio MMW uznawane jest (np. w ankiecie czytelników i krytyków magazynu Down Beat) za jeden z najważniejszych zespołów „ nowego jazzu ”. Zdobywając ogromną popularność stali się faworytami jazzowego „ young power ” oraz zapowiedzią zmian stylistycznych i brzmieniowych, jakie niosą  ze sobą lata przełom wieków”.

Grupa powstała wiosną 1991 roku w nowojorskim Brooklynie. Początkowo trio zachwycało się akustycznymi możliwościami budowania nowego brzmienia; z czasem John Medeski rozbudował swoje instrumentarium, by wnet panować z estrady także  brzmieniem organów Hammonda oraz najnowocześniejszych elektronicznych klawiatur. Akustycznemu brzmieniu kontrabasu oraz rytmicznej perkusji nadano nową, charakterystyczną dla MMW barwę. Muzyka  jest bliższa  bezpretensjonalnemu  „ groove” oraz mocno rozbudowana ekwilibrystyką elektroniczno –komputerową, wzmacniana licznymi  samples -  smaczkami. Albumy realizowane przez MMW stają się forpocztą nowej, jazzowej dekady. Trio Medeski – Martin – Wood w połowie lat dziewięćdziesiątych jest już modnym zespołem i atrakcją najważniejszych amerykańskich festiwali. Ukoronowaniem tego okresu jest 8-tygodniowy kontrakt zespołu w bazie nowojorskiego, nowego jazzu – klubie Knitting Factory.

Muzycy trio nawiązali także doskonałą współpracę z genialnym gitarzystą Johnem Scofieldem. Raz liderem nagrań był John Scofield (album „ A Go Go” ), innym razem kwartet lansowany jako MSMW ( albumy „ Out Louder ” oraz koncertowy „ In Case the World Changes Its Mind ” ). Jako kwartet  Medeski- Scofield- Martin & Wood stali się także atrakcja licznych festiwali europejskich, choć najpełniej funkcjonują jako trio MMW. W zespole niewątpliwym liderem jest multiinstrumentalista John Medeski. Pianista trio to wirtuoz organów Hammonda i innych instrumentów klawiszowych. Gra m.in. na fortepianie, organach Hammonda , melodyce, melotronie, klawinecie, ARP String Ensemble, fortepianie elektrycznym Wurlitzera, syntetyzerze Moog Voyager, organach Wurlitzera  i syntetyzerze Yamacha. Choć kojarzony jest głownie jako weteran nowojorskiej sceny awangardowej ( pracuje  z Johnem Zornem, Marc’em Ribotem, Johnem Lurie, Stevem Bernsteinem),to  koncertuje w folk-bluesowym zespole The Wood Brothers ( MMW + brat Chrisa, Oliver Wood).

Amerykańskie media określiły trio Medeski – Martin – Wood najważniejszych zespołem nowoczesnego jazzu ostatnich dekad. Nie bez powodu najczęstszym odniesieniem było porównywanie do  legendarnej formacji fusion-jazzu, grupy Weather Report. Niemniej dzisiaj MMW to najwspanialsza kwintesencja szeroko pojmowanego acid – jazzu ,fusion  i jazzowej awangardy  złączonych  impulsywnym  funky oraz energetycznym hip-hopem.

Występy promować będą nowy, znakomity dwupłytowy album “Hurry Up, We’re Dreaming”! Wkrótce więcej informacji na temat cen oraz miejsc sprzedaży biletów na oba wydarzenia.

Na najnowszym krążku znajdują się aż 22 utwory. Jak twierdzi lider M83 Anthony Gonzalez, “Hurry Up, We’re Dreaming” jest owocem jego fascynacji tak monumentalnymi i klasycznymi dziełami jak: “White Album” The Beatles, “Ummagumma” Pink Floyd i “Mellon Collie And The Infinite Sadness” Smashing Pumpkins. Nowa płyta została wyprodukowana przez Justina Meldal-Johnsona (Beck, NIN, The Mars Volta) i zmiksowana przez Tony’ego Hoffera (Air, Kooks). Gościnnie w utworze otwierającym płytę śpiewa Zola Jesus. Album promuje nagranie “Midnight City”.

M83 zadebiutował w 2001 albumem “M83″, który jednak przeszedł bez echa na europejskim rynku muzycznym. Kolejny album zatytułowany “Dead Cities, Red Seas & Lost Ghosts” z 2003 roku okazał się wielkim sukcesem. Dzięki temu projekt został zaproszony do zmiksowania albumu grupy Bloc Party “Silent Alarm”. Muzycy miksowali również utwory takich zespołów jak Placebo, Depeche Mode czy Goldfrapp. Płytą przez wielu uważaną za najlepszą w dorobku projektu jest “Saturdays = Youth” (2008), nagrana przy współpracy z Kenem Thomasem i Ewanem Pearsonem podróż zainspirowana latami osiemdziesiątymi, wczesnymi filmami Johna Hughesa i dźwiękami spod znaku Cocteau Twins!

Latem 2009 roku ukazał się “Armistice”, drugi krążek istniejącego od 2003 roku alternatywno-rockowego zespołu z Nowego Orleanu. Przyjęcie miał znakomite, a Mutemath promował wydawnictwo na licznych koncertach (m.in. jako support 30 Seconds To Mars). Niestety, pojawiły się napięcia w składzie, skutkiem których było późniejsze odejście z grupy gitarzysty Grega Hilla. Ponieważ sesja była zabookowana i czas naglił, za partie gitarowe w studiu odpowiedzialność wziął na siebie basista formacji Roy Mitchell Cardenas. Z zadania wywiązał się znakomicie! Mutemath zrobił po sesji ciekawy eksperyment – odbył krótką trasę koncertową po małych klubach, aby przetestować nowe piosenki przed ich premierą w USA. Test wypadł pozytywnie, a singlowa piosenka “Blood Pressure”, która całość promowała, zdobyła sporą popularność i często gościła w mediach.

W USA album “Odd Soul” zadebiutował w pierwszej 30. “Billboardu”, a recenzenci nie szczędzili Mutemath pochwał. Komplementowali między innymi wyraźniejsze pójście w stronę bluesową. Zwieńczeniem dobrych wieści było dołączenie na stałe do składu grupy gitarzysty Todda Gummermana.

“To co dobre”, siódmy album solowy w dorobku Andrzeja Piasecznego, z jednej strony jest jawną i udaną kontynuacją “Spisu rzeczy ulubionych” – chociażby za sprawą niepowtarzalnych, wpadających w ucho i chwytających za serce kompozycji Krajewskiego. Ale jest też płytą ze wszech miar zaskakującą – nigdy wcześniej nie słyszeliście głosu Andrzeja w takiej oprawie. Szlachetnej i surowej zarazem, z akompaniamentem, który brzmi światowo i garażowo jednocześnie. Krótko mówiąc – takiej płyty na naszym runku jeszcze nie było.

Oto w poszukiwaniu źródeł dźwięku, brzmienia naturalnego i analogowego, Piaseczny zawędrował najpierw do Anglii, a potem do Stanów Zjednoczonych. Konkretnie – do studia Waterfront w Hudson, w stanie Nowy Jork. Tam trafił pod opiekę kompozytora i producenta Henry’ego Hirscha, znanego przede wszystkim ze współpracy z Lennym Kravitzem, ale również Mickiem Jaggerem czy Madonną. Henry nie tylko zadbał o należyte brzmienie materiału, ale też powierzył gościowi z dalekiej Polski swoje własne piosenki i bardzo interesował się tym, o czym śpiewa Andrzej.

Henry okazał się człowiekiem wyjątkowym, bardzo normalnym facetem. Zawiozłem mu w ramach upominku pakiet płyt wydanych z okazji Roku Chopinowskiego i wiesz, że codziennie, kiedy przychodziliśmy do studia, zastawaliśmy Henry’ego słuchającego Chopina? Do tego gitara na której nagrywał Kravitz, złote płyty Lenny’ego, historie o Tinie Turner czy Micku Jaggerze… To było jak film - wspomina sesję nagraniową za oceanem polski artysta.

Nikt tu jednak nikogo nie udaje, Amerykanie nadali talentowi Andrzeja Piasecznego nowego blasku, ale nie przerobili go na swoją modłę, nie próbowali zmienić w pieśniarza stamtąd. To wciąż jest The Voice Of Poland – jeden z najlepszych, jakie mamy…

premiera płyty: 23 stycznia 2012

The Cranberries sprzedali ponad 30 milionów płyt, 4 albumy znalazły się w TOP 20 listy Billboard’u. Wystąpili dla milionów fanów, w tym parokrotnie dla samego papieża Jana Pawła II, pojawili się na okładkach najpopularniejszych magazynów, takich jak Rolling Stone czy SPIN. Teraz, po dekadzie od zawieszenia działalności, grupa powraca z szóstym, studyjnym albumem, pierwszym od Wake Up And Smell The Coffee w 2001 roku. Krążek ma trafić do sprzedaży już w lutym tego roku. Dlatego artyści postanowili wyruszyć w kolejną światową trasę koncertową promującą ich nowe nagrania i po 10 latach wystąpić ponownie w Polsce – tym razem na Torwarze.

“Zawsze czułem, że pojawi się kolejny album” mówi gitarzysta Noel Hogan. “Byliśmy zgodni ze sobą, że musimy odejść od tego na chwilę. Ale teraz to wspaniale móc razem powrócić.”
Nowy etap w karierze The Cranberries rozpoczął się zaraz po zakończeniu udanej, całkowicie wyprzedanej trasy koncertowej w 2010 roku. Próby przed koncertami były jedynym momentem, w którym Dolores, gitarzysta Noel Hogan, jego brat Mike – basista i Fergal Lawler – perkusista mogli dzielić się swoimi pomysłami, poszukując i kreując nowe melodie, nawiązujące do charakterystycznych dźwięków grupy. Owocem tych spotkań stał się album Roses z jedenastoma premierowymi  utworami. Produkcją płyty zajął się stary przyjaciel i współpracownik The Cranberries – Stephen Street (odpowiedzialny m.in. za albumy The Smiths, Blur, a ostatnio Kaiser Chiefs). Brzmienia Roses nawiązują do oryginalnych, świeżych, akustycznych brzmień The Cranberries, pojawiających się w dwóch pierwszych albumach Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We? oraz No Need To Argue. W każdej części albumu Roses znaleźć można niezwykłe brzmienie głosu Dolores O’Riordan – „głównego instrumentu” The Cranberries, który przyczynił się do transformacji zespołu z grupy młodych, irlandzkich, pełnych nadziei muzyków lat 80-tych w muzyczny fenomen na skalę światową, w ciągu zaledwie kilku lat.

Zespół powstał w roku 1989 i początkowo nazywał się Cranberry Saw Us. Dolores O’Riordan dołączyła do składu dwa lata później. W 1992 zadebiutowali swoim pierwszym krążkiem Everybody Else Is Doing It, So Why Can’t We?, z którego pochodzą m.in. takie przeboje jak Linger, czy Dreams. Jednak największą sławę przyniósł im drugi album – No Need To Argue z 1994 roku, z którego pochodzi ich największy przebój Zombie. Później były jeszcze albumy To The Faithful Departed (1996), Bury The Hatchet (1998) i Wake Up And Smell The Coffee (2002).

We wrześniu 2003 r., rozważając nagranie kolejnego albumu, zespół postanowił rozejść się na jakiś czas i pójść własnymi drogami. W trakcie tej przerwy niektórzy członkowie zespołu kontynuowali karierę solową, a inni całkowicie zawiesili działalność muzyczną. W 2009 roku Mike, Noel i Dolores wzięli udział w imprezie College w Dublinie i wykonali parę utworów The Cranberries. To spotkanie wystarczyło, aby w artystach ponownie rozbudzić miłość do wspólnego grania i tworzenia nowych utworów. W następnym roku wyruszyli w kolejną trasę koncertową podczas której wykonywali największe hity nagrane w przeciągu swojej całej kariery muzycznej.

The Cranberries są pewni, że ich najnowsze dzieło usatysfakcjonuje w pełni fanów i pozwoli zdobyć rzesze nowych miłośników. Polska przekona się o tym podczas jedynego koncertu w Warszawie już w czerwcu tego roku.