Oryginalny styl i sposób obrazowania autorki, dogłębna analiza psychologiczna bohaterów i skomplikowanych stosunków międzyludzkich przyniosły tej niezwykłej powieści prestiżową Nagrodę Goncourtów!

Norah, czterdziestolatka, przyjeżdża do swojego ojca mieszkającego w Afryce. Ongiś egocentryczny tyran, dziś jest małomównym bulimikiem, który noce spędza przesiadując na podwórzu. Kiedy Norah zaczyna z wolna poznawać prawdę o jego przeszłości, historia jej rodziny nabiera zupełnie innego znaczenia…

Fanta naucza francuskiego w Dakarze, decyduje się jednak pojechać do Francji wraz ze swym partnerem Rudym. Jednak ten szybko okazuje się niezdolny do ofiarowania Fancie życia, na jakie zasługuje. Codzienność na zapadłej prowincji znacznie odbiega od marzeń…

Khady Demba jest młodą, afrykańską wdową. Bez pieniędzy próbuje dołączyć do swej dalekiej kuzynki, Fanty, która mieszka we Francji. Do Europy może się jednak przedostać tylko nielegalnie…

Każda z tych kobiet walczy o zachowanie własnej godności w obliczu upokorzeń, jakie życie wciąż im przynosi z niezrozumiałym uporem – i każda zbiera się pewnego dnia na odwagę, aby swoje losy wziąć we własne ręce.

Przejmująca metafora życia w wielkim mieście, gdzie w anonimowym wrogim tłumie ludzie są całkowicie osamotnieni i zdani wyłącznie na siebie.

 ,,Ukryte godziny” to czas, który Mathilde spędza w metrze i w pociągu podmiejskim linii D. Ta paryżanka, wdowa i matka trzech chłopców, codziennie pokonuje tę samą drogę, przemierza te same korytarze, by utrzymać posadę w południowej dzielnicy. Odkąd jej szef odsunął ją bez powodu na boczny tor, odprawiając do małego biura bez okna znajdującego się przy toaletach cierpi na bezsenność i powoli traci sens życia

„Ukryte godziny” to również czas, jaki lekarz ostrego dyżuru w Paryżu, Thibault, spędza na kolejnych zgłoszeniach przekazywanych mu przez centralę. Tkwi godzinami w korkach, wlecze się za ciężarówkami, szuka miejsc do zaparkowania, spotyka wielu ludzi, którzy prócz niego nikogo innego nie widują. Lepiej niż ktokolwiek zna drobne ludzkie dolegliwości i wielkie nieszczęścia, przytłaczające tempo życia miasta i ogrom królującej w nim samotności.

Czy ta dwójka samotnych ludzi kiedyś się spotka czy tylko się miną w anonimowym wielkomiejskim tłumie?

Poruszając temat samotności emocjonalnej szalejącej wsród miejskiego tłumu, autor stworzył pierwoszorzędny portret społeczeństwa XXI wieku.

 Jest ich trójka: Maria, młoda dziewczyna z przeszłością , która przybywa z Kalifornii do Paryża wraz z ambasadorem Stanów Zjednoczonych; Caroline, trzydziestolatka o skomplikowanym życiu uczuciowym; Marcus Marcus, zadufany w sobie telewizyjny prezenter, który traktuje swoich gości niczym mięso armatnie rzucone na pastwę sondaży i wyciąga korzyści ze swojej złośliwości. Ich drogi się krzyżują , a wówczas wychodzi na jaw ich prawdziwa natura. Obowiązkowa lekcja życia.

Ze szczyptą pikanterii, kontrastu, prawdziwych emocji i humoru, Philipe  Labro zabiera nas z równą łatwością w podróż w głąb Paryża, jak i San Francisco. Po mistrzowsku udało mu się ująć psychologię jednostki, ale też najsubtelniejsze drganie świata.

Odważna, dowcipna, krytyczna powieść, w której autorka obnaża konwencjonalne podejście do ceremonii ślubnej, 

Vincent et Berengère wstępują w związek małżeński. Oblubienica, najmłodsza córka szacownej zamożnej rodziny, niczego nie pozostawia przypadkowi: każdy szczegół jest drobiazgowo przygotowany, wyreżyserowany, wszystko ma chodzić jak w zegarku – perfekcjonistka Berengère pragnie, aby długo opowiadano o tym jako o wielkim widowiskowym wydarzeniu towarzyskim. Czytelnik uczestniczy w uroczystości – a raczej w tej współczesnej komedii ludzkiej – za pośrednictwem kilkorga gości weselnych, których oczami widzi ślub kościelny i przyjęcie weselne – i ogląda hipokryzję tzw. wyższych sfer, ważniejsze od uczuć niewolnicze przywiązanie do konwencji.

Znakomita powieść będąca jednocześnie kolejnym wiernym odbiciem naszych czasów.  Sprzedany w samej Francji w nakładzie ponad 100 tysięcy egzemplarzy bestseller, który doczekał się ekranizacji.

 Lou Bertignac, wybitnie uzdolniona nastolatka, marzy o miłości, obserwuje ludzi, kolekcjonuje słowa, przeprowadza domowe eksperymenty i tworzy nieprawdopodobne teorie.

Pewnego dnia spotyka No, dziewczynę trochę starszą od siebie. No ma brudne ubranie, zmęczoną twarz, jej samotność i włóczęga podważają istotę świata. Chcąc ją ocalić, Lou porywa się na wielki wyczyn, na walkę z przeznaczeniem. Tylko, że okazuje się ona nie taka prosta.

Namawia rodziców, aby pozwolili No zamieszkać w swoim domu. Z początku wszystko się dobrze układa, No znajduje pracę, włącza się do rodzinnych obowiązków, dzięki niej matka Lou, która wpadła w depresję po śmierci swej młodszej córeczki, otwiera się na innych ludzi i nabiera chęci do życia. Niestety okazuje się, że No jest uzależniona od alkoholu…

Wnikliwa analiza psychologiczna złożonych relacji rodzinnych, opowieść o tym, jak życie broni się przed śmiercią, o macierzyństwie przeszłym i przyszłym, o nieuchronnej sztafecie pokoleń i toksycznym wpływie matki na córkę. Powieść nominowana do Nagrodu Goncourtów w 2009 roku.

 Kiedy Louise się dowiaduje, że jest w ciąży, wpada w popłoch. Nie wie, czy dorosła do tego, aby być matką. Dobrą matką. Jej matka bowiem, Alice, zawsze była lekkomyślna, nieodpowiedzialna, niedojrzała, acz piękna i pełna uroku osobistego. Teraz choruje na raka, niewiele jej życia zostało. Czy powinna się dowiedzieć, że niebawem przyjdzie na świat jej wnuczka? Jak Louise ma być matką, skoro swoją matkę właśnie traci? Jak ma sobie poradzić z utratą ukochanej, choć toksycznej matki i z perspektywą przyjścia na świat córki? Jak ma nie czuć się złą córką, skoro śmie niejako w zamian wydać na świat nowe życie?

Po odejściu Adriena Louise straciła chęć życia, jego smak. Nie ma już siły, by odczuwać szczęście, ból czy strach. Louise i Adrien kochali się pierwszą, młodzieńczą miłością, aż do chwili, gdy Adrien poznał młoda kochankę ojca, Paulę, ideał kobiety o zabójczym wzroku. Odtąd Louise żyje, nie żyjąc pełnią życia. Czeka, na nic nie czekając. Trwałoby to miesiącami albo latami, gdyby owa miłość nie pozwoliła jej na nowo nauczyć się gestów i odnaleźć radości życia. Lakonicznym, a zarazem czułym i niekiedy bardzo zabawnym językiem, autorka, nie oszczędzając siebie ani nikogo, opowiada o wędrówce do piekieł i powrocie do świata żywych.

Autor powieści, opowiadań i esejów, krytyk filmowy, twórca scenariuszy i przede wszystkim intelektualista zaangażowany w palące problemy naszych czasów, zwłaszcza w kwestie dotyczące jego ukochanej Kolumbii, ale też całej Ameryki Łacińskiej. Centralna postać “realizmu magicznego”, prądu, który z historii i wyobraźni utkał kobierzec żywej literatury, oddychającej każdym porem ciała, wreszcie twórca powieściowego świata o największym bogactwie znaczeń w całej dwudziestowiecznej literaturze hiszpańskojęzycznej.

Jego najwybitniejsze dzieła to: Sto lat samotności, Nie ma kto pisać do pułkownika, Kronika zapowiedzianej śmierci, Zła godzina, Generał w labiryncie, Dwanaście opowiadań tułaczych, Miłość w czasach zarazy, Diatriba de amor contra un hombre sentado. W 2002 roku wydał pierwszą część swojej autobiografii, Życie jest opowieścią. Nie wygłoszę tu mowy jest jego najnowszą książką.

To spokojne i pogodne życie zostaje zakłócone przez Davida Pritcharda, Amerykanina, który pojawia się tam wraz ze swoją uległą, zaburzoną psychicznie żoną Janice. Prichard, ekscentryczny prześladowca i krzykacz, spełnia w powieści rolę kogoś w rodzaju detektywa opętanego żądzą odkrycia i wyjawienia niechlubnej przeszłości Toma. Jego obsesją jest tajemnicze zniknięcie Thomasa Murchisona, kolekcjonera dzieł sztuki, którego znamy z Ripleya pod ziemią (odkrywszy, że jeden z jego obrazów jest falsyfikatem, Murchison stanowił dla Toma poważne zagrożenie).

Pritchard napastuje Toma, dając mu do zrozumienia, że zna jego przeszłość. Fotografuje jego dom i jedzie za nim na wycieczkę do Tangeru, gdzie dochodzi między nimi do bójki. Po powrocie do Francji sytuacja staje się dużo groźniejsza, ponieważ w poszukiwaniu zwłok Murchisona Pritchard zaczyna przeszukiwać dno miejscowych kanałów.
Jest to piąta i ostatnia powieść z serii z Ripleyem i przedostatnia powieść Patrycji Highsmith; ostatnia wyszła w 1995, kilka miesięcy po jej śmierci. Podobnie jak w poprzednich, między tym, co myśli i czuje Ripley, a tym, co robi, istnieje wyraźna rozbieżność: odczuwa gniew, złość i strach, mimo to działa chłodno, z opanowaniem i nad wyraz skutecznie. I tak jak w poprzednich powieściach z cyklu, wyraźnie widać, że autorka darzy go sympatią, a tę sympatię podziela również czytelnik. W tej książce Highsmith skupia się głównie na analizie myśli bohatera. Poznajemy jego wspomnienia, lęki, które nawiedzają go, kiedy Pritchard zaczyna grzebać w jego przeszłości i kiedy musi podjąć drastyczne kroki, by się bronić.