Oboje objęci są programem ochrony świadków i ich nowy adres objęty jest tajemnicą. Kobieta ma nadzieję, że tu nie trafi ojciec chłopca, który swoim brutalnym zachowaniem wielokrotnie udowadniał, że jest zagrożeniem dla niej i ich dziecka. Nowe miejsce wzmaga jednak niepokój Anny, więc żeby sobie z nim jakoś radzić kupuje elektryczną nianię. Pewnego razu, nasłuchując czy z synem wszystko w porządku, kobieta słyszy w urządzeniu niepokojące głosy. Głosy mordowanego innego dziecka…

„Babycall” to mroczny psychologiczny thriller z Noomi Rapace w roli głównej. Aktorka znana z ekranizacji trylogii „Millennium” za tę kreację otrzymała nagrodę na Festiwalu Filmowym w Rzymie.

Pomimo, że z tyłu nikogo nie było, obrót stanowił dla nich ciężkie wyzwanie. W obrazie Bartka Konopki mowa jest o dwóch takich demonach. Jeden z nich, budzi w głównym bohaterze Tomku Janickim przeszłość, drugi – o wiele znacznie przerażający – doprowadza jego ojca do szaleństwa. Od tego kto pierwszy okiełzna swojego demona, zależeć będzie finał filmu.

Na początek odwiedzamy oddział psychiatryczny. Na krześle, z tępym wzrokiem wpatrzonym w telewizor, siedzi starszy mężczyzna. W zakładzie poznajemy młodego dziennikarza Tomka, który odwiedza swojego ojca. Tomek początkowo podchodzi do sytuacji “na chłodno”. Jest dość stanowczy i wraz z żoną, z czystego wyrachowania próbuje nawet wykorzystać tragiczną sytuację. Zastanawia się nad zamianą mieszkania ojca na mniejsze. Z biegiem czasu wszystko zmienia. Wspólnie spędzone chwile poruszają lawinę retrospekcji. Ożywiają wspomnienia, pojawiają się symboliczne obrazy senne. Nie trudno jest domyśleć się gdzie historia dalej nas zawiedzie. Zadajemy sobie tylko pytanie: czy Tomkowi starczy sił i determinacji, aby wyciągnąć ojca z choroby? W międzyczasie piętrzą się problemy. Tomek ma kłopoty w pracy, rodzi się mu dziecko.

“Lęk wysokości” to film o osobistym rozliczaniu się z przeszłością. To wycieczka w świat wypartych ze świadomości więzi rodzinnych. Reżyser stara się nam, że bez ich wzmocnienia i głębokiej weryfikacji, odnalezienie klucza do czytania teraźniejszości jest niemożliwe. Ojciec odżywa kiedy syn poznaje go na nowo, kiedy za zasłoną wulgaryzmów, agresywności i obojętności odnajduje w nim człowieka.

Poprzez swój temat, film Bartka Konopki automatycznie nasuwa skojarzenia z “Erratum” Marka Lechkiego. W przeciwieństwie jednak do ubiegłorocznego laureata za debiut reżyserski na festiwalu w Gdyni, “Lęk wysokości” stawia zdecydowanie większy nacisk na analizę wzajemnych relacji pomiędzy ojcem a synem. To co rozgrywało się w głowie głównego bohatera “Erratum”, w “Lęku wysokości” dzieje się pośród ludzi. Troszkę jakby na marginesie głównej historii Konopka opowiada dodatkowo o statusie chorego psychicznie człowieka i jego relacjach ze środowiskiem. Cała historia mocno i przekonywująco osadzona jest w polskich realiach.

Dużym atutem filmu jest zapewne jego obsada aktorska. Tak poważny dramat psychologiczny udał się między innymi dzięki niezawodnemu Krzysztofowi Stroińskiemu, któremu ambitnie towarzyszy Marcin Dorociński. Emocje jakie wyzwolił duet na pewno przyczyniły się do tego, że łatwiej jest nam uwierzyć, że takie historie mogą rozgrywać się naprawdę.

Byli sobie ludzie, którzy uciekali, ponieważ bali się, że za ich plecami czai się potwór. Zanim spojrzeli do tyłu i zauważyli, że nikogo już nie ma, było za późno.

Na bohatera “La chispa de la vida” reżyser wybrał Roberto, autora hasła reklamowego Coca-Coli, które przysporzyło mu sławy parę lat temu. Teraz Roberto jest bezrobotny. Załamany i nieszczęśliwy, po kolejnej nieudanej rozmowie kwalifikacyjnej wplątuje się w niezłe kłopoty. Aby ze skomplikowanej historii uczynić prostą, powiedzmy tylko, że bohater nadziewa się głową na wystający z kraty szpikulec w środku miasta. Nie umiera, ale też nikt nie potrafi go z tego nieciekawego położenia uratować. W ten oto sposób, Roberto staje się atrakcją o którą zabijają się wszyscy, z mediami na czele.

To dosyć interesujące i załamujące, jak de la Iglesia ewoluował z reżysera potrafiącego bawić się konwencjami i wpadł w rolę twórcy konserwatywnego i konwencje utwierdzającego. Kilka lat robiąc taki film potrafiły wędrować zupełnie nieoczekiwanymi drogami, nawet kosztem zarzucenia porządku fabuły i jej logiki. Teraz hiszpański reżyser nie ma już tej pomysłowości i tej odwagi. Wchodzi w gotowy schemat – zarówno postaci, jak i fabuły – i jedynie wypełnia ją mniej lub bardziej śmiesznymi żartami. Wystarczy do “La chispa de la vida” przyłożyć inny film w którym de la Iglesia podjął się krytyki mediów, “Dzień bestii” z 1995 roku. Wniosek wychodzi jak na dłoni: kino realizowane przez tego autora pamięta lepsze czasy.

Zyga (Gierszał) ma serdecznie dość oglądania kolorowego świata tylko w młodzieżowych pismach. Z pomocą kumpli, a także obrotnej ciotki (Katarzyna Figura), zostaje królem “jumy” – drobnych kradzieży tuż za Odrą. Proceder szybko się rozpowszechnia, miejscowość Zygi dokonuje prawdziwego skoku cywilizacyjnego, a lokalny król jumaków zyskuje powszechny szacunek i powodzenie u płci pięknej (o jego serce wojują w filmie Karolina Chapko i HelenaSujecka). Wkrótce jednak młodym i gniewnym wspólnikom Zygi (Krzysztof Skonieczny i Jakub Kamieński) przestaną wystarczać markowe ubrania i elektronika. Gdy wejdą w drogę rosyjskim gangsterom pod wodzą nieobliczalnego Opata (najbardziej demoniczna rola w karierze Tomasza Kota), a regularnie okradani Niemcy wprowadzą szczelniejszą ochronę przed rabusiami, zabawa w policjantów i złodziei zmieni się w niebezpieczną rozgrywkę

Cesar (popisowa rola  Luisa Tosara – gwiazdy numer 1 hiszpańskiego kina) wzorowo wypełnia obowiązki dozorcy w luksusowej kamienicy w samym sercu Barcelony. Gdy jednak w jednym z najelegantszych mieszkań zamieszka piękna Clara (Marta Etura), w skrytym Cesarze obudzi się demon. Zrobi wszystko, by zbliżyć się do fascynującej go kobiety.

Biorą świat takim, jaki jest. Dorastaniu towarzyszą paradoksy: dzieci chcą być dorosłymi a dorośli dziećmi. Kiedy Diego zostaje porzucony w przeddzień swojego ślubu, jego kuzyni – kobieciarz Julian i hipochondryk Jose Miquel – spieszą z ratunkiem. Zabierają go do miejsca, gdzie spędzali wakacje jako dzieci. Wciąż mieszka tam Martina, pierwsza miłość Diego. Ten, mając nadzieję, że uda mu się rozpalić stary płomień nowym blaskiem i przy okazji zapomnieć o traumie stara się wszelkimi sposobami zdobyć względy Martiny.

Ingeborg czuje się nieatrakcyjna. Pełen atrakcyjności jest za to Jonas. Jest jej świadomy, więc ją… sprzedaje. Anna jest piękną i młodą, ale fizycznie niepełnosprawną kobietą. Anders jest pełen wrażliwości – co odbija się na jego psyche. To, co mają wspólnego to pragnienie – miłości i bliskości. Każda z tych osób bezgranicznie chce ufać w lepsze jutro. Kiedy nadejdzie?

 Z pozoru wszystko ich dzieli – pochodzą z odmiennych środowisk, wyznają inne wartości, różni ich nawet doświadczenie życiowe.

Witek (Marian Dziędziel) to owdowiały kierowca, który przejechał w życiu tysiące kilometrów, ale nie ujrzał jeszcze nic poza rodzinnym Śląskiem. Barbara (Ewa Wiśniewska), emerytowana nauczycielka muzyki, nie może pozbierać się po utracie bliskiej osoby – znanego malarza, z którym spędziła najpiękniejsze lata swojego życia. Pragnąc spełnić ostatnie życzenie partnera i rozsypać jego prochy nad morzem, w miejscu ich pierwszego spotkania, kobieta zwraca się o pomoc do Witka. W trakcie obfitującej w zaskakujące odkrycia podróży na drugi koniec Polski, dwie zagubione dusze połączy przyjaźń, która pozwoli przezwyciężyć najgłębsze różnice.

Zostało ono porzucone wiele lat wcześniej w wyniku katastrofy nuklearnej. Nieludzkie krzyki słychać w nocy w tym mieście duchów. Bohaterowie nie są tutaj sami.

Mieszkają w Berlinie. Są atrakcyjni, modni, dojrzali, bezdzietni, mocno stąpający po ziemi. Romanse, pragnienie posiadania dzieci, wspólne mieszkanie, poronienie, ucieczki i powroty: prezenterka i inżynier sztuki mają to już za sobą. Kiedy spoglądają w przyszłość, nie widzą wiele. Do tego momentu, kiedy oboje, nie wiedząc o swoich czynach, zakochują się w tym samym mężczyźnie, Adamie.