W mózgach ludzi prawo- i leworęcznych emocje mogą być nieco inaczej przetwarzane. Motywację można zdefiniować jako podążanie lub unikanie w odpowiedzi na bodźce fizyczne lub środowiskowe. Motywacja to podstawowe pojęcie z zakresu ludzkich emocji.

Naukowcy z New School for Social Research w Nowym Jorku postanowili zbadać, jak motywacja funkcjonuje w mózgu.

Przez całe lata naukowcy byli przekonani, że motywacja polegająca na podążaniu do czegoś, jest osadzona głównie w lewej półkuli mózgu, a motywacja polegająca chęci uniknięcia czegoś, przetwarzana jest w prawej półkuli.

Geoffrey Brookshire i Daniel Casasanto formułują odmienne wnioski na łamach pisma “PLOS ONE”. Ich zdaniem ten schemat obowiązuje dla osób praworęcznych, natomiast ulega odwróceniu u leworęcznych.

W badaniach wykorzystano elektroencefalograf (EEG), w celu porównania u badanych aktywność prawej i lewej półkuli podczas prowadzonych testów.

Badani wypełniali ankiety, które mierzyły poziom ich motywacji polegającej na podążaniu do celu. Jest ona jednym z kluczowych aspektów naszych osobowości.

U praworęcznych ta motywacja przejawiała się w większej aktywności w lewej półkuli, co było zgodne z poprzednimi badaniami. Jednak u leworęcznych wzorzec był przeciwny: większa aktywność występowała w prawej półkuli mózgu.

“Przewidywaliśmy takie zjawisko odwrócenia, ponieważ obserwowaliśmy, że ludzie skłaniają się do używania różnych rąk, kiedy mają za zadanie coś zdobyć lub czegoś uniknąć” – wyjaśnia Casasanto.

Działania związane z osiąganiem czegoś często wykonywane są przez rękę dominującą. Odwrotnie jest z działaniami, mającymi za cel unikanie.

Zdaniem naukowców, ich badania mogą w przyszłości pomóc w lepszej terapii depresji i zaburzeń lękowych u ludzi leworęcznych.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Mężczyźni wolą droższe samochody nie dlatego, by pokazać zasobność swego portfela. Chcą w ten sposób zrobić większe wrażenie na kobietach i liczą jedynie na przelotną znajomość – pisze „Journal of Personality and Social Psychology”.

Dr Jill Sundie, psycholog z University of Texas w San Antonio, chciała wykazać czy u ludzi sprawdza się pogląd biologów ewolucyjnych, że mężczyźni okazując swe możliwości finansowe chcą zrobić na kobietach lepsze wrażenie jako potencjalny żywiciel rodziny.

Uczona poddała studentów testom psychologicznym, podczas których obserwowano jak wydają pieniądze po tym gdy ich uwagę próbowano zaabsorbować krótkotrwałymi lub dłuższymi związkami z atrakcyjna partnerką. Sprawdzano również, na którym z tych związków bardziej im zależy.

Okazało się, że gdy ich zamiary wobec kobiet były głównie erotyczne, badani studenci bardziej interesowali się markowymi ubraniami, ekskluzywnymi perfumami i drogimi zegarkami. I jeszcze więcej się nimi interesowali, gdy próbowano skupić ich uwagę na skandalach obyczajowych.

Mężczyźni, którzy nie byli poddawani takim naciskom i woleli poważne związki, a nie tylko przelotne romanse, nie zaprzątali sobie uwagi kosztownymi przedmiotami.

U kobiet nie wykryto takiej zależności. Jill Sundie twierdzi, że ich zainteresowanie zakupami i drogimi przedmiotami nie miało związku z ich zamiarami wobec partnera.

Uczona wraz ze swym zespołem badała także jak kobiety reagują na mężczyzn, którzy obnoszą się z drogimi przedmiotami. Pokazywano im studentów w markowych ubraniach, którzy byli zainteresowani kupnem drogiego samochodu, np. porsche. Okazało się, że zwracały na nich uwagę te z nich, które były zainteresowane jedynie przelotnym flirtem. O kandydacie na męża bardziej myślały wtedy, gdy oglądały równie atrakcyjnie wyglądającego mężczyznę, ale kupującego mniej prestiżowy pojazd, np. hondę.

Dr Tony Little z University of Stirling twierdzi, że mężczyźni, którzy mają poważne zamiary powinni dobrze się zastanowić, gdy chcą zrobić na wybrance swego serca wrażenie drogim samochodem sportowym. Może ona to źle odczytać, że myśli on głównie o przelotnym romansie – podkreśla w komentarzu do badań.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Ona lubi pikniki w parku, on woli pójść na ryby. Ona wybiera komedię obyczajową, on chce obejrzeć dramat wojenny. Jakie są i z czego wynikają różnice między kobietami i mężczyznami? Im bliżej się im przyjrzymy, tym łatwiej i przyjemniej będzie nam się żyło ze sobą.

Wiele z funkcjonujących w społeczeństwie przekonań na temat na temat płci opiera się na stereotypach i ma niewiele wspólnego z rzeczywistością. Życie pokazuje jednak, że mimo wszystko różnimy się między sobą. Inaczej rozmawiamy, inaczej lubimy spędzać czas, nawet wybieramy inne potrawy.

Wieża Eiffla kontra intuicja

Poprzez zabawę i codzienne zajęcia już od wczesnego dzieciństwa kobiety i mężczyźni rozwijają w sobie różne umiejętności. Układanie klocków czy składanie modeli pojazdów, to „męskie” zajęcia, które nie tylko rozwijają wyobraźnię przestrzenną, ale także kształtują sposób myślenia, który u „płci brzydszej” ukierunkowany jest na rozwiązywanie problemów i osiąganie konkretnych celów. Z kolei „dziewczęce” zabawy w asyście zastępów lalek, misiów i innych „krewnych oraz znajomych królika” zorientowane są na budowanie relacji, uczenie funkcjonowania we wspólnocie i wzajemnej troski o siebie. W efekcie w dorosłym życiu panowie co prawda lepiej radzą sobie bez GPS- a, ale za to panie przodują w umiejętności odczytywania niewerbalnych sygnałów z otoczenia, lepiej rozpoznają i posługują się językiem ciała i są bardziej spostrzegawcze. Istnieje nawet teoria, że to, co nazywamy tajemniczo kobiecą intuicją ma racjonalne uzasadnienie i nie jest niczym innym jak właśnie umiejętnością wychwytywania i interpretacji zjawisk niedostępnych dla męskich oczu i uszu. Niektórzy twierdzą, że ma to związek z matczyną opieką nad niemowlętami, które swoje potrzeby wyrażają bez użycia słów czy nawet jakichkolwiek innych, jasnych komunikatów, a mimo to opiekunka musi umieć je właściwie rozpoznawać.

Co u ciebie?

Męskie i kobiece spotkania różnią się od siebie zarówno względem formy jak i poruszanych treści. Panowie rozmawiając we własnym gronie lubią poruszać tematy związane z czasem wolnym, hobby i wspólnymi zainteresowaniami. Rozmowa jest dla nich okazją do wymiany konkretnych informacji, podczas gdy dla kobiet stanowi platformę do budowania bliskości, tworzenia relacji. Dlatego też komunikacja w kobiecym gronie wygląda zupełnie inaczej. Poruszane są tematy z „męskiego punktu widzenia” błahe i nie warte dyskutowania. Należą do nich szczegóły z życia codziennego, sprawy rodzinne czy osobiste przeżycia. Spotkania kobiet przebiegają często w bardziej intymnej, ale też zwyczajnej, kawiarnianej lub po prostu domowej atmosferze. Dla wielu przedstawicieli „płci brzydszej” spędzanie wielu godzin na „rozmowach o niczym” jest po prostu nudne i niezrozumiałe. A jeżeli już ktoś opowiada o problemach, odbierają to jako sygnał do „naprawy usterki”, co niejednokrotnie bywa źródłem damsko – męskich konfliktów. Kobiety bowiem nie szukają w takich sytuacjach natychmiastowych rozwiązań, a jedynie realizują potrzebę bycia wysłuchanej.

Skrzydełko czy nóżka?

Wyniki badań naukowców z Kanady pokazują, że nasze preferencje kulinarne w pewnym stopniu również zależą od płci. Zaobserwowano, że mężczyźni chętniej włączają do swojej diety mięso i jego przetwory, podczas gdy kobiety częściej wybierają warzywa, takie jak marchewka czy pomidory oraz owoce: truskawki i jagody. Z warzyw panowie preferują za to brukselkę lub szparagi i bardziej niż panie lubią chrupać orzeszki. Jedzenie jest też u kobiet silniej niż u mężczyzn związane ze sferą emocjonalną. O ile u tych drugich rzadkością jest poprawianie sobie nastroju słodyczami, o tyle płeć piękna często sięga po lody czy czekoladę w stanach psychicznego obciążenia, podświadomie wynosząc z dzieciństwa przekonanie, że łakocie są w trudnych chwilach rodzajem nagrody. Mężczyzna, który kulturowo niechętnie przyznaje się do słabości, analogiczną sytuację odreagowywał będzie raczej poprzez wysiłek fizyczny, a jeżeli już pomyśli o jedzeniu, będzie to obfity obiad. Ten kojarzy mu się z okazywaniem troski i miłości przez matkę lub partnerkę. Smakowite przekąski i napoje są też nieodzownym elementem damskich spotkań. To kobiety częściej niż panowie spotykają się na rozmowach przy kawie, którą lubią pić przyrządzoną w sposób urozmaicony. Potwierdzają to również badania przeprowadzone przez ARC Rynek i Opinia, które wykazały, że najczęstszymi gośćmi kawiarni są panie w wieku 20 – 29 lat.

- Z naszych obserwacji wynika, że kobiety lubią pić kawy mleczne, takie jak cappuccino czy latte, o delikatnym smaku, z aromatycznymi dodatkami i likierami – mówi Joanna Szpak z firmy Segafredo Zanetti, producenta kawy – Taki napój przypomina bardziej deser, którym można się delektować niż klasyczną małą czarną. Mężczyźni wolą za to kawę o zdecydowanym , mocnym smaku, często więc piją ją bez mleka lub tylko z niewielkim jego dodatkiem (tzw. kawa biała). Traktują ją jako sposób na wzmocnienie i pobudzenie, a nie jako pretekst do spotkania.

Lustereczko, powiedz przecie…

Kobiety są wobec siebie o wiele bardzie krytyczne niż mężczyźni. Przeciętnie przedstawicielka płci pięknej (sic!) aż 36 razy w ciągu dnia myśli negatywnie o swoim wyglądzie, a ten stanowi ważną część jej samooceny. Aby więc czuć się lepiej, poświęcają wiele uwagi pielęgnacji urody i niwelowaniu jej rzekomych mankamentów. Dodatkowo kobiecy sposób widzenia jest bardziej wybiórczy. Selektywnie oceniają szczegóły, podczas gdy mężczyźni patrzą całościowo, odbierając ogólne wrażenie bez skupiania się detalach. Dlatego, kiedy stoi przed nimi piękna kobieta, widzą po prostu piękną kobietę, a nie: ładną buzię lecz nieco za wąskie usta, kształtne biodrami z fałdką tłuszczu wokół talii, długie, ale trochę krzywe nogi. Takie spojrzenie bywa często powodem frustracji wielu pań. Natomiast „męski punkt widzenia” sprawia, że panowie statystycznie czują się bardziej zadowoleni z siebie i swojego wyglądu.

Różnice między nami, choć czasem bywają uciążliwe, tak naprawdę sprawiają, ze uzupełniamy się wzajemnie, a stara prawda o przyciąganiu się przeciwieństw chyba zawsze pozostanie aktualna. Zresztą, gdyby nie kontrasty świat byłby bezbarwny, więc pielęgnujmy je!

Wbrew temu, co pokazują komedie romantyczne ponowny romans z tą samą osobą wcale nie uszczęśliwia i nie daje większej satysfakcji – wykazały badania przeprowadzone przez prof. Amber Vennum z Kansas State University (USA).

Amerykańska specjalistka twierdzi w informacji prasowej zamieszczonej na stronie internetowej uczelni, że takie „cykliczne związki” zdarzają się dość często. Z badań przeprowadzonych przez nią wśród studentów college’ów wynika, że aż 40 proc. z nich romansuje aktualnie z kimś, z kim tworzyli parę już wcześniej. Niestety – twierdzi uczona – na ogół nie są to udane związki.

Jej zdaniem wynika to z tego, że kochankowie bardziej kierują się emocjami przy podejmowania ważnych decyzji, takich jak przeprowadzka, kupno do domu jakiegoś zwierzęcia lub posiadanie dziecka. Takie osoby gorzej się komunikują, częściej podejmują niewłaściwe decyzje, które niszczą związek, mają też mniejsze poczucie własnej wartości i są mniej pewni dalszej wspólnej przyszłości.

Według prof. Vennum partnerzy w cyklicznych związkach są mniej skłonni do poświęcania się drugiej osobie, gdyż nie wyrażają swoim zachowaniem, że są sobie przeznaczeni.

Z przeprowadzonych przez nią badań wynika, że nawet, gdy staną oni na ślubnym kobiercu, częściej mają konflikty. Jeśli na początku małżeństwa byli zadowoleni, to później szybciej niż u innych par spada satysfakcja ze związku. W efekcie w pierwszych trzech latach szybciej decydują się na separację.

„Cykliczny związek często przebiega według tego samego wzorca” – podkreśla prof. Vennum. Jej zdaniem polega to na tym, że ktoś, kto często zmieniał partnerów, nie potrafi również zbyt długo wytrwać w małżeństwie. Wraz z tym spada jakość związku, zaufanie do partnera i rośnie poczucie niepewności w związku.

„Lepiej nie wracać do dawnej miłości – doradza prof. Vennum. – A jeśli już uważamy, że musimy powrócić do dawnego partnera, to upewnijmy się, że taka decyzja jest dobrze przemyślana i zadbajmy o to, by sytuacja w związku była klarowna”. Dodaje, że wiele badań przekonuje, że jeśli związek nie jest satysfakcjonujący, to nie jesteśmy w stanie dobrze funkcjonować.

Pełne wyniki badań zostaną dopiero opublikowane w jednym ze specjalistycznych pism psychologicznych – zapowiada amerykańska uczona.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Stresujące sytuacje mają wpływ na to, w jaki sposób podejmujemy decyzje – czytamy w artykule opublikowanym przez pismo “Current Directions in Psychological Science”. Zdaniem psychologów pod wpływem stresu jesteśmy bardziej skłonni widzieć pozytywne aspekty możliwych rezultatów.

Dość zaskakujące jest, że stres sprawia, iż koncentrujemy się na tym, co może pójść dobrze. Zazwyczaj jest on związany z doświadczeniami negatywnymi – mówi autorka artykułu Mara Mather z Uniwersytetu Południowej Kalifornii.

Badania wykazały jednak, że gdy ludzie stają w obliczu stresującej sytuacji, jak wygłoszenie przemówienia czy włożenie ręki na kilka minut do lodowatej wody, zaczynają większą uwagę zwracać na pozytywne przesłanki, lekceważąc informacje negatywne. Jeżeli więc rozważamy na przykład zmianę pracy pod wpływem stresu, będziemy bardziej skoncentrowani na lepszych zarobkach niż na tym, że dojazd będzie gorszy.

Zwiększona koncentracja na aspektach pozytywnych pomaga wyjaśnić, dlaczego stres odgrywa rolę w uzależnieniach, a ludziom znajdującym się pod jego wpływem trudniej jest kontrolować swoje pragnienia. Potrzeba nagrody jest silniejsza i trudniej jest się jej oprzeć – dodaje Mather – Stres sprawia więc, że myśli krążą wokół przyjemnych uczuć, które nastąpią po zaaplikowaniu sobie używki, podczas gdy minusy zostają odciągnięte na dalszy plan.

Stres zwiększa ponadto różnice w percepcji ryzyka pomiędzy mężczyznami a kobietami. W przypadku tych pierwszych wyzwala gotowość do podjęcia ryzyka, podczas gdy u pań powoduje większą zachowawczość.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Wraz z upływem czasu człowiekowi coraz trudniej powstrzymać się od zrealizowania pragnień – twierdzą amerykańscy naukowcy. Opis badania można znaleźć na stronie “Society for Personality and Social Psychology” i w czasopiśmie “Psychological Science”.

Najnowsze badanie, przeprowadzone przez Wilhelma Hofmanna z the University of Chicago Booth School of Business i jego zespół, wsparło tezę, że szansa na zrezygnowanie z realizacji pragnienia maleje tym bardziej, im częściej i w mniej odległym czasie człowiek zdołał oprzeć się poprzednim pokusom. Silna wola i samokontrola słabną wraz z upływem kolejnych dni. W dodatku nasz organizm w żaden sposób nie ostrzega nas przed tym, że nasza wola osłabła. Jednak naukowcy odkryli też, że niski poziom silnej woli sprawia, iż intensywniej odczuwamy.

“Osłabienie silnej woli podkręca nasze życie” – mówi Roy Baumeister z Florida State University, współautor badania.

Ludzie o słabszej woli odczuwają większy smutek po obejrzeniu poruszającego filmu i deklarują dotkliwsze doznania bólowe podczas testu zanurzenia w zimnej wodzie. Ponadto doświadczają mocniejszej pokusy, aby otworzyć prezent lub kontynuować jedzenie ciasteczek.

Wśród wszystkich przebadanych osób najsilniejsze pragnienia były związane ze snem i seksem, podczas gdy najtrudniejsze do odparcia były te, dotyczące pracy i korzystania ze środków masowego przekazu (internet, telewizja). Co ciekawe potrzeby, które odnosiły się do substancji uzależniających: tytoniu i alkoholu, okazały się najsłabsze. Najbardziej problematyczne były pragnienia snu i odpoczynku, ponieważ wiązały się z ciągłym napięciem, wywołanym przez współwystępowanie naturalnych skłonności do relaksu oraz natłoku pracy i naglących obowiązków.

Nicole Mead z Catolica-Lisbon School of Business and Economics wraz z zespołem przeprowadziła inne badanie, które miało na celu znalezienie efektywnego sposobu na rezygnację z pokusy jedzenia niezdrowych pokarmów. Odkryła, że pragnienie może być zmniejszone poprzez przełożenie terminu konsumpcji niezdrowej przekąski na bliżej nieokreśloną przyszłość. Dzięki temu maleje też prawdopodobieństwo jej zjedzenia w ogóle.

Osoby badane, które przekładały moment “spałaszowania” chipsów, zjadały ich w ciągu tygodnia znacznie mniej niż badani, którzy otrzymali polecenie lub zdecydowali, aby całkowicie zrezygnować z jedzenia lub skonsumować przekąskę od razu.

“We współczesnych społeczeństwach ludzie są zasypywani ofertami, związanymi z możliwością jedzenia, a ta strategia może okazać się szczególnie pomocna, gdyż bazuje na redukcji pragnienia, a nie na wzmacnianiu silnej woli” – podsumowuje Nicole Mead.

PAP – Nauka w Polsce

Rozwód odbija się gorzej na zdrowiu młodszych osób niż starszych – twierdzą socjolodzy, których wnioski ukazały się na łamach pisma Social Science & Medicine.

Badacze z Uniwersytetu Michigan (USA) przeanalizowali raporty dotyczące zdrowia prawie 1,3 tys. Amerykanów biorących udział w jednym z ogólnokrajowych badań. Porównywano stan zdrowia przedstawicieli różnych grup wiekowych, którzy przez 15 lat pozostawali w związku małżeńskim oraz tych, którzy się rozwiedli.

Prowadząca badania Hui Liu zauważyła, że osoby urodzone w latach 50., które rozwiodły się w wieku 35-41 lat po rozstaniu doświadczały więcej problemów zdrowotnych w porównaniu z osobami, które rozwiodły się w wieku 44-50 lat. Najlepszym zdrowiem cieszyły się natomiast osoby, których małżeństwo przetrwało.

Jak zauważają socjolodzy, interesujący okazał się fakt, że rozwód silniej wpływał na zdrowie młodszego pokolenia.

Spodziewałam się, że rozwód będzie powodował mniejszy stres wśród młodszych pokoleń, gdyż jest on w nich powszechnym zjawiskiem. Sugeruje to, że osoby starsze posiadają lepszą umiejętność radzenia sobie z tego rodzaju stresem – twierdzi Hui Liu.

Jednocześnie – dodaje – presja brania ślubu i pozostania w małżeństwie była silniejsza w starszych pokoleniach, więc rozwód mógł dotyczyć najmniej udanych małżeństw i przynosić w pewnym stopniu ulgę.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Osoby pracujące minimum 11 godzin na dobę są ponad dwukrotnie bardziej zagrożone depresją niż ci, którzy spędzają w pracy tylko 7-8 godzin dziennie – wynika z artykułu na łamach pisma PLoS ONE.

Do takich wniosków doszli naukowcy z Fińskiego Instytutu Medycyny Pracy oraz Collegium Uniwersyteckiego w Londynie, którzy przeanalizowali dane zebrane w grupie ponad 2 tys. brytyjskich urzędników w średnim wieku. Na początku nie stwierdzono u nich żadnych problemów psychicznych. Stan zdrowia każdego z nich śledzono średnio przez niemal 6 lat.

Okazało się, że osoby pracujące 11 i więcej godzin na dobę były o 2,4 raza bardziej narażone na wystąpienie tzw. dużej depresji niż ci, którzy pracowali po 7-8 godzin.

W analizie uwzględniono czynniki, które mogą mieć wpływ na ryzyko depresji, takie jak choroba somatyczna, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, stres w pracy, styl życia, a także warunki społeczno-ekonomiczne.

Choć nadgodziny w pracy mogą od czasu do czasu przynieść korzyści jednostce i społeczeństwu, ważne jest byśmy pamiętali, że zbyt długa praca jest też związana z podwyższonym ryzykiem depresji – komentuje kierująca badaniami dr Marianna Virtanen.

Autorzy pracy podkreślają, że na jej podstawie nie można wyjaśnić, dlaczego dłuższa praca w ciągu doby ma związek z wyższym ryzykiem depresji. Oceniają, że może ona negatywnie wpływać na zdrowie psychiczne za pośrednictwem czynników, których nie uwzględniono w tych badaniach, np. konflikt między życiem zawodowym a rodzinnym, trudności ze zrelaksowaniem się po pracy lub utrzymujący się dłużej poziom hormonu stresu – kortyzolu.

Obecnie dokładne podłoże rozwoju depresji nie jest znane, ale powszechnie wiadomo, że przyczyniają się do niej czynniki genetyczne, biologiczne i psychiczne – tłumaczą naukowcy.

Jak przypominają, ostatnio pojawiały się doniesienia, że spędzanie zbyt wielu godzin w pracy może zwiększać ryzyko wielu problemów ze zdrowiem – depresji, lęków, spadku sprawności intelektualnej, stresu psychicznego, zaburzeń snu.

Jednak badania dotyczące związku między nadwymiarową pracą a depresją nie przyniosły jednoznacznej odpowiedzi. Istotną przeszkodą, która uniemożliwia porównanie tych badań jest brak konsensusu odnośnie tego, co uznać za nadgodziny.

Dlatego – podsumowują naukowcy – potrzebne są szeroko zakrojone prace populacyjne, by zweryfikować ten związek, jak również badania, które pozwolą ocenić, czy działania mające na celu skrócenie czasu pracy przyczynią się do zmniejszenia ryzyka depresji wśród pracowników.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Leczenie depresji zwiększa produktywność w pracy – dowodzą najnowsze badania kanadyjskie. Naukowcy z Centre for Addiction and Mental Health (CAMH) w Toronto doszli do takich wniosków po przeanalizowaniu danych zebranych wśród 3 tys. pracowników; 255 z nich (tj. 8,5 proc.) przeżyło epizod depresji.

Analiza potwierdziła, że osoby cierpiące na depresję znacznie rzadziej były wysoce produktywne w pracy. Spodziewaliśmy się tego, gdyż już wcześniejsze badania wykazały, iż depresja ma negatywny wpływ na zdolność pojmowania, uczestnictwo w życiu społecznym i codzienne funkcjonowanie – komentuje główna autorka pracy dr Carolyn Dewa.

Okazało się jednocześnie, że pracownicy, którzy podjęli leczenie przeciwdepresyjne, ciągle utrzymując aktywność zawodową, znacznie częściej uzyskiwali wysoką produktywność niż ci, którzy nie stosowali terapii.

Pacjenci z umiarkowaną depresją, którzy otrzymali leczenie mieli o 2,5 razy wyższe szanse być bardzo produktywni w porównaniu z pracownikami, którzy się nie leczyli – wyjaśnia dr Dewa. Natomiast, pacjenci z ciężką depresją, którzy poddali się terapii 7 razy częściej utrzymywali wysoką produktywność, niż ci, których nie leczono.

Jak ocenia dr Dewa, wyniki te faktycznie przemawiają za tym jak ważna jest terapia depresji, a ze strony pracodawcy – ułatwienie jej oraz danie wsparcia pracownikowi. Jeśli pacjenci mają wcześnie dostęp do leczenia mogą uniknąć niezdolności do pracy, która drogo kosztuje firmę – dodaje.

Naukowcy zaobserwowali jednak też niepokojący trend. Wykazaliśmy, że spośród wszystkich uczestników badania, u których zdiagnozowano poważny epizod depresyjny 57 proc. nie było leczonych, a wśród pacjentów z umiarkowaną depresją odsetek ten wynosił 40 proc. – mówi dr Dewa.

Jak tłumaczy badaczka, strach przez stygmatyzacją i dyskryminacją często wpływał na skłonność ludzi do podjęcia leczenia, podobnie jak brak wiedzy odnośnie możliwości uzyskania wsparcia w miejscu pracy. Jej zdaniem, kluczową rzeczą jest, by pracodawcy proponowali pomoc pracownikom z chorobami psychicznymi i wspierali ich w terapii oraz później, gdy wracają do pracy.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Gdy dobrze czujemy się w towarzystwie danej osoby, zdarza się, że zaczynamy nieświadomie naśladować jej mowę ciała. Zdaniem psychologów z Holandii dzieje się tak jednak tylko wtedy, gdy zgadzają się nasze cele.

Jeżeli oboje chcemy napić się kawy, uznajemy, że warto zsynchronizować nasze ruchy. Jeśli jednak jedna osoba idzie na spacer, a druga na kawę, dopasowanie na tym niewerbalnym poziomie nie ma sensu - mówi Sasha Ondobaka z Uniwersytetu Radboud w Nijmegen.

Naukowcy zaprojektowali eksperyment, by sprawdzić, jak bardzo jesteśmy podatni na naśladowanie ruchów drugiej osoby, gdy mamy takie same lub różne cele. Każdy z uczestników siedział naprzeciwko osoby badającej jej zachowanie. Oboje grali na ekranie dotykowym znajdującym się pomiędzy nimi.

Na początku gry przed eksperymentatorem pojawiały się dwie karty, z których mógł wybrać wyższą lub niższą. Następnie dwie karty pojawiały się przed badanym. W przypadku każdej z szesnastu takich prób uczestnik otrzymywał informację o tym, czy ma dokonać takiego samego wyboru jak drugi gracz czy też zdecydować się na drugą kartę.

Zaobserwowano, że gdy badani mieli dokonać takiego samego wyboru jak partnerzy, ich ruchy stawały się szybsze i bardziej podobne do ruchów drugiego gracza, jeżeli jednak mieli dokonać innego wyboru, tempo i stopień podobieństwa nie ulegały zmianie.

Dowodzi to, że kopiujemy ruchy drugiej osoby, gdy dążymy do tego samego celu. W pozostałych przypadkach nasza mowa ciała odzwierciedla nasze własne wewnętrzne cele – przekonuje Ondobaka.

źródło: PAP – Nauka w Polsce