Biegają codziennie, każdego dnia pokonują kolejne kilometry w deszczu, zimnie, po zmroku, przed świtem, w zabiegane dni powszednie i leniwe niedziele. Bieganie to coś więcej, niż siłownia, basen czy pilates – męcząca konieczność, która ma utrzymać w ryzach nasze nieposłuszne ciało. Dla niektórych to pasja, która daje siłę do pokonywania kolejnych barier.

 Tybetańscy mnisi podobno mogą przebiec nawet 300 mil przez 30 godzin dzięki skupianiu uwagi na najbardziej odległym obiekcie i powtarzaniu mantry przy każdym kolejnym kroku. Nam, rozleniwionym joggującym mieszczuchom pewnie daleko do takiego wyniku, ale każdemu, kto biega znane jest uczucie, które nie pozwala się zatrzymać. Co pcha biegaczy do stawiania kolejnych kroków mimo fizycznego bólu i wyczerpania?

Prawdziwym miłośnikiem biegania jest najbardziej znany współczesny pisarz japoński, wymieniany od paru lat jako kandydat do Nobla, Haruki Murakami. Biega 60 kilometrów tygodniowo – 6 razy w tygodniu po 10, bierze też udział w maratonach. O sobie-maratończyku napisał nawet książkę „O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu”.

Bieganie to przede wszystkim nasza chwila dla siebie – czas, kiedy jesteśmy sami ze swoim ciałem, oddechem i biciem serca. W oczyszczającej samotności. – Zwykle, kiedy biegam, mam pustkę w głowie. – mówi w jednym z wywiadów Murakami. – Jednak, kiedy tak biegam z pustym umysłem, coś zawsze w sposób naturalny do niego wpełza. Biega zawsze, niezależnie od pogody i samopoczucia. – Czasami uznaję, że jest zbyt gorąco na bieganie, a czasem, że za zimno. Albo zbyt pochmurno. Ale mimo to idę biegać. – mówi.

Narzucanie sobie fizycznego rygoru uczy go dyscypliny, koniecznej w zawodzie pisarza. Daje też siłę, która jest niezbędna do osiągania zamierzonych celów. Jak człowiek się czuje, biegnąc maraton? – Jak kawałek wołowiny mielonej przez maszynkę do mięso… Całe ciało się buntuje. Jest jak samochód, który próbuje wjechać pod górę z zaciągniętym ręcznym. – opisuje Murakami. Jednak uczucie, kiedy po początkowej walce z wysiłkiem ciało kapituluje, uspokaja się i zaczyna płynąć w harmonii z umysłem, jest niezapomniane. Bieganie to zmuszanie swojego ciała do czegoś, na co ono nie ma najmniejszej ochoty. Ale kiedy się je złamie, wraz z dopływem do płuc nowej dawki tlenu przychodzi uczucie, że możemy zrobić wszystko.

I jeszcze jedno. Jeszcze jedno, co skłania do wstawania o szóstej rano, żeby jeszcze przed pracą wyjść na nierozbudzoną dobrze ulicę i przez godzinę truchtać bez skargi po zimnie. To ta magiczna nić porozumienia, która nawiązuje się między dwoma nieznajomymi joggerami. Mijają się z lekkich skinieniem głowy. Jakby nigdy nic. Ale obaj wiedzą, że należą do jakiejś tajemniczej wspólnoty, która wie, że dopiero uderzając asfalt noga za nogą można naprawdę poczuć, że się żyje.

Olga Ciesielska ma 24 lata. Trudno uwierzyć, że życie ta niewysoka, drobna blondyneczka o dziecięcej twarzy co dzień spędza długie godziny w siodle. A jednak. Jeździectwo to jej życiowa pasja i zawód, w którym odnosi sukcesy.

– Dyscyplina jeździecka, którą się zajmuję to długodystansowe wyścigi konne – Endurance Horse Riding. Moja praca polega na przygotowaniu koni do startów, głównie na arenie międzynarodowej. – Konie są całym jej życiem. – Zawsze wiedziałam, że temu chcę całkowicie się poświecić. Dlatego kiedy pojawiła się możliwość pracy z końmi, nie zastanawiałam się ani sekundy. – mówi. Sukcesy świadczą o tym, że zrobiła dobrze. – Zdobyłam Mistrzostwo Polski Juniorów i Młodych Jeźdźców w roku 2003, a potem Vice Mistrzostwo Seniorów w 2008. Mam na koncie wiele ukończonych zawodów wysokiej rangi na arenie międzynarodowej, w tym Mistrzostw Świata Juniorów i Młodych Jeźdźców w roku 2003 we Włoszech i pracę w jednej z najbardziej prestiżowych stajni w Emiratach Arabskich – Emirates Stables.

Pozazdrościć jej można nie tylko osiągnięć, ale też stylu życia. Razem ze swoimi końmi jeździ po całym świecie, w zależności od tego, gdzie odbywają się najważniejsze zawody w sezonie. Obecnie mieszka we Włoszech, a za kilka miesięcy, kto wie. Taka praca ma jednak ciemne strony. Dyscyplina Oli nosi nieoficjalną nazwę Endurance Life Style. I rzeczywiście – styl życia, który prowadzi, wymaga krańcowej wytrzymałości. – Chwile słabości przychodzą, gdy od rana do wieczora siedzisz na koniu, przesiadasz się z jednego na drugiego bez względu na deszcz, śnieg, mróz czy upalne słońce, a Twoi rówieśnicy cieszą się wakacjami, urlopem i życiem towarzyskim… Ale to tylko chwile. Jeśli się kocha ten sport, nic innego się nie liczy.

Jej przygoda z jeździectwem rozpoczęła się bardzo wcześnie. Sama już nie pamięta, kiedy po raz pierwszy dosiadła konia. – Mój tata z bratem miał stajnię i w dzieciństwie spędzałam tam dużo czasu. Samodzielnie zaczęłam jeździć w wieku 8 lat. – wspomina Ola. – Od początku czułam się pewnie w siodle i byłam pełna chęci do nauki. – Pomogło jej jednak coś więcej, niż chęci. Jak sama mówi: – Żeby jeździć konno trzeba być osobą wysportowaną i odważną. Żeby dobrze jeździć konno, trzeba mieć talent. – W wieku 11 lat dostała swojego pierwszego konia – klacz o imieniu Astonia, która towarzyszy jej do dziś. – Mój koń jest dla mnie partnerem i najlepszym przyjacielem w długiej i ciężkiej pracy, która nie zawsze kończy się sukcesem – z tym trzeba się liczyć. 

Kiedy, mając 15 lat zaczynała zajmować się sportem zawodowo, koni do treningu przybywało. Obecnie, oprócz Astonii trenuje 5 innych zwierząt. – To jest maksimum w tej dyscyplinie, ponieważ trening jednego konia to co najmniej 1,5 godz., a przed startem wysokiej rangi nawet 2-3 godz. dziennie. – Wyczerpujące treningi są jednak dla niej radością. – Kiedy wsiadam na konia, czuję niesamowite szczęście i wewnętrzny spokój. Podczas zawodów pierwsze uczucie to uzależniające uderzenie adrenaliny. Czasami mam wrażenie, że łatwiej jest mi się porozumieć z końmi niż z ludźmi. One są prawdziwą i jedyną miłością mojego życia.

Nastały ciężkie czasy dla muzyki klasycznej. Dziś lekki jazz czy blues jest szczytem muzycznego wyrafinowania, a młodym ludziom Rachmaninow i Skriabin często kojarzą się tylko z zakurzonymi smokingami, zielonym atłasem i przyciężką atmosferą filharmonii. To wielka szkoda, nie tylko z punktu widzenia załamanych muzykologów, ale i psychologów, którzy dowodzą jej zbawiennych właściwości.

Wiele osób twierdzi, że muzyki klasycznej nie słuchają, bo ich męczy albo nudzi. To mylne. Jak pokazują badania, kojący wpływ sonat, kantat i symfonii obejmuje także osoby, które słuchają ich nie z własnej woli, nawet, jeśli ta czynność nie sprawia im żadnej przyjemności. Skąd wyższość klasycznej nad innymi gatunkami? Przede wszystkim ze względu na jej złożoną strukturę, która pobudza nasz mózg oraz dużą harmonię, która to pobudzenie organizuje.

Już w 1997 roku niejaki Don Campbell odkrył tzw. efekt Mozarta. W jego eksperymencie osoby, które przez 10 minut słuchały sonaty Mozarta na dwa fortepiany, zdobyły później lepsze wyniki w teście zdolności przestrzennych od drugiej grupy. Inne badanie wykazało z kolei, że Vivaldi poprawia zdolności werbalne – tak przynajmniej było w przypadku badanych, którym puszczano jego kompozycje podczas ćwiczeń fizycznych. Co ciekawe, muzyka poważna jest też jedynym gatunkiem polecanym dla osób, które lubią uczyć się w słuchawkach na uszach. Zgodnie z odkryciem Stephena Christmana z Uniwersytetu w Toledo, pomaga w koncentracji ponieważ rozwiązuje problem nierównej pracy półkul mózgowych. Podczas gdy lewa odpowiedzialna jest za koncentrację, prawa odpowiada za czujność, a muzyka utrzymuje ją w gotowości podczas żmudnych zadań.

Kompozycje Bacha, Chopina czy Straussa mogą zmniejszać nawet objawy zaburzeń psychiatrycznych. Przez wyrównywanie aktywności elektrycznej mózgu redukują choćby symptomy epilepsji. Muzyka klasyczna jest bardzo ceniona w terapii uczniów autystycznych, którzy wykazują niepokój w zmiennym środowisku i trudności w relacjach. Pomaga im zachować spokój w stresujących warunkach i lepiej zintegrować się z grupą. Ponadto, już od prawie pół wieku wiadomo, że muzyka klasyczna pomaga schizofrenikom. Jak wykazał Paul Moses z Akademii Medycznej w Stanford, pozwala wykształcić modulację mowy, której tym osobom brakuje i wyregulować myśli, co u ponad połowy skutkuje redukcją omamów słuchowych. W wyjątkowych przypadkach słuchanie muzyki klasycznej ma wpływ również na ciało – na przykład redukuje ból pooperacyjny u pacjentów chirurgicznych, którzy po zabiegu słuchają dźwięków harfy, pianina lub wolnego jazzu. Nie pozostaje nic innego, jak zakończyć porzekadłem, że muzyka łagodzi obyczaje. Przynajmniej klasyczna.

Pierwszy raz wziął aparat do ręki zaledwie 4 lata temu. Łukasz Marciniak ma 26 lat, a na koncie już to, na co wiele osób z branży nie może się doczekać latami – studio fotograficzne w centrum Warszawy, sesje dla Playboya i portfolio pełne znakomitych zdjęć. A na nich kobiety – piękne i zwykle nagie.

Połówki Pomarańczy: Jak zacząłeś fotografować?

Łukasz Marciniak: To był wypadek przy pracy. (śmiech) Miałem być montażystą. W czasie studiów odbyłem staż w firmie graficznej. Za wypłatę kupiłem dobrą lustrzankę. Zacząłem od widoczków, ale znajoma z podstawówki poprosiła mnie żebym zrobił jej zdjęcia. To była prowizoryczna sesja przy lampce nocnej i z prześcieradłem zamiast tła, ale tak się zaczęło. Nie żałuję.

Dlaczego zająłeś się aktami?

Tak wyszło. Wcześniej robiliśmy modę i właściwie taki był zamysł. Ale w 2007 roku wziąłem udział w konkursie Playboya – Fotoerotica i dostałem wyróżnienie. Za rok wróciłem po nagrodę. Zrobiłem kilka zleceń dla tego magazynu i posypały się inne propozycje. Może dlatego poszło w tę stronę.

Jak się namawia kobiety, żeby się rozebrały przed obcym z aparatem? 

Trzeba zrobić jedną dobrą sesję aktową i wtedy nie trzeba już namawiać. Ja chyba mam talent do robienia nagich zdjęć, bo kobiety lubią się przede mną rozbierać. Ufają mi.

 A dla Ciebie fotografowanie nagich kobiet nie jest trudne?

Nie. Jestem spod znaku Ryb, zawsze byłem otwarty. Chociaż sama fotografia aktu jest trudniejsza niż modowa. W modzie gra się głównie stylizacją, jest mniej ciała, które trzeba ładnie pokazać. Poza tym, w aktach są wyższe standardy. Zdjęcie fashion może dziś być niedoświetlone albo poruszone i mówi się, że tak ma być. Taki akt uznano by za niepoprawny.

Co oprócz talentu pomogło Ci w osiągnięciu sukcesu?

Upór maniaka. Dużo osób mówiło mi, że nie można tak po prostu przesłać swoich zdjęć do magazynu, że ludzie się starają o to latami. Ja mówię: czemu nie? jak się nie da, jak się da? Wysyłałem zdjęcia gdzie się dało, a jak nie było odpowiedzi, to drugi, trzeci i czwarty raz. Aż odpisali. Teraz mam kontakt chyba z większością redakcji Playboya na świecie. (śmiech)

Masz swoich mistrzów?

Oczywiście Helmut Newton, LaChapelle, z polskich Szymon Brodziak – robi akty i zdjęcia modowe, także do Vogue. Ubóstwiam go za klimat zdjęć, za czarno-białość. (śmiech) Jego zdjęcia są dopracowane w najmniejszych szczegółach. Dba nie tylko o pierwszy plan, ale też drugi i trzeci. A gdyby dalej był czwarty i piąty, to też byłyby idealne.

A Ty jesteś perfekcjonistą?

Wbrew pozorom włożyłem w swój sukces mnóstwo wysiłku. Do jednego z konkursów wymarzyłem sobie określony typ dziewczyny i szukałem odpowiedniej przez cztery miesiące. Idealna kandydatka znalazła się parę dni przed zamknięciem konkursu, więc zdjęcia wysyłałem dosłownie parę godzin przed deadlinem! Zwykle mam własną wizję zdjęcia i chcę mieć je zrobione po swojemu. Na jednej z moich fotografii horyzont jest przekrzywiony. Kiedyś przez to nie przyjęto go na prestiżowe międzynarodowe forum fotograficzne. Powiedzieli, że je zamieszczą, jeśli to poprawię. Ale nie poprawiłem. Widziałem tę krzywiznę, ale mnie nie przeszkadzała. To piękne zdjęcie z idealnie piękną modelką.

Fotografujesz jeszcze dla przyjemności?

Tak. Uwielbiam robić portrety. Kiedyś, podczas sesji „łóżkowej” wizażystka musiała wyjść wcześniej. Zdjęcia trwały przez wiele godzin i na końcu już prawie cały makijaż został na pościeli. Modelka była piegowata, więc nie mogłem nawet obrobić zdjęć, bo piegi by znikły. Takie zdjęcia – naturalne i bez obróbki są najfajniejsze.

Czyli to jednak pasja?

Jednak pasja.

Muszelki to przeżytek. Dzisiejsi kolekcjonerzy puszczają wodze fantazji, składując w swoich domach dosłownie wszystko – od długopisów reklamowych, przez papierki po gumach do żucia, puszki po Coli, gumowe kaczki do kąpieli, stare materiały reklamowe, piwne kufle, pluszowe sowy, Misie Puchatki, kamienie nerkowe, kostki mydła, włosy gwiazd, tostery i krasnale ogrodowe, po zestawy Happy Meal.

To oblicze prawdziwej kolekcji. Przedmioty niekoniecznie ładne (lewarki samochodowe), wyjątkowo kłopotliwe (stare silniki do samochodów) a nawet zupełnie makabryczne (ponazistowskie pamiątki) są otaczane przez dumnego posiadacza najwyższą czcią i niemal macierzyńską troską. Jaka tajemnicza siła pcha ludzi do inwestowania ogromnej ilości swojej inwencji, czasu, pieniędzy i miejsca dla zdobywania przedmiotów, które, o ile nie mówimy o kolekcji gitar marki Gibson, są całkowicie zbędne?

Najczęściej wymienianym powodem jest zapewne prosta przyjemność estetyczna, którą oglądanie swoich trzystu piętnastu buteleczek po perfumach daje kolekcjonerowi. Tych, którzy szczególnie ukochali sobie przedmioty jawnie odstręczające, np. sztuczne kupy, można raczej podejrzewać o potrzebę podkreślenia swojego indywidualizmu.

Jakie uniwersalne potrzeby zaspokajamy dzięki chomikowaniu? Kolekcje są naszym mostem z przeszłością. Nawet jeśli kolekcjonowane przedmioty nie mają bezpośredniego związku z historią, choćby osobistą, to jednak sam proces zdobywania kolejnych trofeów nadaje strukturę naszemu doświadczeniu. Ponieważ każdy eksponat odsyła nas do innego miejsca i czasu, nasza kolekcja staje się czymś w rodzaju zakorzenionej w przeszłości opowieści.

Najciekawszym psychologicznym wyjaśnieniem fenomenu zbieractwa jest wykazanie związku między kolekcjonowaniem a egzystencjalnym poczuciem spełnienia. Jakkolwiek śmiesznie to brzmi, rytuał domykania zbioru postrzega się jako wyraz naturalnego dla człowieka dążenia do pełni. Satysfakcja z jego posiadania z kolei jest opisywania jako doświadczenie graniczące z przeżyciem kultowym, niemal mistycznym – stanowi źródło poczucia egzystencjalnego bezpieczeństwa i stabilizacji i, jak pokazują badania, stanowi otuchę dla właściciela w trudnych chwilach życiowych.

Co ciekawe, potrzeba bezpieczeństwa leży też u podstaw zaburzenia zwanego syllogomanią, czyli zbieractwa patologicznego. Ludzie dotknięci tym zaburzeniem to popularni kolekcjonerzy tzw. „przydasiów”, choć w znacznie ostrzejszej formie. Nie mogą rozstać się z żadnym kawałkiem sznurka, pojedynczą skarpetką ani wydaniem dziennika sprzed kilkunastu lat opętani lękiem, że coś z tego może kiedyś okazać się przydatne. Nie trzeba dodawać, że takie przywiązanie do bibelotów prowadzi do całkowitej dezorganizacji życia, nie mówiąc już o niebezpiecznie wysokim poziomie zagracenia przestrzeni życiowej. Ale to już chyba temat na zupełnie inną opowieść.

Jest ich osiemnaścioro. Nie wyobrażają sobie życia bez muzyki. Parę razy w tygodniu spotykają się, by wspólnie rozwijać swoją największą pasję. Kobiety i mężczyźni, basy, tenory, alty i soprany. Połączyło ich jedno – miłość do jazzu, bez wątpienia odwzajemniona.

Warszawski Jazz City Choir, założony przez Małgorzatę Korczyńską, już od 2007 roku przyciąga utalentowanych muzycznie młodych ludzi. Pod surowym okiem wokalistki jazzowej Anny Stępniewskiej doskonalą swój warsztat, a niektórzy zdobywają pierwsze profesjonalne szlify wokalne. Nie zawsze jest łatwo. Jak mówią, śpiewanie w chórze to dla nich przyjemność, ale i ciężka praca – na pełny etat, a nawet z nadgodzinami. Wysiłek jednak się opłaca – świadczą o tym koncerty dla Polskiego Radia, nagroda Stowarzyszenia Artystów Wykonawców i rosnące zainteresowanie publiczności.

To właśnie po części osobowość prowadzącej sprawiło, że ten chór jest jedyny w swoim rodzaju. Jeden z wokalistów, Mateusz tak mówi o fenomenie zespołu: – Jazz City Choir jest dla mnie czymś wyjątkowym, bowiem Ania Stępniewska zebrała ludzi z pasją, talentem, ale i z muzycznymi problemami, które sukcesywnie rozwiązujemy. To jest dla mnie pierwszy krok do profesjonalizmu, nie tylko dzięki bardzo charyzmatycznej prowadzącej, ale i atmosferze która panuje w zespole – wspólnie dążymy do celu, między członkami JCC narodziła się niesamowicie przyjazna relacja.

Do Jazz City Choir trafili różnie. Przypadkiem, przez przyjaciela, szczęśliwym trafem. Dla niektórych była to całkiem przemyślana decyzja. Adam usłyszał o JCC od bliskiego znajomego. - Obiecałem sobie, że gdy przeprowadzę się do Warszawy to też tam będę. Idealnie się złożyło z moją przeprowadzką, dosłownie dwa dni później był casting do JCC. Poszedłem i zostałem przyjęty od ręki.

Wszystkich przyciągnął tu jazz – ta magiczna, ale jak podkreślają trudna muzyka. - Uwielbiam jazz, jednak nie czuję się na tyle utalentowana, aby sama próbować wykonywać ten rodzaj muzyki. - mówi Aleksandra - A dzięki JCC mam możliwość wykonywania utworów jazzowych, i to z kilkunastoma utalentowanymi ludźmi!

Co oznacza dla nich śpiewanie? Według Mateusza w muzyce najważniejsze jest przekazywanie innym czegoś, co jest dla nas w jakiś sposób ważne. Tak, aby się nad tym zastanowili, na chwile zatrzymali i pomyśleli o rzeczach, na które nie mają czasu. Naprawdę wartościowe w muzyce jest słowo, czasami ważniejsze od melodii, rytmu czy harmonii. Muzyka to ich hobby, radość, spełnienie, a czasem dużo więcej. Jak mówi Aleksandra, wspólne muzykowanie często przypomina modlitwę. Muzyka jest magią, kiedy czuję, że w danym momencie inni odczuwają to samo, co ja – mówi.

Pasja zawsze jest czyjaś. Kierując się tą zasadą, postanowiłam zaproponować Państwu cykl krótkich wywiadów, przedstawiających sylwetki prawdziwych pasjonatów – osób, dla których praca jest nieprzemijającą przygodą.

Moja dzisiejsza rozmówczyni jest nie tylko cenioną polską projektantką mody i biżuterii, ale i nieprzeciętnie energetyczną osobą. Jej kolekcje są dziewczęce, bezpretensjonalne i promienne. Taka jest i ona sama – Agnieszka Iskierka – od niedawna MissSpark.

Agnieszkę trudno zobaczyć bez uśmiechu na twarzy. Zawsze przyjacielska, zawsze pełna energii, zawsze odważnie ubrana. Zapytana o swoją receptę na to, jak czerpać z życia radość, odpowiada z prostotą: – Moją receptą na życie jest robienie tego, co się kocha. Dzięki swojej pracy poznaję wspaniałych ludzi, podróżuję, odwiedzam setki domów mody i targi mody. Kocham to uczucie, kiedy widzę na ulicy kogoś w swoich ciuchach. Jak się narodziła jej pasja? – Nie chcę mówić o szyciu ubranek dla lalek, ale to chyba jakoś tak się zaczęło. Od samego początku interesowałam się modą, więc po prostu nie mogło być inaczej – mówi o sobie Agnieszka.

 Już na studiach poważnie zajmowała się modą. Jej talent i determinacja zostały docenione – zaczęły się sukcesy, stypendia i propozycje pracy. – Projektowałam dla czołowych polskich marek.

Dla niepokornej Iskierki to było jednak za mało. – Odczuwałam zniechęcenie, kiedy nie do końca mogłam robić to, co chciałam. Widziałam, jak moje dobre projekty były zmieniane. Poza tym… – Najlepiej w Polsce sprzedają się ubrania czarne i szare. Ja żyję kolorem. Nie interesują mnie małe czarne sukienki, ponieważ sama tego nie czuję i sama tego nie noszę.

Dlatego w maju   zeszłego roku powołała do życia MissSpark – własną markę. Na razie jej projekty można kupić w dwóch butikach – w Warszawie i w Katowicach, ale już planuje wejście na rynek niemiecki. Dla kogo są ubrania MissSpark? - Projektuję dla ludzi czujących się młodo. Moi klienci to nie są szarzy ludzie, ale osoby, które chcą się wyróżniać.

Trudno nie zauważyć, jak bardzo Agnieszka różni się od arcypoważnych projektantów, którzy strofują modelki i wstawiają do snobistycznych butików kolejne kolekcje małych czarnych. Nawet jej pokazy są wesołe i nie całkiem serio. Zastanawiam się, jak się uchowała w tym świecie. – Ja po prostu taka jestem. Czuję się młodo, otaczam się młodymi ludźmi. To sprawia, ze jestem  szczera w tym co robię, a mój styl jest spójny i charakterystyczny.

 Jej najnowsza kolekcja – Glamrocker jest utrzymana w tym stylu, choć to dziewczęcość w nieco zmienionym wydaniu, z rockowym pazurem. – To wielki powrót lat 80., częściowo zainspirowany niepokorną ikoną stylu – Davidem Bowiem – wybuchowa mieszanka retro, awangardy i nasyconych kolorów – mówi Agnieszka i dodaje, że w jej głowie ma już sto kolejnych pomysłów. – Ani na chwilę nie przestaję projektować. Cały czas wymyślam nowe projekty. Chciałabym jeszcze bardzo wiele zrobić. Mam nadzieję, że to dopiero początek.

Czy kiedykolwiek ktoś popukał się w czoło, kiedy wydałeś całą pensję na kolekcjonerski model starej kolejki górskiej albo zawaliłeś pracę, żeby jechać na zjazd fanów „Gwiezdnych wojen”? A może to ty zmywasz komuś głowę, żeby zamiast wyjeżdżać na rowerową wycieczkę po Mongolii wymienił swój rozpadający się samochód na jakiś lepszy model? Niesłusznie. Naukowcy są zgodni – posiadanie pasji to inwestycja, która się zwraca.

Gene Landrum – emerytowany profesor Hodge University, jest specjalistą od pasji i autorem książki o znaczącym tytule „Entrepreneurial Genius: The power od passion”. Landrum dzieli ludzi na trzy grupy. Pierwsza z nich to inaktywiści – osoby, które nie wykazują właściwie żadnego zainteresowania kreowaniem własnego życia. Jedyne, na co są nastawione to utrzymanie status quo egzystencji, którą prowadzą. Reaktywiści wykazują nieco więcej inicjatywy, ale przejawia się ona głównie w odpowiadaniu na bodźce dochodzące ze świata. To oni będą skłonni pracować w miejscu, którego nie znoszą dla bezpieczeństwa socjalnego i wysokich zarobków. Takie życie nie daje im jednak dużej satysfakcji. Najmniej liczną, ale najbardziej cenioną przez Landruma grupą są proaktywiści. Proaktywista nie spędzi nawet pięciu minut w pracy, której nie znosi. Dla niego świat to morze możliwości, które za wszelką cenę próbuje zrealizować.

Według Landruma i nie tylko to właśnie pasja jest jednym z podstawowych filarów osobistego szczęścia. Nieważne, czy jest to wolontariat w organizacji charytatywnej, skauting czy wspinaczka skałkowa. Każde hobby wymaga wysiłku i zaangażowania. Kiedy uczymy się samodzielnie planować własne życie i efektywnie je organizować, wzrasta nasze poczucie kontroli, które jest ważnym składnikiem satysfakcji z życia. Pasja nie tylko jest okazją do nauki czegoś nowego, podróży, fizycznej satysfakcji albo zacieśniania więzi społecznych. Nie tylko czyni nas atrakcyjniejszymi osobami. Daje też oparcie w trudnych chwilach i odskocznię od codziennych problemów. Uczy zaangażowania i dążenia do doskonałości, które procentują na wszystkich polach. W końcu to o pasjonatach czy też proaktywistach George Bernard Shaw powiedział: „Rozsądny człowiek dostosowuje się do świata. Nierozsądny człowiek dostosowuje świat do siebie. Dlatego rozwój zawsze zależy od tych nierozsądnych.”

Koniec z gryzmoleniem na marginesach pokrzywionych sześcianów, kwiatków z listkiem i uśmiechniętych buziek. Nawet my, artystycznie niedołężni analitycy giełdowi, laryngolodzy czy pracownicy biurowi, czasem chcielibyśmy rozbudzić w sobie plastyczną pasję. Nie umiem rysować. Ale podobno mogę się nauczyć.

Rysownicy i autorzy podręczników do rysunku dementują: to nieprawda, że albo ktoś potrafi rysować, albo nie. Ćwiczenie może zdziałać cuda. Jeśli do tej pory zazdrościłeś szczęśliwcom, którzy za pomocą ołówka wyczarowują nową rzeczywistość, już dzisiaj zacznij naukę.

Kup wyprawkę

Specjaliście są zgodni: zacznij od sprzętu. Podstawą jest dobry ołówek, a najlepiej dwa – twardy, czyli oznaczony literką H – do konturów, a miękki, najlepiej B4-B6 – do cieni. Druga w niezbędniku plastyka (jak kosz na śmieci w pokoju poety) jest gumka chlebowa – delikatniejsza od zwykłej, o konsystencji plasteliny. Wieść gminna głosi, że taką samą można wykonać z miękiszu chleba ugniecionego z wodą, ale może lepiej polegać na sklepowej.

Zacznij od prostych rzeczy

Rada dość oczywista. Nie wszystko, co rysujesz, musi być arcydziełem. Już rysowanie prostych linii, figur geometrycznych i małych przedmiotów z otoczenia to niezłe ćwiczenie. Jeśli ciągnie cię do rysowania ludzi, zacznij od pojedynczych części ciała – nosa, ucha czy oka. Uwaga! Dłonie to poziom dla ekstraklasy.

Naucz się patrzeć

Umiejętne patrzenie to podstawa. Nie nazywaj przedmiotu, który rysujesz. Myśl, że stoi przed tobą dzbanek, który z racji swojej dzbankowości posiada ucho i dzióbek, utrudnia ci dostrzeżenie jego rzeczywistych konturów oraz sposobu, w jaki układają się na nim cienie i światła. Proste ćwiczenie, które pomoże ci to wyćwiczyć: rysuj rzeczy ustawione do góry nogami. A literówek szukaj zawsze, czytając tekst od tyłu.

Dostrzegaj proste kształty

Żeby jeszcze bardziej osłabić swój wzrokowy automatyzm, postaraj się rozbijać rysowane przedmioty na proste figury geometryczne. Puszka po Coli to zwyczajny owal, a zszywacz do papieru – prostopadłościan. Kolejny etap to geometryzowanie bardziej złożonych obiektów, które nauczy cię dostrzegać w lampce nocnej stożka na owalu, a żarówce – kuli zakończonej walcem.

Rysuj linie pomocnicze

Rysując twarz, przetnij wysokość oczu, uszu, nosa i początku włosów poziomymi liniami. Jeśli rysujesz kubek, zamknij jego brzegi w prostopadłościanie, obrysowanym liniami prostymi. Takie linie konstrukcyjne pozwolą ci utrzymać rysunek w ryzach. Nie chcesz przecież, żeby wszystkie twoje dzieła wyglądały jak „Pokój” Van Gogha.

Chociaż, właściwie czemu nie?

Czy znaczenie jest od wyrazów oderwane? Czy może raczej na stałe wpisane w litery tworzące poszczególne słowa? Odpowiedź na te pytania pozostaje w gestii filozofów języka. Faktem jednak jest, że język żyje i jako byt realny potrzebuje drugiego aby wytworzyć z nim swoistą relację. Relację, której częstokroć nie da się opisać słowami.

Przyznam, że siadając do napisania tego tekstu, właściwie nie wiedziałam, co jest moją pasją. Myślałam, że może interesuję się zbyt wieloma rzeczami, żeby móc wyodrębnić tę jedną, znacznie faworyzowaną względem innych. A może robię w swoim życiu za mało, żeby móc odkryć to, co sprawia mi największą radość. Jednak szybko przyszła do mnie świadomość, że od niemal 20 lat stałym towarzyszem mojej egzystencji jest tekst pisany. Jeśli więc ta relacja trwa nie ze zwykłego przymusu zajęcia czymś rozbieganych oczu, może jest w niej coś z miłości?

Zawsze będę orędowniczką wyższości czytania nad rozrywkami innych rzędów. Każdy wie, że czytanie angażuje nie tylko nerwy wzrokowe, zajmuje ręce, zmuszając je do trzymania książki, czy gazety, ale przede wszystkim pobudza nasza wyobraźnię. Jednak dla mnie czytanie jest jak magiczne misterium, pozwalające odwiedzać mi niezbadane dotąd światy. Być może owa magiczność wynika z tego, że czytanie niejako pozwala wniknąć między zwoje mózgowe autora tekstu, poznać rzeczywistość widzianą oczami kogoś innego. Ta wyższa forma empatii, umożliwiająca niemal bezpośredni kontakt ze strumieniem świadomości drugiej osoby, edukuje człowieka w zakresie inteligencji emocjonalnej. Prawdopodobnie nie przebija w tym względzie kontaktu z żywą osobą, ale w jakiś sposób do niego przygotowuje. W moim odczuciu dzieje się tak, nie tylko dlatego, że czytając uczymy się zrozumienia, ale przede wszystkim przez to, ze wykształca się w nas pewien spokój i cierpliwość.

Zawsze dużo czasu poświęcałam na czytanie. Moją mamę martwiło to moje pozorne zasłanianie się okładkami książek przed światem. Na pewno bała się, że moje dzieciństwo przeminie gdzieś obok mnie. Jednak ja, zamiast natrętnie tylko grywać w piłkę, czy jeździć na sankach, zwiedzałam obce, fantastyczne kraje, oglądałam niemal z bliska dzikie bestie, śmiałam się i płakałam ze swoimi papierowymi przyjaciółmi. Ciężko mi dzisiaj zliczyć ile razy pragnęłam przenieść się do fabuły czytanej przeze mnie opowieści. Wylądować na bezludnej wyspie, czy na księżycu. Czytanie najbardziej smakowitych powieści zawsze starałam się przedłużać w nieskończoność, żeby tylko za szybko nie skończyć i tym samym nie musieć się rozstawać z papierową fabułą. Wreszcie, częstokroć, gdy przewracałam ostatnią stronę, było mi zwyczajnie żal z powodu rozstania. Uczucia tego nigdy nie łagodziło powtórne czytanie tej samej powieści. Chodziło przecież o to, aby było jakieś „dalej”, przywracające fabularny świat do życia.

Tak więc przyznaję się tu dzisiaj i przed samą sobą: moją największą namiętnością jest czytanie, które pozwala pamiętać, że słowa, skoro pochodzą od ludzi żyją i mają ogromną moc. Ktoś może zarzucić, że kinowy ekran również stanowi swoisty teleport do innych krain i światów. Jednak książka pozwala człowiekowi na wytworzenie jego własnej wizji zawartych w tekście treści, podczas gdy film narzuca nam wizję reżysera. Krótko mówiąc rzeczywistość tej samej powieści będzie odbijać się innym światłem w umysłach poszczególnych ludzi, podczas gdy wytwór kinematografii w wielu aspektach każdy widz odbierze jednoznacznie. Może to przyzwolenie na zindywidualizowaną, nienarzucaną wolność odbioru książki w istocie najbardziej przyciąga moją niepokorną duszę.