Wraz z upływem czasu człowiekowi coraz trudniej powstrzymać się od zrealizowania pragnień – twierdzą amerykańscy naukowcy. Opis badania można znaleźć na stronie “Society for Personality and Social Psychology” i w czasopiśmie “Psychological Science”.

Najnowsze badanie, przeprowadzone przez Wilhelma Hofmanna z the University of Chicago Booth School of Business i jego zespół, wsparło tezę, że szansa na zrezygnowanie z realizacji pragnienia maleje tym bardziej, im częściej i w mniej odległym czasie człowiek zdołał oprzeć się poprzednim pokusom. Silna wola i samokontrola słabną wraz z upływem kolejnych dni. W dodatku nasz organizm w żaden sposób nie ostrzega nas przed tym, że nasza wola osłabła. Jednak naukowcy odkryli też, że niski poziom silnej woli sprawia, iż intensywniej odczuwamy.

“Osłabienie silnej woli podkręca nasze życie” – mówi Roy Baumeister z Florida State University, współautor badania.

Ludzie o słabszej woli odczuwają większy smutek po obejrzeniu poruszającego filmu i deklarują dotkliwsze doznania bólowe podczas testu zanurzenia w zimnej wodzie. Ponadto doświadczają mocniejszej pokusy, aby otworzyć prezent lub kontynuować jedzenie ciasteczek.

Wśród wszystkich przebadanych osób najsilniejsze pragnienia były związane ze snem i seksem, podczas gdy najtrudniejsze do odparcia były te, dotyczące pracy i korzystania ze środków masowego przekazu (internet, telewizja). Co ciekawe potrzeby, które odnosiły się do substancji uzależniających: tytoniu i alkoholu, okazały się najsłabsze. Najbardziej problematyczne były pragnienia snu i odpoczynku, ponieważ wiązały się z ciągłym napięciem, wywołanym przez współwystępowanie naturalnych skłonności do relaksu oraz natłoku pracy i naglących obowiązków.

Nicole Mead z Catolica-Lisbon School of Business and Economics wraz z zespołem przeprowadziła inne badanie, które miało na celu znalezienie efektywnego sposobu na rezygnację z pokusy jedzenia niezdrowych pokarmów. Odkryła, że pragnienie może być zmniejszone poprzez przełożenie terminu konsumpcji niezdrowej przekąski na bliżej nieokreśloną przyszłość. Dzięki temu maleje też prawdopodobieństwo jej zjedzenia w ogóle.

Osoby badane, które przekładały moment “spałaszowania” chipsów, zjadały ich w ciągu tygodnia znacznie mniej niż badani, którzy otrzymali polecenie lub zdecydowali, aby całkowicie zrezygnować z jedzenia lub skonsumować przekąskę od razu.

“We współczesnych społeczeństwach ludzie są zasypywani ofertami, związanymi z możliwością jedzenia, a ta strategia może okazać się szczególnie pomocna, gdyż bazuje na redukcji pragnienia, a nie na wzmacnianiu silnej woli” – podsumowuje Nicole Mead.

PAP – Nauka w Polsce

Rozwód odbija się gorzej na zdrowiu młodszych osób niż starszych – twierdzą socjolodzy, których wnioski ukazały się na łamach pisma Social Science & Medicine.

Badacze z Uniwersytetu Michigan (USA) przeanalizowali raporty dotyczące zdrowia prawie 1,3 tys. Amerykanów biorących udział w jednym z ogólnokrajowych badań. Porównywano stan zdrowia przedstawicieli różnych grup wiekowych, którzy przez 15 lat pozostawali w związku małżeńskim oraz tych, którzy się rozwiedli.

Prowadząca badania Hui Liu zauważyła, że osoby urodzone w latach 50., które rozwiodły się w wieku 35-41 lat po rozstaniu doświadczały więcej problemów zdrowotnych w porównaniu z osobami, które rozwiodły się w wieku 44-50 lat. Najlepszym zdrowiem cieszyły się natomiast osoby, których małżeństwo przetrwało.

Jak zauważają socjolodzy, interesujący okazał się fakt, że rozwód silniej wpływał na zdrowie młodszego pokolenia.

Spodziewałam się, że rozwód będzie powodował mniejszy stres wśród młodszych pokoleń, gdyż jest on w nich powszechnym zjawiskiem. Sugeruje to, że osoby starsze posiadają lepszą umiejętność radzenia sobie z tego rodzaju stresem – twierdzi Hui Liu.

Jednocześnie – dodaje – presja brania ślubu i pozostania w małżeństwie była silniejsza w starszych pokoleniach, więc rozwód mógł dotyczyć najmniej udanych małżeństw i przynosić w pewnym stopniu ulgę.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Osoby pracujące minimum 11 godzin na dobę są ponad dwukrotnie bardziej zagrożone depresją niż ci, którzy spędzają w pracy tylko 7-8 godzin dziennie – wynika z artykułu na łamach pisma PLoS ONE.

Do takich wniosków doszli naukowcy z Fińskiego Instytutu Medycyny Pracy oraz Collegium Uniwersyteckiego w Londynie, którzy przeanalizowali dane zebrane w grupie ponad 2 tys. brytyjskich urzędników w średnim wieku. Na początku nie stwierdzono u nich żadnych problemów psychicznych. Stan zdrowia każdego z nich śledzono średnio przez niemal 6 lat.

Okazało się, że osoby pracujące 11 i więcej godzin na dobę były o 2,4 raza bardziej narażone na wystąpienie tzw. dużej depresji niż ci, którzy pracowali po 7-8 godzin.

W analizie uwzględniono czynniki, które mogą mieć wpływ na ryzyko depresji, takie jak choroba somatyczna, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, stres w pracy, styl życia, a także warunki społeczno-ekonomiczne.

Choć nadgodziny w pracy mogą od czasu do czasu przynieść korzyści jednostce i społeczeństwu, ważne jest byśmy pamiętali, że zbyt długa praca jest też związana z podwyższonym ryzykiem depresji – komentuje kierująca badaniami dr Marianna Virtanen.

Autorzy pracy podkreślają, że na jej podstawie nie można wyjaśnić, dlaczego dłuższa praca w ciągu doby ma związek z wyższym ryzykiem depresji. Oceniają, że może ona negatywnie wpływać na zdrowie psychiczne za pośrednictwem czynników, których nie uwzględniono w tych badaniach, np. konflikt między życiem zawodowym a rodzinnym, trudności ze zrelaksowaniem się po pracy lub utrzymujący się dłużej poziom hormonu stresu – kortyzolu.

Obecnie dokładne podłoże rozwoju depresji nie jest znane, ale powszechnie wiadomo, że przyczyniają się do niej czynniki genetyczne, biologiczne i psychiczne – tłumaczą naukowcy.

Jak przypominają, ostatnio pojawiały się doniesienia, że spędzanie zbyt wielu godzin w pracy może zwiększać ryzyko wielu problemów ze zdrowiem – depresji, lęków, spadku sprawności intelektualnej, stresu psychicznego, zaburzeń snu.

Jednak badania dotyczące związku między nadwymiarową pracą a depresją nie przyniosły jednoznacznej odpowiedzi. Istotną przeszkodą, która uniemożliwia porównanie tych badań jest brak konsensusu odnośnie tego, co uznać za nadgodziny.

Dlatego – podsumowują naukowcy – potrzebne są szeroko zakrojone prace populacyjne, by zweryfikować ten związek, jak również badania, które pozwolą ocenić, czy działania mające na celu skrócenie czasu pracy przyczynią się do zmniejszenia ryzyka depresji wśród pracowników.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Leczenie depresji zwiększa produktywność w pracy – dowodzą najnowsze badania kanadyjskie. Naukowcy z Centre for Addiction and Mental Health (CAMH) w Toronto doszli do takich wniosków po przeanalizowaniu danych zebranych wśród 3 tys. pracowników; 255 z nich (tj. 8,5 proc.) przeżyło epizod depresji.

Analiza potwierdziła, że osoby cierpiące na depresję znacznie rzadziej były wysoce produktywne w pracy. Spodziewaliśmy się tego, gdyż już wcześniejsze badania wykazały, iż depresja ma negatywny wpływ na zdolność pojmowania, uczestnictwo w życiu społecznym i codzienne funkcjonowanie – komentuje główna autorka pracy dr Carolyn Dewa.

Okazało się jednocześnie, że pracownicy, którzy podjęli leczenie przeciwdepresyjne, ciągle utrzymując aktywność zawodową, znacznie częściej uzyskiwali wysoką produktywność niż ci, którzy nie stosowali terapii.

Pacjenci z umiarkowaną depresją, którzy otrzymali leczenie mieli o 2,5 razy wyższe szanse być bardzo produktywni w porównaniu z pracownikami, którzy się nie leczyli – wyjaśnia dr Dewa. Natomiast, pacjenci z ciężką depresją, którzy poddali się terapii 7 razy częściej utrzymywali wysoką produktywność, niż ci, których nie leczono.

Jak ocenia dr Dewa, wyniki te faktycznie przemawiają za tym jak ważna jest terapia depresji, a ze strony pracodawcy – ułatwienie jej oraz danie wsparcia pracownikowi. Jeśli pacjenci mają wcześnie dostęp do leczenia mogą uniknąć niezdolności do pracy, która drogo kosztuje firmę – dodaje.

Naukowcy zaobserwowali jednak też niepokojący trend. Wykazaliśmy, że spośród wszystkich uczestników badania, u których zdiagnozowano poważny epizod depresyjny 57 proc. nie było leczonych, a wśród pacjentów z umiarkowaną depresją odsetek ten wynosił 40 proc. – mówi dr Dewa.

Jak tłumaczy badaczka, strach przez stygmatyzacją i dyskryminacją często wpływał na skłonność ludzi do podjęcia leczenia, podobnie jak brak wiedzy odnośnie możliwości uzyskania wsparcia w miejscu pracy. Jej zdaniem, kluczową rzeczą jest, by pracodawcy proponowali pomoc pracownikom z chorobami psychicznymi i wspierali ich w terapii oraz później, gdy wracają do pracy.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Gdy dobrze czujemy się w towarzystwie danej osoby, zdarza się, że zaczynamy nieświadomie naśladować jej mowę ciała. Zdaniem psychologów z Holandii dzieje się tak jednak tylko wtedy, gdy zgadzają się nasze cele.

Jeżeli oboje chcemy napić się kawy, uznajemy, że warto zsynchronizować nasze ruchy. Jeśli jednak jedna osoba idzie na spacer, a druga na kawę, dopasowanie na tym niewerbalnym poziomie nie ma sensu - mówi Sasha Ondobaka z Uniwersytetu Radboud w Nijmegen.

Naukowcy zaprojektowali eksperyment, by sprawdzić, jak bardzo jesteśmy podatni na naśladowanie ruchów drugiej osoby, gdy mamy takie same lub różne cele. Każdy z uczestników siedział naprzeciwko osoby badającej jej zachowanie. Oboje grali na ekranie dotykowym znajdującym się pomiędzy nimi.

Na początku gry przed eksperymentatorem pojawiały się dwie karty, z których mógł wybrać wyższą lub niższą. Następnie dwie karty pojawiały się przed badanym. W przypadku każdej z szesnastu takich prób uczestnik otrzymywał informację o tym, czy ma dokonać takiego samego wyboru jak drugi gracz czy też zdecydować się na drugą kartę.

Zaobserwowano, że gdy badani mieli dokonać takiego samego wyboru jak partnerzy, ich ruchy stawały się szybsze i bardziej podobne do ruchów drugiego gracza, jeżeli jednak mieli dokonać innego wyboru, tempo i stopień podobieństwa nie ulegały zmianie.

Dowodzi to, że kopiujemy ruchy drugiej osoby, gdy dążymy do tego samego celu. W pozostałych przypadkach nasza mowa ciała odzwierciedla nasze własne wewnętrzne cele – przekonuje Ondobaka.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Amerykańscy naukowcy przeprowadzili badania, analizujące zachowania finansowe mężczyzn i kobiet w zależności od proporcji płci w otoczeniu – informuje eScienceNews. Rezultaty zostaną opublikowane w magazynie Journal of Personality and Social Psychology.

Naukowcy z University of Minnesota’s Carlson School of Management stwierdzili, że w sytuacji niedoboru kobiet, mężczyźni stają się impulsywni, więcej wydają i pożyczają, a mniej oszczędzają.

Samce ssaków są bardziej skłonne do rywalizacji, jeśli w środowisku występuje niedobór samic. Konkurują o dostęp do potencjalnej partnerki. W jaki sposób odbywa się to u ludzi? Co charakterystyczne dla wielu kultur, mężczyźni rywalizują poprzez środki takie, jak pieniądze, status i posiadane mienie – wyjaśnia Vladas Griskevicius, prowadzący badacz.

W jednym z eksperymentów dawano badanym do przeczytania artykuły, które sugerowały, że lokalna populacja składa się z większej ilości mężczyzn, bądź kobiet. Następnie uczestnicy badania musieli zadeklarować, ile pieniędzy z wypłaty zaoszczędziliby w przyszłym miesiącu, a jaką kwotę wykorzystaliby przy użyciu karty kredytowej na bieżące wydatki. W sytuacji niedoboru kobiet, mężczyźni planowali zaoszczędzić o 42 proc. mniej, a gotowi byli wydać o 84 proc. więcej.

W innym badaniu, uczestnicy oglądali wystawy fotografii, na których znajdowało się więcej postaci kobiet, mężczyzn lub proporcje były wyrównane. Później musieli wybrać, czy chcieliby otrzymać pewną kwotę pieniężną natychmiast, czy większą w przyszłym miesiącu. Gdy na zdjęciach znajdowało się mniej postaci kobiet, mężczyźni woleli otrzymać 20$ w danym momencie niż 30$ w niedalekiej przyszłości.

Kobiety nie przejawiały zmian w zachowaniach finansowych, ale stwierdzono, że w sytuacji niedoboru płci pięknej, oczekiwały, że potencjalny mężczyzna wyda więcej pieniędzy na randki, prezenty walentynkowe czy pierścionki zaręczynowe. Także mężczyźni uważali, że powinni więcej wydawać na kobietę.

Naukowcy twierdzą, że osoby badane nie były świadome wpływu proporcji płci na swoje zachowanie. Postawy finansowe ulegały zmianie automatycznie w odpowiedzi na większy odsetek mężczyzn w społeczeństwie.

Nauki ekonomiczne sugerują, że ludzie nie są jak zwierzęta, bo podejmują dobrze przemyślane decyzje i wybory. W praktyce okazuje się, że mamy wiele wspólnego z innymi zwierzętami. Niektóre z naszych zachowań mają charakter odruchowy i podświadomy. Jeśli widzimy, że populacja składa się z większej ilości mężczyzn niż kobiet, reagujemy automatycznie, zmieniając nasze pragnienia, zachowania i ogólną postawę psychologiczną – przekonuje Griskevicius.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Stresujące wydarzenia, takie jak utrata bliskiej osoby czy rozstanie z partnerem wpływają na kurczenie się istoty szarej mózgu – informują naukowcy w raporcie opublikowanym w piśmie “Biological Psychiatry”.

W badaniach wzięły udział 103 osoby w wieku od 18 do 48 lat, które wypełniły kwestionariusz dotyczący subiektywnego poziomu odczuwanego przewlekłego stresu i wydarzeń związanych z silnym stresem w przeszłości. Następnie porównano obrazy mózgów badanych wykonane podczas rezonansu magnetycznego.

Podczas gdy samo odczuwanie przewlekłego stresu (związanego np. z goniącymi terminami w pracy) nie miało wpływu na istotę szarą, w połączeniu z historią silnie stresujących przeżyć przekładało się już na zauważalne zredukowanie jej objętości w korze przedczołowej, odpowiedzialnej m.in. za kontrolę nad emocjami.

“Stres w dzisiejszych czasach ma o wiele bardziej skomplikowane oblicze niż w czasach naszych przodków. Można powiedzieć, że jest częścią życia, więc po co się nim przejmować. Należy się jednak przejmować, gdyż kolejne dowody świadczą o jego wpływie na rozwój chorób przewlekłych” – podkreśla Rajita Sinha, neurobiolog z Uniwersytetu Yale.

Zdaniem badaczki zmniejszenie objętości istoty szarej może także sugerować większe ryzyko nadciśnienia oraz chorób natury psychiatrycznej.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Słuchanie muzyki może przynosić ulgę cierpiącym, jak wynika z badania opublikowanego w grudniowym “The Journal of Pain”. Jednakże trzeba przeprowadzić więcej badań, aby z całą pewnością potwierdzić tę hipotezę – informuje “The New York Times”.

Naukowcy z University of Utah przeprowadzili “bolesny” eksperyment, który miał na celu sprawdzenie, czy słuchanie muzyki pomaga zmniejszyć cierpienie fizyczne. Aplikowali oni osobom badanym bodźce bólowe o stopniowo wzrastającej sile. Jednocześnie badani słuchali muzyki i byli proszeni o skupianie się na piosenkach i rozpoznawanie poszczególnych dźwięków i tonów.

Kontrola rozszerzania źrenic i pracy mózgu pozwoliła na stwierdzenie, że osoby, koncentrujące się na melodii, doświadczały większej ulgi w bólu. Zależność była najbardziej widoczna u osób, które czuły znaczny niepokój już od początku badania.

Podobnych wyników dostarczyło szwedzkie badanie z 2009 roku. Stwierdzono, że dzieci po poważnych operacjach, które uczestniczyły w terapii muzycznej, wymagały mniejszych dawek morfiny, niż dzieci pozbawione możliwości udziału w kuracji dźwiękiem.

Coraz więcej lekarzy stosuje muzykę w celach leczniczych, wierząc, że stanowi ona naturalny środek przeciwbólowy lub przynajmniej odwraca uwagę pacjentów od cierpienia. Niestety analiza 51 badań z ostatnich lat nie przyniosła jednoznacznych odpowiedzi. Istnieje związek między słuchaniem muzyki a ustępowaniem bólu, ale jest on dość słaby, więc potencjalna użyteczność tej techniki w praktyce klinicznej jest wciąż niepewna.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Osoby cechujące się skromnością są bardziej skłonne do udzielenia pomocy innymi niż osoby aroganckie i próżne – informuje serwis eScienceNews. Wyniki badań amerykańskich naukowców zostały opublikowane w “The Journal of Positive Psychology”.

Badacze z Baylor University udowodnili, że prawdopodobieństwo udzielenia wsparcia drugiemu człowiekowi i wielkość oferowanej pomocy są powiązane z cechą osobowości, jaką jest skromność.

“Nasze odkrycie jest dość zaskakujące, ponieważ od blisko 30 lat prowadzone są badania na temat zachowań, ukierunkowanych na pomoc, a tylko kilka z nich pokazało jakikolwiek związek między pomaganiem a osobowością. Jedyną cechą osobowości, która korelowała z gotowością do udzielania pomocy była ugodowość, jednakże okazało się, że skromność jest znacznie bardziej powiązana ze zjawiskiem pomagania” – mówi Jordan LaBouff, główny autor artykułu o rezultatach badań.

W większości przypadków na decyzję człowieka, dotyczącą udzielenia pomocy, bądź nie, mają wpływ tymczasowe czynniki osobowościowe i sytuacyjne, między innymi: napięcie wewnętrzne, presja czasu, ilość osób, znajdujących się w pobliżu, chwilowe uczucie empatii. Naukowcy przeprowadzili trzy badania, które potwierdziły, że pomaganie może łączyć się również z osobowością, a dokładnie ze skromnością.

W pierwszym badaniu testowano ludzi za pomocą kwestionariuszy. Przeważnie osoby, które uważały się za skromne, twierdziły też, że są pomocne. Jednakże takie badanie jest obciążone efektem aprobaty społecznej, czyli skłonnością człowieka do deklarowania cech akceptowanych i pożądanych w społeczeństwie, więc potrzebowano solidniejszych dowodów.

Drugie badanie miało formę eksperymentu. Uczestnicy słuchali informacji radiowej o chorym koledze z uczelni, który potrzebował pomocy w nauce. Następnie musieli określić, ile godzin w ciągu kolejnych trzech tygodni, mogliby mu poświęcić. Bardziej skromni ludzie oferowali więcej swojego wolnego czasu.

W kolejnym eksperymencie, osoby badane były wstępnie warunkowane na skromność lub arogancję za pomocą wyświetlania powiązanych z tymi pojęciami słów. Dalsza część była identyczna jak w poprzednim badaniu. Ponownie skromność wiązała się z większą ilością godzin, poświęconych na pomoc koledze.

“Skromność pozwala przewidzieć skłonność do pomocy. Teraz musimy dowiedzieć się, czy jest to cecha, którą można w sobie wykształcić” – dodaje Wade C. Rowatt, główny badacz i współautor artykułu.

źródło: PAP – Nauka w Polsce

Funkcje mózgu: pamięć, zdolność rozumienia, analizy i przyswajania sobie nowej wiedzy słabną od 45 roku życia, a nie po ukończeniu 60 lat jak dotychczas sądzono – twierdzą naukowcy University College w Londynie.

Do ustaleń doszli we współpracy z kolegami z Francji po przebadaniu 7 tys. ludzi w różnym wieku w okresie 10 lat. Zdolności poznawcze każdego z nich były badane co trzy lata. Brano pod uwagę pamięć, słownictwo, słuch i reakcje na wizualne i słuchowe refleksy.

Z badań omawianych w “British Medical Journal” wynika, że mężczyźni i kobiety w wieku 45-49 tracą pamięć w takim samym stopniu 3,6 proc., podczas gdy mężczyźni w wieku 65-70 tracą ją szybciej niż kobiety w tym samym wieku 9,6 proc. wobec 7,4 proc.

Badacze sądzą, że młodzież należy zachęcać do zwiększenia zdolności poznawczych mózgu przez zdrowszy tryb życia, podczas gdy starsi mogą skorzystać na lekach spowalniających dalszą utratę funkcji poznawczych mózgu.

Ma to znaczenie w świetle tendencji demograficznej wskazującej na postępujący proces starzenia się zachodnich społeczeństw. W W. Brytanii np. co czwarty mieszkaniec do 2035 r. będzie po 65 roku życia.

Wcześniejsze badania ustaliły, że u połowy osób, u których zdiagnozowano uszkodzenie zdolności poznawczej w łagodnej postaci rozwija się z czasem Alzheimer.

Z kolei naukowcy Harvarda stwierdzili, że wyższy poziom wykształcenia sprzyja lepszemu funkcjonowaniu mózgu w starszym wieku. Tacy ludzie mają bowiem nawyk aktywności umysłowej.

Im więcej używamy mózgu, tym bardziej się on wzmacnia i tym dłużej udaje mu się zachować siłę – radzą harwardzcy uczeni. Innymi tajemnicami zdrowego umysłu są: zdrowe odżywianie, panowanie nad stresem, utrzymywanie niskiego poziomu cholesterolu.

źródło: PAP – Nauka w Polsce