Składniki:
•    Polędwiczka wieprzowa 150 g
•    Szpinak liście 60 g
•    Riccotta 40g
•    Czosnek 5 g
•    Pomidory suszone 5 g
•    Sól, pieprz
•    Kalafior 100g
•    Brokuł 100g
•    Masło 40g
•    Śmietana 30% 80ml
•    Oliwa z oliwek
•    Oliwa truflowa
•    Migdały płatki 10g

Sposób wykonania:
Szpinak smażymy na oliwie przez około 3 min z dodatkiem czosnku i suszonych pomidorów, następnie mieszamy z serem riccotta.

Polędwiczkę rozcinamy nożem, ewentualnie rozbijamy tłuczkiem i układamy na niej farsz. Formujemy roladkę. Nagrzewamy piekarnik i pieczemy w temperaturze 140 stopni ok. 17 min. z użyciem funkcji suchej pary.

Warzywa gotujemy na parze, a następnie miksujemy w blenderze z dodatkiem masła i śmietany. Każde warzywo osobno. Do musu z kalafiora dodajemy oliwę truflową, a do brokułowego migdały prażone.

Musy układamy na talerzu, a na nich kładziemy pociętą w grube plastry roladkę z polędwiczki.

Dla pierwszych 10 osób, które odpowiedzą na pytanie konkursowe, mamy podwójne zaproszenia na ten seans.

Uwaga – pytanie!

Wymień przynajmniej jeden tytuł filmu, który wyreżyserował twórca “Bazyla” – Jean-Pierre Jeunet.

Odpowiedzi prosimy przesyłać na adres: konkurs@polowki.pl w tytule maila wpisując: BAZYL. Na maile czekamy do północy!

Francuski multiinstrumentalista Yann Tiersen – wirtuoz skrzypiec i akordeonu, powraca na scenę, aby zaprezentować nowe oblicza swojej sztuki i premierowy album „Dust Lane”. Materiał nowej płyty dalece odbiega od estetyki, w jakiej artysta tworzył do tej pory. Polscy fani będą mogli się o tym przekonać podczas grudniowego koncertu we Wrocławiu.

Yann Tiersen to artysta trudny do zaszufladkowania w jednej stylistyce, poeta brzmień i pogromca dźwięków, znawca smyczka, gam i akordów. Z gracją i elegancją odnosi sukces tam gdzie wielu polega. Francuz tworzy unikatowy muzyczny świat, wypełniony długimi falami muzyki i piosenek. Jego twórczość pozostaje sama w sobie tajemnicą: przestrzenna, majestatyczna, poetycka, romantyczna, wysublimowana. Tiersen, po muzycznych studiach w konserwatorium, przeszedł przez szkołę muzyki rockowej i zdobywał doświadczenie grając w zespole. Jest też autorem niezwykłych ścieżek dźwiękowych do takich filmów jak „Wyśnione życie aniołów” „Amelia” czy „Good Bye Lenin!”.

Stojąc na rozdrożu muzyki folkowej, minimalistycznej i rockowej, Yann Tiersen pozostaje na scenie francuskiej prawdziwym unikatem. Ten multiinstrumentalista nieustannie współpracuje z prestiżowymi artystami: od Tindersticks i Shannon Wright po Dalek, Matt Eliott czy Jane Birkin. Blisko 10 lat po wydaniu muzyki do filmu „Amelia”, przedstawia swoje nowe dzieło, którego wydanie planowane jest na jesień 2010 roku.

Albumem „Dust Lane”, Yann Tiersen powraca do swojej pierwszej miłości – muzyki rockowej i twórczości m.in. Nicka Cave’a czy Joy Division. Artysta zerwał z samotnością multiinstrumentalisty, sięgnął po gitarę elektryczną i zwerbował rockowych muzyków do współpracy. Teraz na scenie serwować będzie oniryczne melodie w żywiołowej, rockowej oprawie. – Nowa płyta się różni od wszystkiego co robiłem dotychczas – mówi Tiersen. – „Dust Lane” jest dużo bardziej elektryczne i elektroniczne, a wokale pełnią niezmiernie ważną funkcję – dodaje autor.

Na nowym albumie Tiersen miesza style, oddaje się rockowym riffom i brzmieniu muzyki rockowej, nie tracąc jednak przy tym kluczowej cechy swojej muzyki – jakości melodycznej. Jego koncerty to niezwykle bogate, pulsujące elektryczną rozkoszą i wyjątkowym napięciem muzyczne widowiska. Podczas europejskiej trasy koncertowej Yann Tiersen odwiedzi także Polskę. Zagra 11 grudnia we wrocławskim klubie „Kultowa” w ramach cyklu „wROCKfest.pl prezentuje.”

Składniki:
•    Serek Hanusi 500g
•    Mąka 80g
•    Jajka 2 szt.
•    Cukier waniliowy 5g
•    Cukier kryształ 50g
•    Owoce sezonowe
•    Masło klarowane do smażenia
•    Cukier puder
•    Sos toffi
•    Mleczko zagęszczone 200ml
•    Cukier 60g

Sposób wykonania:
Ser zmiksować na wolnych obrotach z jajkami, cukrem, cukrem waniliowym i mąką. Formować z ciasta małe placuszki i smażyć na złoty kolor na maśle klarowanym lub piec w piekarniku w temperaturze 200 stopni.

Cukier rozpuścić w rondlu, wlać mleczko zagęszczone i gotować około 10 minut do powstania gęstego sosu.

Serniczki posypujemy owocami i polewamy sosem toffi.

Składniki:

• Pomidory 100g
• Mozzarella 75g
• Bakłażan 100g
• Mała bagietka 1 szt
• Sos Pesto
• Świeża bazylia
• Czosnek 5 g
• Oliwa z oliwek 100ml
• Parmezan 20g
• Sól, pieprz

Sposób wykonania:

Bakłażany przecinamy wzdłuż i solimy. Po około 10 minutach zbieramy powstały płyn z bakłażanów skrapiamy oliwą z oliwek i pieczemy w piekarniku w temperaturze 200st.

Pomidory tniemy w grube plastry i przekładamy mozzarellą. Z wystudzonego bakłażana wyciągamy miąższ i miksujemy z dodatkiem oliwy z oliwek.

Bagietki pieczemy i smarujemy musem z bakłażana. Bagietki z musem układamy obok pomidorów całość doprawiamy i skrapiamy oliwą z oliwek.

„Solowy album Jónsiego i towarzysząca mu światowa trasa to jedno z najbardziej oczekiwanych wydarzeń roku. Niezwykłe połączenie świata muzyki, teatru i multimediów sprawia, że Jónsi pisze nowy rozdział w historii najbardziej spektakularnych współczesnych widowisk koncertowych. Po występach na najważniejszych letnich festiwalach w całej Europie we wrześniu w Krakowie. Na Sacrum Profanum.” Filip Berkowicz

Jón „Jónsi” Þór Birgisson (ur. 23 kwietnia 1975 roku) jest gitarzystą i wokalistą grupy Sigur Rós. Tworzy niezwykle klimatyczną muzykę wykorzystując smyczek wiolonczelowy do gry na gitarze elektrycznej, a w stylu wokalnym sięgając często po falset. Jónsi gra na gitarze Gibson Les Paul. Sięga również po biały egzemplarz Ibanez Les Paul. Od lata 2006 roku korzysta z gitary stworzonej na trasie koncertowej przez jego ówczesnego technika – Dana Johnsona. Gitara – dzięki zdobieniom w kształcie ptaków widocznym na szyjce i progach gitary – jest zwykle nazywana „The Bird”.  Muzyk gra również na wielu innych instrumentach, m.in. na fortepianie i banjo. Wraz Alexem Somersem – jego życiowym partnerem – tworzą projekt artystyczny o nazwie Jónsi & Alex i przygotowują projekty graficzne, z których korzystają Sigur Rós. W 2009 roku Jónsi i Alex stworzyli swój pierwszy album nazwany „Riceboy Sleeps”. Na płycie gościnnie pojawił się kwartet Amiina oraz chór Kópavogsdætur.

Album „Go” zawiera dziewięć wykonywanych w języku islandzkim i angielskim. Producentami krążka są: Jónsi, Alex Somers i Peter Katis (The National, Interpol). Album jest fajerwerkiem łączącym różne gatunki muzyki – pop, rock, ambient, elektronika. Przy jego tworzeniu artysta pracował z Nico Muhlym, protegowanym Philipa Glassa, znanym ze współpracy m.in. z Björk, Antony & the Johnsons, Bonnie “Prince” Billy i Grizzly Bear. 1 grudnia 2009 r. ruszyła oficjalna strona internetowa Jónsi’ego www.jonsi.com zapowiadająca debiutancki solowy album. 4 grudnia 2009 roku użytkownikom listy korespondencyjnej witryny udostępniono darmowy plik MP3 ze ścieżką „Boy Lilikoi”. Plik zapowiadał tytuł płyty – „Go” – oraz ustalał datę światowej premiery na dzień 5 kwietnia 2010 roku pod skrzydłami wytwórni Parlophone i XL Recordings. Od kilku dni album jest już dostępny w sklepach muzycznych na całym świecie.

Sigur Rós – grupa, której liderem jest Jónsi, powstała w styczniu 1994 roku, w Reykjaviku. Początkowo tworzyli ją: Jón þor (Jónsi) Birgisson, basista Georg Holm i perkusista Agust Aevar Gunnarsson. Później dołączył do nich klawiszowiec Kjartan Sveisson. W 1999 roku, po kilku latach wspólnej pracy muzycy wydali – przez wielu uznawaną za genialną i przełomową w historii grupy – płytę „Agestis Byrjun”. Album zdobył uznanie krytyki i wiele prestiżowych nagród (uznano go m.in. najlepszym islandzkim albumem lat dziewięćdziesiątych). W Europie album ukazał się w 2000 roku, w Stanach Zjednoczonych – rok później. Tuż po wydaniu płyty z zespołu odszedł perkusista, którego zastąpił Orri Pall Dyrason. W tym czasie Sigur Rós rozpoczął współpracę  z brytyjską wytwórnią FatCat, a kolejne utwory szturmem zdobywały światowe listy przebojów. Na kolejną płytę – „(…)”– fani czekać musieli ponad trzy lata (2002). W 2005 roku ukazała się płyta „Takk…”, a w roku 2008 – „Með suð í eyrum við spilum endalaust”.

Festiwal Sacrum Profanum to międzynarodowy projekt, który w ciągu siedmiu lat zyskał status jednego z najciekawszych wydarzeń muzycznych Europy. Formuła Festiwalu oparta jest na prezentacji muzyki w odniesieniu do przecinających się w współczesnej motywów sacrum i profanum, a także do kryterium geograficznego. Wokół tych osi koncentrują się poszczególne edycje festiwalu poświęcone kolejno muzyce: Wiednia, Francji, Rosji, USA, Niemiec i Wielkiej Brytanii. Festiwal, rekomendowany m.in. przez prestiżowy magazyn muzyczny „Gramophone”, cieszy się uznaniem krytyków i publiczności. Headlinerem zeszłorocznej edycji Festiwalu był Aphex Twin – który dał w hali ocynowani Arcelor Mittal dwa koncerty. Co roku festiwalowe wydarzenia relacjonują dziennikarze z Polski i zagranicy, w tym przedstawiciele  tak prestiżowych redakcji, jak m.in. BBC, The Times, Frankfurter Allgemeine Zeitung, Die Welt i telewizja Mezzo. Kilka dni temu Filip Berkowicz – Dyrektor Artystyczny Festiwalu i Krakowskie Biuro Festiwalowe – organizator i producent Festiwalu zostali nominowani do nagrody Gwarancje Kultury TVP Kultura za „stworzenie trwałej jakości artystycznej festiwali Misteria Paschalia i Sacrum Profanum”.

Więcej na : www.sacrumprofanum.com

Harry Pendel był niegdyś drobnym kanciarzem. Dziś jest krawcem, najlepszym w Panamie. Ubierają się u niego przedstawiciele wyższych sfer: wpływowi politycy, biznesmeni, generałowie. Andrew Osnard to bezwzględny brytyjski szpieg, który szantażem zmusza …

Pendela do współpracy z wywiadem. Pendel rozpoczyna swą szpiegowską karierę. Werbuje informatorów, tworzy siatkę agentów, odkrywa przygotowania do zamachu stanu, plany sprzedaży Kanału Panamskiego. I przekazuje to w swoich raportach. Tylko że… wszystko jest wytworem jego wyobraźni. Do czasu, bo intryga, którą uknuł, zatacza coraz szersze kręgi i wkrótce wymyka mu się spod kontroli, grożąc wybuchem międzynarodowego konfliktu na wielką skalę. Film, który powstał na podstawie tej powieści, został uznany przez magazyn „People” za jeden z 10 najlepszych filmów roku 2001!

Jeden spodeczek mleka może wszystko zmienić… W ostatni dzień roku za drzwiami Samuela, nauczyciela literatury, rozlega się ciche, lecz natarczywe drapanie. To bezdomny kot — niezwykły jak każdy kot — niespodziewanie wkracza w życie samotnego trzydziestotrzylatka i w cudowny sposób je przeobraża.

Samuel odtąd nie tylko lepiej sypia przy wtórze mruczenia, lecz także nawiązuje nowe przyjaźnie. A wszystko wydaje się prowadzić do pierwszej miłości z dzieciństwa — tej, która kiedyś obdarzyła go tajemniczym pocałunkiem motyla…

„Miłość przez małe m” to pełna magii opowieść o poszukiwaniu szczęścia, którą pokochali czytelnicy na całym świecie.

Francesc Miralles — urodzony w Barcelonie w 1968 roku, z wykształcenia jest germanistą, a obecnie pracuje jako pełnoetatowy pisarz. Za swoje powieści dla dorosłych i młodzieży otrzymał wiele prestiżowych hiszpańskich nagród, m.in. Premio Columna Jove.

Festiwal Filmów Rosyjskich Sputnik nad Polską w listopadzie zaprezentuje najlepsze, niezależne, ambitne obrazy z Rosji.  4. edycja festiwalu odbędzie się w od 4. do 14. listopada w Warszawie (kino Kinoteka, Kultura), w listopadzie i w grudniu rosyjskie filmy będą mogli obejrzeć mieszkańcy 20 największych miast Polski (m.in. Poznania, Wrocławia, Gdańska, Krakowa i Lublina), a także widzowie wirtualnego kina iplex.pl.

“Żyć”, reż. Jurij Bykow

Bilety:

- 14 PLN – Przedsprzedaż
- 16 PLN – Normalny
- 240 PLN – Karnet 20 biletów na konkretnie wybrane projekcje festiwalowe
- 130 PLN – Karnet 10 biletów na konkretnie wybrane projekcje festiwalowe
- 25 PLN – Noc z kinem rosyjskim
- 25 PLN – Film na zamkniecie Festiwalu wraz z uroczystością zamknięcia
- 12 PLN – Bajki, bilet dla dziecka, rodzic bezpłatnie

źródło: www.sputnikfestiwal.pl

Na początek sezonu artystycznego Teatr Jaracza z Łodzi przygotował dwie premiery: 26 i 27września o godz. 19.00 na Dużej Scenie Teatru odbędzie się premiera spektaklu “Przed odejściem w stan” spoczynku Thomasa Bernharda, w reż. Grzegorza Wiśniewskiego. 2 i 3 października o godz. 19.00 na Małej Scenie odbędzie się premiera przedstawienia “Pamięć wody” Shelagh Stephenson w reż. Bogdana Toszy.

Kilka słów o spektaklach:

Thomas Bernhard, współczesny klasyk literatury niemieckojęzycznej, akcję jednej ze swoich najlepszych sztuk “Przed odejściem w stan spoczynku” przeniósł do Niemiec, gdzie podobnie jak w jego ojczyźnie, wciąż pokutują demony przeszłości. Nawiedzają poczciwe rodziny, których szanowane domostwa skrywają upiorne tajemnice.
Trójka rodzeństwa wiedzie normalne mieszczańskie życie. Brat, szanowany sędzia, utrzymuje dwie siostry, z których jedna jest kaleką, ofiarą amerykańskiego nalotu z czasów II wojny światowej. W podziwianym za szlachetność, poświęcenie i oddanie rodzinie sędzim nikt nie rozpoznaje byłego oficera SS, nikt nie kojarzy go ze zbrodniczą przeszłością. Tak jak nikt nie zdaje sobie sprawy, że jego życie rodzinne podporządkowane jest jednej dacie – 7 października, dniu urodzin Himmlera. Pomijając wierność zbrodniczej ideologii, nikt nie podejrzewa, że relacje między rodzeństwem naznaczone są perwersją, wszelkimi możliwymi patologiami, z pedofilią i kazirodztwem włącznie.

Bohaterkami “Pamięci wody” brytyjskiej autorki Shelagh Stepehnson są trzy siostry, które przyjeżdżają do rodzinnego domu na pogrzeb matki. Muszą ponownie przyjrzeć się sobie i swojemu dzieciństwu. Wspominają spędzone razem lata, ale każda wspomina je zupełnie inaczej. W kontekście ostatecznych wydarzeń wychodzą na jaw demony pamięci. Widzimy ich skomplikowaną strukturę. I piętno, które na każdej odcisnęło się inaczej, a które każdą wypaczyło. Sztuka jest, nie pozbawioną elementów komediowych, opowieścią o życiu. O tym, jak bardzo jesteśmy nieprzygotowani na śmierć bliskiego człowieka, jak bardzo nieodporni na ból, na momenty kryzysowe. Ale przede wszystkim mówi o pamięci. O tym, że czasem bezwiednie fałszujemy nasze wspomnienia, przeinaczamy historie z przeszłości. Tytułowa “pamięć wody” jest metaforą powtarzalności zdarzeń, doświadczeń i doznań każdego człowieka. Woda, jak taśma magnetyczna, ma swoją pamięć. Podobnie człowiek. Pewne historie, w których bierzemy udział, zatrzymują się gdzieś głęboko w naszej podświadomości. Często nie znamy “dziwnych kodów”, które mamy w sobie, a które są nam przekazywane. Ale to właśnie one nas kształtują i stają się nierozłączną częścią nas samych.

źródło: www.teatr-jaracza.lodz.pl